Ραμσής

Ο υπουργός δεν μπορούσε την Κυριακή το απόγευμα να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Οχι μόνο βρήκε την παρέλαση των Φαραώ στο Κάιρο «εξαιρετική ιδέα για την προώθηση του τουρισμού στην Αίγυπτο», αλλά πρόσθεσε ότι «δίνει ελπίδα, όπως και η ακτίνα του Φάρου της Αλεξάνδρειας, και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που ο κόσμος βιώνει πίεση λόγω της πανδημίας του Covid-19».

Η δήλωση αυτή εγείρει μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα. Πρώτον, ποιος ακριβώς παίρνει την ελπίδα που δίνουν οι μούμιες. Οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι μάλλον όχι, γιατί όσο θυμούνται τον εαυτό τους ζουν σε συνθήκες σκληρής δικτατορίας, και όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσουν να ζουν, αφού ακόμη και οι λίγοι στη Δύση που έλεγαν ότι αξίζουν κι αυτοί οι φουκαράδες μια δημοκρατία αναγκάστηκαν να το βουλώσουν μετά την κατάληξη της εξέγερσης της πλατείας Ταχρίρ. Ισως ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στην «ιστορική εκδήλωση» να εννοούσε το καθεστώς Σίσι, γνωστού συμμάχου της χώρας μας, για τον οποίο άλλωστε οργανώθηκε αυτό το σόου. ‘Η μπορεί πάλι να αναφερόταν στους τουρίστες, εξού και η ποιητική παρομοίωση με τον Φάρο της Αλεξάνδρειας, αν και υπάρχει εδώ ένα μπέρδεμα με τον αριθμό των ακτίνων, μία είναι ή περισσότερες;

Το μπέρδεμα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο με την αναφορά στην πανδημία. Αν είχε δοθεί άδεια στους πολίτες να παρακολουθήσουν από κοντά την παρέλαση και να αποθεώσουν τον Ραμσή και την παρέα του ίσως να μπορούσαν να ανακουφιστούν λίγο από την πίεση, αλλά η παρουσία τους ήταν αυστηρά απαγορευμένη για λόγους ασφαλείας, οπότε ο Χάρης Θεοχάρης μάλλον τον εαυτό του εννοούσε στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτός κι αν βίωσε πίεση τον τελευταίο καιρό, κάτι ο κορωνοϊός κάτι ο ανασχηματισμός, σίγουρα θα χαλάρωσε όμως ακούγοντας τον ήχο που εξέπεμπαν οι μούμιες κατά τη μεταφορά τους, «τον οποίο καμιά φωνή δεν μπορεί να σκεπάσει» όπως είπε τόσο παραστατικά ο αιγύπτιος ομόλογός του.

Του έχουν μπει σκέψεις τώρα του υπουργού, είναι βέβαιο. Γιατί να μην οργανώσει κι η Ελλάδα μια ανάλογη εκδήλωση για να προωθήσει τον τουρισμό της; Η παρέλαση της 25^ης Μαρτίου δεν θα μπορούσε να υπηρετήσει αυτόν τον σκοπό, και άρματα μάχης είχε βέβαια, και άλογα, και στολές εποχής, αλλά ούτε μια σαρκοφάγο βρε παιδί μου, γενικά έλειπε ο αρχαίος παράγων, κι αυτό είναι ένα συστατικό στοιχείο του τουρισμού μας, στο κάτω-κάτω παραλίες έχουν κι οι Τούρκοι, η προστιθέμενη αξία μας είναι η αρχαία μας ιστορία, όπως θα έλεγε κι ο πρώην γενικός γραμματέας Εσόδων.

Και αφού ξεκίνησε με τον Φάρο της Αλεξάνδρειας, ίσως να μπορούσε να στήσει κάτι με κάποιο άλλο θαύμα της Αρχαιότητας. Πριν από μερικά χρόνια είχαμε ακούσει ότι σχεδιαζόταν να κατασκευαστεί ξανά ο Κολοσσός της Ρόδου, μήπως το έψαχνε λίγο ο υπουργός, δεν θα έδινε όσο να ‘ναι κι αυτό ελπίδα, ειδικά σε αυτή τη χρονική περίοδο;