Η Μελωδία της Υστερίας

Θα πρέπει να είμαστε μια πολύ ευτυχισμένη χώρα. Δεν εξηγείται διαφορετικά ότι τις τελευταίες εβδομάδες η αντιπολίτευση προώθησε στην πολιτική αντιπαράθεση ζητήματα τα οποία κάποιοι άλλοι στη θέση της θα θεωρούσαν ανυπόστατα, επουσιώδη, ενδεχομένως κι αστεία.

Αν μπορώ να τα θυμηθώ με χρονολογική σειρά είχαμε τη σκοτούρα να φάει ο Κουφοντίνας το φαγητό του, τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και την εκκένωση μιας κατάληψης στο ΑΠΘ.

Συνέχισαν με μια (περίπου) σοπράνο που διάλεξαν κάτι στρατηγοί να τραγουδήσει τον εθνικό ύμνο, τον κιμά γαρίδας που σερβιρίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, τις επετειακές εκδηλώσεις για το 1821 που δεν ήταν της αρεσκείας διαφόρων στον ΣΥΡΙΖΑ, το Ράλι Ακρόπολις, έναν βιολιστή (όχι στη στέγη…) και μια καταγγελία για προμήθεια tests από τη Siemens που αποδείχτηκε ότι δεν έγινε ποτέ.

Η εαρινή επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ κορυφώθηκε με επίθεση στο Σουπερμάρκετ Μασούτης – αν δεν απατώμαι πρέπει να είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που μια αντιπολίτευση τσακώνεται με ένα… σουπερμάρκετ!

Τι τους έφταιξε όμως ο Μασούτης; Δεν είχε καλή φέτα;

Οχι. «Μπέρδεψαν σουπερμάρκετ με στρατόπεδο» εξήγησε η «Αυγή». «Ακούγεται ο εθνικός ύμνος και κάθονται προσοχή» σε «ένα στρατόπεδο με μαρούλια και γάλατα» (26/3).

Φαίνεται ότι στο μυαλό τους ο εθνικός ύμνος είναι κάτι που παίζεται μόνο σε στρατόπεδα – ελπίζω να μην εννοούν «συγκέντρωσης»… Κι ότι διαφορετικά στο άκουσμά του δυσανασχετούν «μαρούλια και γάλατα».

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω για τα γάλατα. Αλλά είμαι βέβαιος ότι μια εφημερίδα που μετράει στο προσωπικό της τον περιώνυμο «Μαρούλια» γνωρίζει τις αντιδράσεις των μαρουλιών από πρώτο χέρι.

Θα αφήσω όμως τη διαμάχη «ΣΥΡΙΖΑ – Μασούτης» να τη λύσει η ιστορία.

Την Τετάρτη, 24 Μαρτίου, στήθηκα στην τηλεόραση να παρακολουθήσω μια συνεδρίαση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης για «τη διαχείριση της κρίσης και τη στρατηγική της κυβέρνησης».

Ο υπουργός Υγείας Ολιβιέ Βεράν απαντούσε σε ένα μάλλον βαριεστημένο ακροατήριο είκοσι (το πολύ!) βουλευτών για διάφορα ζητήματα της πανδημίας.

Ξέρετε ποιοι ξέφυγαν λίγο από τη βαρεμάρα; Δύο ή τρεις βουλευτές της αντι-συστημικής «Ανυπότακτης Γαλλίας» που σήκωσαν λίγο τους τόνους της κριτικής αλλά με έμφαση στο «λίγο». Μη φανταστείτε δηλαδή κανέναν Πολάκη ή Φίλη.

Κι αυτό παρ’ όλο που ολόκληρη η Γαλλία αντιμετωπίζει περίπου τα ίδια προβλήματα με τα δικά μας ή με όλης της Ευρώπης, και μάλιστα πιο επιβαρυμένα.

Την ίδια μέρα διάβασα στη «Μοντ» το άρθρο ενός λαμπρού πολιτικού δημοσιογράφου, του Μισέλ Νομπλκούρ. Είχε τίτλο «Η Αριστερά με διάθεση καμικάζι στον δρόμο της προεδρικής εκλογής» (24/3).

Τι έλεγε ο Νομπλκούρ; Οτι χωρίς ουσιαστική προοπτική εκλογής και μπροστά σε άλλη μια διαφαινόμενη αναμέτρηση μεταξύ Μακρόν και Λεπέν, «οι καμικάζι της Αριστεράς» μετατρέπουν «την ενεργητικότητα της απελπισίας» σε «πολιτική αυτοκτονία».

