Περιμένοντας το τέλος

Ας αρχίσει η εβδομάδα με ένα καλό νέο. Το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον (στο Σιάτλ) έχει ένα πολύ σοβαρό Ινστιτούτο που ειδικεύεται στα στατιστικά της Υγείας. Εκεί συλλέγονται δεδομένα από όλον τον κόσμο και οι αλγόριθμοι δημιουργούν προγνωστικά μοντέλα. Και επειδή το παρακολουθώ τον τελευταίο χρόνο, οφείλω να σημειώσω ότι οι προγνώσεις, σε γενικές γραμμές, διατηρούν καλή σχέση με την πραγματικότητα. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα δεδομένα του Ινστιτούτου, η Παρασκευή 9 Απριλίου ήταν η μέρα που κορυφώθηκε η πανδημία στην Ελλάδα. Αν η εκτίμηση είναι σωστή, τότε η χαλάρωση της πίεσης στο ΕΣΥ θα ξεκινήσει στις 23 Απριλίου. Και ανήμερα το Πάσχα, η καμπύλη των θανάτων θα γείρει προς τα κάτω. Μετά έρχεται το ελληνικό καλοκαίρι που σκεπάζει τα πάντα, αφού πρώτα τα ξεπλύνει με άρμη. Ζούμε τις τελευταίες μάχες ενός πολέμου με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Οι σφαίρες τελειώνουν, προσέξτε μην σας έρθει καμιά αδέσποτη.

Κάπως έτσι, λοιπόν, αισθάνεσαι ότι όλοι στέκονται ακίνητοι κάτω από το υπόστεγο και περιμένουν να τελειώσει η μπόρα.

Πλέον δεν συζητούμε πού κολλάει και πού είσαι ασφαλής. Δεν γίνεται κουβέντα για πορείες, για μέσα μαζικής μεταφοράς. Ακόμα και για τα σχολεία, η συζήτηση ακούγεται περισσότερο προσχηματική παρά ουσίας. Εντάξει, θα δούμε πώς θα πάει αυτή η πρώτη εβδομάδα και πώς δουλεύει το εγχείρημα με τα self tests, αλλά σε γενικές γραμμές τα πράγματα βρίσκουν τη θέση τους και τη λειτουργία τους. Στέκονται όλοι σαν τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων που κάνουν επιτόπιο ζέσταμα πριν από την εκκίνηση. Κάνουν μικρά πηδηματάκια, πηγαίνουν μπροστά ή πίσω, αλλά βρίσκονται πάντα στο ίδιο σημείο. Και κάπως έτσι θα πάμε μέχρι το καλοκαίρι. Με την κυβέρνηση να μας πουλάει αισιοδοξία και την αντιπολίτευση να αναζητεί πολιτικές ευθύνες για τη συσκευασία των self tests και τα εγκλήματα ψυχικά διαταραγμένων ανθρώπων.

Αυτή η περίοδος, από εδώ ως την αυγή του θέρους, μπορεί να δείχνει άγονη, πλην όμως είναι γεμάτη με προσμονή. Καμιά φορά αισθάνομαι ότι ακούω τον χτύπο του ρολογιού, αλλά δεν βλέπω τους δείκτες να κινούνται. Και στο βάθος διακρίνω, αρκετά θολά είναι η αλήθεια, μόνο δύο πράγματα. Τη σύριγγα του εμβολίου και ένα ποτήρι ουίσκι στην μπάρα του πολύβουου μπαρ.