Ναυάγιο

Σήμερα η Βουλή θα αποφασίσει αν θα συσταθεί προνακριτική επιτροπή για τον πρώην υπουργό Ν. Παππά.

Η υπόθεση είναι περισσότερο από καθαρή. Ενας υπουργός επιχείρησε να «στήσει» έναν δημόσιο διαγωνισμό. Ο οποίος σε δεύτερο χρόνο κρίθηκε και αντισυνταγματικός.

Δυο φάουλ στην ίδια φάση.

Αν τα στοιχεία είναι ακριβή, η μεθόδευση δεν συζητείται, ούτε αμφισβητείται. Και φυσικά δεν υποβαθμίζεται, ούτε συμψηφίζεται.

Διότι πίσω από το προφανές και το πρωτοφανές κρύβεται το αφανές. Η προσπάθεια μιας κυβέρνησης να ελέγξει την ενημέρωση και την τηλεόραση.

Αμετροεπής φιλοδοξία. Ενας Θεός ξέρει για ποιο λόγο μια ομάδα άεργων ακτιβιστών πίστεψε ότι μπορεί να ελέγξει μια χώρα όταν είχε όλη την ευχέρεια να την κυβερνήσει.

Θεωρητικά εξανίστανται επειδή η πλειονότητα του Τύπου δεν λειτουργεί με τους όρους τους. Επειδή δεν ελέγχει την πραγματικότητα για λογαριασμό τους και δεν συμπλέει με τις επιδιώξεις τους.

Κάτι όμως το οποίο ακόμη κι αν είναι ακριβές, αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα κάθε δημοσιογράφου, εφημερίδας ή τηλεόρασης. Τι κουβεντιάζουμε;

Η προσπάθεια να αλλάξουν τις συντεταγμένες του επικοινωνιακού τοπίου ξεκίνησε το 2012-2015 με απειλές κι εκβιασμούς. Συνεχίστηκε το διάστημα 2015-2019 με διώξεις και παρεμβάσεις. Παρατείνεται με ύβρεις, συκοφαντίες και επιθέσεις.

Η λογική τους είναι «γιατί αυτοί κι όχι εμείς».

Ο Παππάς ήταν ο ένας από τους δύο βραχίονες με τον οποίο επιχείρησαν να εγκαθιδρύσουν μια μορφή καθεστώτος. Ο άλλος ήταν ο έλεγχος της δικαιοσύνης από τον Παπαγγελόπουλο.

Οπως και η περίπτωση Παπαγγελόπουλου, το σκέλος Παππά έχει περιορισμένη αυτοτελή σημασία. Μια ομάδα νταραβεριτζήδων χαμηλού επιπέδου και υψηλού θράσους έσπασε τα μούτρα της.

Λογικό. Και αναμενόμενο.

Η εκδίκασή τους όμως έχει βαριά σημασία για να μη νομίσουν κάποιοι επόμενοι ότι μπορούν να κάνουν τέτοιες μαγκιές και να ξεφύγουν.

Αυτό είναι το βαθύ δημοκρατικό νόημα της σημερινής συζήτησης. «Ποτέ ξανά!».

Αντιλαμβάνομαι βεβαίως τι εξοργίζει την αντιπολίτευση. Οχι η αυτονόητη δίωξη για μια αυτονόητα σκοτεινή υπόθεση. Οχι το ναυάγιο ενός αποτυχημένου παρακράτους.

Αλλά ο φόβος ότι δεν θα υπάρξει «δεύτερη φορά». Αυτόν ξορκίζουν με κάθε φράση και κάθε σκέψη. Τον φόβο ότι το «ποτέ ξανά!» αφορά τους ίδιους.

Εχασαν δίκαια. Καθαρά. Δημοκρατικά. Αλλά παραδόξως δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει γιατί έχασαν. Και χωρίς αυτογνωσία, χωρίς διαύγεια, μένει μόνο ένας κοινωνικός φθόνος. Ο οποίος δεν αποτελεί οδηγό άσκησης πολιτικής. Ισα – ίσα απομονώνει, στρεβλώνει, θολώνει, προκαλεί.

Αυτό ακριβώς έπαθε και ο Παππάς.

Ηταν ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς. Δεν υπήρξε τίποτα περισσότερο από δεκανέας. Κι ενδεχομένως θα καταλήξει κατηγορούμενος.