Αποτέλεσμα; Ενα ολόκληρο εκλογικό σώμα (της Αριστεράς) σχεδόν εξαερώνεται στις δημοσκοπήσεις, «όλο και περισσότερο καταφεύγει στην αποχή». Δεν είναι τυχαίο ότι κανείς πιθανός αριστερός υποψήφιος δεν φαίνεται να συγκεντρώνει διψήφιο ποσοστό για τη γαλλική προεδρική εκλογή του 2022.

Υποθέτω ότι τις ίδιες παρατηρήσεις θα μπορούσε να κάνει κανείς και στην Ελλάδα. Το μυστικό άλλωστε είναι κοινό: όταν ουσιαστικά κάποιος τεθεί έξω από την αναμέτρηση για την εξουσία, το ρίχνει στην παλαβή και την αρλούμπα.

Λογικό. Οταν δεν μετέχεις στο δίλημμα της εξουσίας, τότε μπορείς να τσακώνεσαι με τον Μασούτη, τον Σκλαβενίτη ή τον ΑΒ Βασιλόπουλο!

Κάτι τέτοιο όμως είναι κοινό χαρακτηριστικό πολλών διαφορετικών περιπτώσεων. Διότι σε τελευταία ανάλυση είναι η γενική υποχώρηση της αριστερής ρητορικής και της αριστερής λογικής σε όλο το φάσμα των δημοκρατικών χωρών, που απλώς γίνεται εμφανέστερη στις συγκεκριμένες συνθήκες της πανδημίας.

Στις συνθήκες αυτές ένας ήδη συρρικνωμένος αριστερός δημόσιος λόγος συρρικνώνεται περισσότερο.

Δεν είναι τυχαίο πως (πέρα από τον αριθμό κλινών ΔΕΘ!) ο μοναδικός ουσιαστικός αντίλογος που έχει αρθρώσει η Αριστερά τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας αφορούσε το ζήτημα των δικαιωμάτων.

Ενας αντίλογος που φυσικά δεν απέδωσε διότι η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας ούτε βιώνει, ούτε φοβάται κάποια συρρίκνωση των δικαιωμάτων της. Ενώ δεν κόπτεται και ιδιαίτερα για τα δικαιώματα του Κουφοντίνα.

Η πραγματικότητα είναι αποστομωτική.

Με άλλα λόγια αν θέλει να διατηρηθεί ή να επανέλθει ως ένα σκέλος του διλήμματος της εξουσίας, η Αριστερά θα πρέπει να πει κάτι σοβαρότερο ή κάτι σημαντικότερο, πάντως κάτι διαφορετικό, από τη σοπράνο, τον κιμά γαρίδας και τον Μασούτη.

Υποθέτω άλλωστε ότι η θεωρία της «κακιασμένης Δεξιάς» (που ανέπτυξε ο Ραγκούσης) μάλλον δεν αρκεί να αναπληρώσει το κενό.

Για έναν απλό λόγο. Το εφεύρημα της «κακιάς ή κακιασμένης Δεξιάς» (το περιέγραψε με τη γνωστή λεπτότητά του ο Π. Πολάκης στη Βουλή) δεν προσφέρει πια ισχυρή πολιτική πλατφόρμα ή επιχείρημα. Δεν κόβει αρκετά εισιτήρια.

Η μουσική λοιπόν που ακούμε δεν είναι η μελωδία της ευτυχίας από την ευτυχισμένη χώρα για την οποία μιλούσα στην αρχή και η οποία απλώς δεν έχει με κάτι σοβαρότερο να ασχοληθεί.

Είναι η Μελωδία της Υστερίας από ανθρώπους που δυσκολεύονται να μιλήσουν με άλλους όρους. Δεν είναι τυχαίο πως σε ολόκληρη την Ευρώπη εκείνοι που ξεσηκώνονται εναντίων των «πραγμάτων» δεν είναι πια οι αριστεροί που ξέραμε.

Είναι κάθε λογής διαταραγμένοι που διαμαρτύρονται για τα πάντα, από τις μάσκες έως τα εμβόλια. Αυτοί αποτελούν τη νέα αντιπολίτευση.

Μια αντιπολίτευση όμως που σε αντίθεση με την Αριστερά παλαιάς κοπής εκδηλώνεται μόνο στο επίπεδο του παροξυσμού και της ανισορροπίας. Κι αυτό μάλλον είναι πρόβλημα για τις δημοκρατίες μας.