Ηρωας

Δεν θα εκπλήξω αν πω ότι τον Σαρλ Μισέλ δεν τον έχω για εφευρέτη της κβαντικής φυσικής. Αλλά, μεταξύ μας, η δουλειά του δεν είναι η κβαντική φυσική.

Για πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον πήραμε. Να μας εκπροσωπεί αξιοπρεπώς.

Σκεφτείτε λοιπόν να έλεγε στα ερντογανάκια:

–   Ισα φέρτε μια πολυθρόνα στην κυρία, διαφορετικά θα της δώσω τη δική μου ή θα φύγω!

Θα είχε γίνει ήρωας. Αλλά ούτε αυτό κατάλαβε. Φοβήθηκε, λέει, ότι θα τσακωθούν με τους Τούρκους. Τι μας λες!

Οι σύγχρονοι ευρωπαίοι πολιτικοί όμως έχουν διδαχθεί ένα πράγμα: να μη συγκρούονται.

Θυμάστε τον Γιούνκερ; Εκείνο το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015 είχε (λέει) δώσει εντολή στους ευρωπαίους διαπραγματευτές «να μη φύγουν ποτέ πρώτοι από το τραπέζι».

Οταν λοιπόν έχεις μάθει να υπομένεις τα αλαμπουρνέζικα του Βαρουφάκη, του Τσίπρα ή του Τσακαλώτου, πώς θα τσακωθείς μετά με τον Ερντογάν που, όσο να ‘ναι, τους ρίχνει και μερικά κεφάλια;

Ο Ντράγκι αντιθέτως τον αποκάλεσε «δικτάτορα». Θύμωσε ο Τσαβούσογλου. Σημειώθηκαν και λιποθυμίες αγανάκτησης από δεσποινίδες στο Μπέγιογλου. Αλλά δεν είδα να ζορίζεται ο Ντράγκι.

Διότι ο άνθρωπος «το έχει». Το 2012 είχε πει στο Λονδίνο ότι η ΕΚΤ θα κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να σωθεί το ευρώ. Δεν ρώτησε την Bundesbank που γκρίνιαζε, ούτε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης που είχε κάτι νομικές απορίες.

Και πρόσθεσε μάλιστα: «Πιστέψτε με, θα είναι αρκετό!».

Σκεφτείτε να έλεγε ευγενικά η Μέρκελ στον Ερντογάν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα κάνει «ό,τι χρειαστεί» ώστε να μην μας ενοχλήσει ξανά. Προσθέτοντας «πίστεψέ με, θα είναι αρκετό».

Στην Ελλάδα νομίζουμε ότι πολιτική σημαίνει να γράφουν άρθρα ή βιβλία διάφοροι πανεπιστημιακοί πώς να συνεννοηθούμε με τους Τούρκους στο Αιγαίο και πώς να μην τους στενοχωρούμε στη Μεσόγειο.

Αυτό είναι μπιρίμπα για παρέα.

Αντιθέτως στην πραγματική πολιτική τα πράγματα είναι απλά. Ο τσαμπουκάς του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει ο τσαμπουκάς του άλλου.

Οι Μέρκελ, Γιούνκερ ή Σαρλ Μισέλ νομίζουν ότι είναι μια υπόθεση «μπίρι-μπίρι», «πώς είστε, αγαπητέ» και «θετικής ατζέντας».

Δεν είναι. Ή, για την ακρίβεια, μπορεί να γίνει αφού πρώτα λύσουμε το ζήτημα του τσαμπουκά.

Προφανώς κανείς δεν θέλει να τσακώνεται. Αλλά επειδή η πολιτική χωρίς διαφωνίες και τσακωμούς δεν έχει εφευρεθεί ακόμη, ποιο είναι το ζητούμενο;

Να κάνεις στον άλλον μια πρόταση που δεν θα μπορεί να αρνηθεί.

Οχι επειδή είναι τόσο καλή η πρόταση. Αλλά επειδή, αν την αρνηθεί, θα φάει το κεφάλι του.