Η σημασία {LF}μιας επίσκεψης

Ο υπουργός Εξωτερικών θα πραγματοποιήσει την ερχόμενη εβδομάδα ένα δύσκολο ταξίδι. Θα επισκεφθεί μια χώρα που μπορεί να απέχει τον τελευταίο καιρό από προκλητικές ενέργειες εκτός των συνόρων της, έχει κλιμακώσει όμως τον αυταρχισμό στο εσωτερικό της. Η κυβέρνηση του προέδρου Ερντογάν αποχώρησε πρόσφατα από τη Σύμβαση για τη βία κατά των γυναικών, συνέκρινε μια επιστολή αποστράτων με πραξικόπημα και πρωταγωνίστησε σε ένα επεισόδιο με θύμα την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η τελευταία αυτή ενέργεια, μάλιστα, οδήγησε τον ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι να χαρακτηρίσει τον Ερντογάν «δικτάτορα».

Είναι σαφές ότι η απομόνωση της Τουρκίας μεγαλώνει. Τόσο στην Ευρώπη, όπου οι σύμμαχοί της λιγοστεύουν, όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο νέος πρόεδρος έχει μια τελείως διαφορετική λογική από τον προκάτοχό του. Την ίδια στιγμή, τα οικονομικά προβλήματα της χώρας πολλαπλασιάζονται. Ολα αυτά προκαλούν στην Αγκυρα έναν εμφανή εκνευρισμό. Και αυξάνουν τον κίνδυνο για περαιτέρω σπασμωδικές κινήσεις.

Ομως η διπλωματία σε τέτοιες ακριβώς συνθήκες καλείται να αποδείξει τη δύναμή της. Η ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση δεν μειώνει, αντιθέτως αυξάνει, την ανάγκη να καλλιεργηθούν όλοι οι δυνατοί δίαυλοι επικοινωνίας με τη χώρα αυτή, ώστε σε πρώτο στάδιο η ένταση να εκτονωθεί και σε δεύτερο να καταστεί δυνατή η συνέχιση του διαλόγου. Ο ρόλος της Ελλάδας εδώ είναι στρατηγικός, τόσο για στρατηγικούς όσο και για πολιτικούς λόγους.

Με την έννοια αυτή, η επίσκεψη του Νίκου Δένδια την ερχόμενη Τετάρτη στην Αγκυρα είναι ακόμη πιο χρήσιμη, πιο κρίσιμη και πιο επιβεβλημένη μετά τα τελευταία γεγονότα. Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, με το άρθρο του που προδημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο στα «ΝΕΑ» προκαλώντας την αντίδραση του Κώστα Καραμανλή, αναφέρθηκε στην ευκαιρία που χάθηκε μετά τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι, τον Δεκέμβριο του 1999. Εκτοτε χάθηκαν κι άλλες ευκαιρίες, κυρίως για την επίλυση του Κυπριακού. Δεν πρέπει να χαθούν άλλες.