Λάθος {CR}

Οι πηγές διίστανται αν το είπε ο Ταλλεϋράνδος ή ο Φουσέ. Το 1804, ο Βοναπάρτης έδωσε εντολή για την παράνομη απαγωγή, τη δίκη-παρωδία και την εκτέλεση του δούκα της Ενγκιέν.

Η υπόθεση ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αιφνιδιασμένος ο Βοναπάρτης (ο οποίος γενικώς πίστευε ότι όλα λύνονται με τη μέθοδο της μπαγιονέτας…) αναρωτήθηκε μπροστά σε τέτοιες αντιδράσεις.

– Ηταν έγκλημα;

– Χειρότερο, μεγαλειότατε, του απάντησε (ανάλογα με τη διήγηση) ο Ταλεϋράνδος ή ο Φουσέ. Ηταν λάθος.

Περιγράφοντας πώς το δίδυμο Καραμανλή – Μολυβιάτη έβαλε ταφόπλακα στη στρατηγική του Ελσίνκι, ο Σημίτης είχε την ευγενή καλοσύνη να μην πει ότι έκαναν λάθος (Κ. Σημίτης, «Το Ελσίνκι: μια επιτυχία που δεν ολοκληρώθηκε», «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 3-4/4).

Αλλά γιατί το έκαναν; Εχω διάφορες ερμηνείες αλλά δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Το λάθος όμως είναι τόσο προφανές που τώρα φαίνεται περισσότερο από ποτέ.

– Ο σημερινός Ερντογάν δεν έχει καμία σχέση με τον Ερντογάν του 2004. Τότε, ασταθής και φρέσκος στην εξουσία, ήταν «ψαρωμένος». Τώρα υποδύεται την περιφερειακή δύναμη.

– Το Κυπριακό βρισκόταν τότε μια ανάσα από τη λύση με το Σχέδιο Ανάν, στο οποίο Τουρκία και Τουρκοκύπριοι είχαν ήδη συμφωνήσει. Τώρα η Τουρκία μιλάει για δύο χωριστά κράτη.

– Το 2004 για να αναγνωριστεί η Τουρκία ως υποψήφια χώρα «θα έπρεπε σε εύλογο χρονικό διάστημα να επιλύσει τις τυχόν συνοριακές ή άλλες διαφορές της με τα κράτη-μέλη στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης». Η κυβέρνηση Καραμανλή της επέτρεψε να αναγνωριστεί ως υποψήφια χώρα χωρίς να εκπληρώσει την υποχρέωση επίλυσης των διαφορών. Τώρα της ζητούμε εκείνο που τότε είχε αποδεχτεί και δεν υποχρεώθηκε να υλοποιήσει.

Χάσαμε τρία στα τρία.

Αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική η στιγμή μετράει συνήθως περισσότερο από τον χρόνο. Διότι, κακά τα ψέματα, η Τουρκία του 2021 δεν έχει καμία σχέση με την Τουρκία του 2004.

Τώρα πρέπει να μαζέψουμε τα σπασμένα αλλά με αμφίβολα αποτελέσματα. Οι Ελληνοκύπριοι μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν (αλλά και του Κραν-Μοντανά) κινδυνεύουν να παραδώσουν όχι δύο κοινότητες (που έλεγε ο πρόεδρος Παπαδόπουλος) αλλά δύο κράτη.

Αν νομίζουν ότι έτσι βγαίνουν κερδισμένοι, δικό τους θέμα και δικό τους ζόρι.

Στο ερώτημα όμως αν το δίδυμο Καραμανλή – Μολυβιάτη έκανε λάθος, η απάντηση είναι προφανής.

Και ξέρετε γιατί; Επειδή όταν δεν κάνεις κάτι τη στιγμή που μπορείς, κανείς δεν ξέρει σε ποιες συνθήκες θα κληθείς να το κάνεις αργότερα.