NON PAPER

Τα μαγαζιά θ’ ανθίσουν και φέτος

Ποια ήταν η τελευταία φορά που πήγα σε εμπορικό μαγαζί; Που μπήκα κανονικά εννοώ, όχι να παραλάβω, σχεδόν συνωμοτικά, το πακέτο στην είσοδο λες κι επρόκειτο για προκηρύξεις στα χρόνια της χούντας. Μέσα Ιανουαρίου ήταν, τότε που είχαν ανοίξει για λίγες μέρες. Και μάλιστα, για να είναι πιο ακριβής, δεν ήταν απλά η τελευταία. Ηταν μια από τις ελάχιστες φορές που πήγα σε εμπορικό μαγαζί τους τελευταίους 13 μήνες. Εκτός από σουπερμάρκετ, φαρμακεία και ζαχαροπλαστεία. Πλέον, λιγότερο και σε αυτά. Να ‘ναι καλά οι εταιρείες διανομής που βάρεσαν λίμιτ απ επί καραντίνας. Και το Διαδίκτυο.

Βέβαια, υπήρξαν και πράγματα που δεν μπορούσα να αγοράσω on line. Για παράδειγμα, ένα σουρωτηράκι ή ένα μπρίκι. Στο σουπερμάρκετ, σου λέει, απαγορευόταν η πώλησή τους λόγω αθεμίτου ανταγωνισμού. Και το κοιτούσα το μπρίκι, «φασκιωμένο» με νάιλον μεμβράνες που υποδείκνυαν την απαγορευμένη ζώνη, και με κοιτούσε κι αυτό λες και με κορόιδευε. Από την άλλη, να παραγγείλω ένα μπρίκι του καφέ στο Ιντερνετ; Ντρεπόμουν – ένα νέο είδος ντροπής, η διαδικτυακή. Να γίνει όλη αυτή η διαδικασία και τα pay pal για ένα μπρίκι; Δεν θα έχω μάτια να δω τον κούριερ.

Τα εμπορικά καταστήματα λοιπόν ξανανοίγουν από σήμερα ύστερα από δυόμισι μήνες (που είχαν ανοίξει για λίγο ύστερα από άλλους δυόμισι μήνες). Για να φέρουν την άνοιξη στην πόλη. Διότι, τουλάχιστον εμείς οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, από τις βιτρίνες την έχουμε την άνοιξη  – οι νεραντζιές που μυρίζουμε και νομίζουμε ότι είναι λεμονιές αλλά μπορεί να είναι και πορτοκαλιές, φευγαλέα αίσθηση δίνουν και ενδείκνυνται κυρίως για αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια. Την άνοιξη θα την καταλάβεις από το κοντομάνικο, το παπούτσι το ελαφρύ, το μπλε – άσπρο, τη ζακέτα τη φραουλί, την πασχαλιάτικη που έσκασε στη βιτρίνα. Μπάφιασα να βλέπω (μέσα από τα αυτοκίνητο) βιτρίνες που έχουν ακόμη χριστουγεννιάτικα και αποκριάτικα. Τι να κάνουν και οι άνθρωποι άνοιξε – κλείσε; Προχθές, Σάββατο με 25 βαθμούς Κελσίου, περνώντας από έναν κεντρικό δρόμο είδα δύο κορίτσια μπροστά σε ένα κλειστό κατάστημα καλλυντικών που όμως είχε ετοιμάσει τις βιτρίνες για σήμερα. Δεν θα ήταν πάνω από 18 ετών. Είχαν κολλήσει τα προσωπάκια τους στο τζάμι, κοιτούσαν τις σκιές και τα κραγιόν που, υποθέτω ότι θα αγοράσουν σήμερα, έλαμπαν ολόκληρα. Με τη λάμψη που χαρίζει η προσμονή ενός «τίποτα» που ομορφαίνει τη μέρα σου. Και μου φάνηκαν τα δύο κορίτσια σαν τα χελιδόνια που στο πέταγμά τους αναγνωρίζεις την άνοιξη.

Λίγο ακόμη

Με όσα γράφω παραπάνω, θα πίστευε κάποιος – κι εγώ η ίδια δηλαδή έως πριν από τρεις μέρες – ότι σήμερα θα ήμουν ήδη στα εμπορικά να στραγγίξω έως το τελευταίο δευτερόλεπτο το τρίωρο που μου δίνει το 13032. Δεν συνέβη όμως. Διότι, προχθές, λίγο αφού είδα τα «κορίτσια – χελιδόνια», τηλεφώνησα σε μια φίλη μου. Είναι πνευμονολόγος και εργάζεται σε νοσοκομείο Covid. Παρασύρθηκα από τον καλό καιρό, από την προσμονή του ανοίγματος, έκανα αυτήν τη σκέψη που ανάγεται σε μια πολύ κοντινή αλλά και πολύ μακρινή, συγχρόνως, εποχή. «Σάββατο σήμερα, θα είναι πιο χαλαρή». Μην τα πολυλογώ, μου το έκλεισε στα μούτρα.

Δεν θα πάω, λοιπόν, παρά τη λαχτάρα μου, στα μαγαζιά χωρίς συγκεκριμένο λόγο, έτσι όπως πήγαινα την εποχή της υγειονομικής αθωότητας. Παρά μόνο για τα απολύτως απαραίτητα. Το μπρίκι που λέγαμε, ένα καινούργιο πλυντήριο που θέλω να αγοράσω από τις αρχές του 2020 και δεν έχω προλάβει ακόμη, άντε και κανένα κραγιόν διότι τη νοστιμιά στη ζωή δεν τη δίνουν τα απαραίτητα αλλά τα περιττά όμως και η νοστιμιά είναι απαραίτητη, θα βρω τρόπο να στηρίξω το λιανεμπόριο προς το παρόν, εξάλλου σε λίγες εβδομάδες θα κάνω τη δεύτερη δόση του εμβολίου. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι την ατομική ευθύνη. Να συντονίζω την επιθυμία μου με την πραγματικότητα.