Τι δεν λένε οι δημοσκοπήσεις…

Οι δημοσκοπήσεις πάντα προκαλούν συζητήσεις – το ίδιο συνέβη και με τις τελευταίες. Το πρώτο που καταγράφουν είναι ότι η κυβέρνηση έχει απώλειες, εξαιτίας του lockdown: πέρυσι το 83% του κόσμου δήλωνε ευχαριστημένο με τους κυβερνητικούς χειρισμούς, φέτος κάτι ανάλογο δηλώνει μόλις το 43%. Το δεύτερο που φαίνεται είναι η απογοήτευση – ειδικά οι νέοι δεν βλέπουν τίποτα το καλό να έρχεται καθώς μεγαλώνει η αίσθηση πως το τέλος (;) της καραντίνας θα φέρει απολύσεις, λουκέτα και ανεργία. Το τρίτο που στις δημοσκοπήσεις ξεχωρίζει είναι ότι η αντιπολίτευση δεν εισπράττει τίποτα από την κυβερνητική φθορά: το ποσοστό που θεωρεί ως κατάλληλο για πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα είναι μικρότερο από το ποσοστό των πολιτών που δηλώνουν πως θα ψήφιζαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αν οι εκλογές γίνονταν αύριο. Ουδεμία έκπληξη.

Οι δημοσκοπήσεις είναι ο θρίαμβος του προφανούς: δεν θα χρειάζονταν να γίνουν, που λέει ο λόγος. Το ότι για παράδειγμα η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν θέλει πορείες στους δρόμους τον καιρό του κορωνοϊού ή ότι η πλειονότητα των πολιτών είναι κατά της αστυνομικής βίας ή ότι θεωρεί τη στάση της αντιπολίτευσης τελείως λάθος στο θέμα του Κουφοντίνα, δεν χρειάζεται να τα μετρήσεις. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.

Τι δεν καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις; Πολλά, με πρώτο την αγωνία του κόσμου για το πότε και πώς θα τελειώσει η μεγάλη περιπέτεια με τον ιό. Οι πολίτες θέλουν να ακούσουν επιτέλους ένα σαφές χρονοδιάγραμμα επιστροφής σε μια κάποια κανονικότητα. Και θέλουν ν’ ακούσουν και εξαγγελίες που να αφορούν το «μετά» – να ακούσουν τι κίνητρα θα δοθούν στις επιχειρήσεις για να συνέλθουν και πώς θα διασφαλισθούν θέσεις εργασίας.

Οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν επίσης ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από κάτι που να του φτιάξει την ψυχολογία: αν η αντιπολίτευση δεν εισπράττει τίποτα είναι γιατί επενδύει στη μαυρίλα. Ομως αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά, είναι θέμα χρόνου και η δημοκοπική κατρακύλα της κυβέρνησης: δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην επένδυση στη μαυρίλα και στη διαχείρισή της. Αν το 60% των τηλεθεατών συντονίστηκαν στις 25 Μαρτίου να δουν την παρέλαση και να παρακολουθήσουν τηλεοπτικά το σεμνό τελετουργικό της γιορτής των 200 χρόνων αυτό συνέβη γιατί υπάρχει ανάγκη για λίγη εθνική ανάταση: δεν γίναμε όλοι εθνικόφρονες και υπερπατριώτες λόγω της επετείου. Ο πολίτης νιώθει σιγά – σιγά κουρασμένος από μια κυβέρνηση που τον γεμίζει φόβο και μια αντιπολίτευση που νομίζει πως αν συνεχώς του μαυρίζει την ψυχή θα κερδίσει την ψήφο του. Αυτό οι δημοσκοπήσεις δεν το καταγράφουν, αλλά είναι το χαρακτηριστικό των ημερών.

Υποτίθεται ότι οι δημοσκοπήσεις είναι χρήσιμες στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση: δεν το βλέπω. Η αντιπολίτευση, παγιδευμένη από ένα τσούρμο αυτόκλητων σουπερηρώων της αγανάκτησης και του λαϊκισμού, θα συνεχίσει να ασχολείται με ασήμαντα, όπως το μενού της Προεδρίας στα επίσημα γεύματα. Η κυβέρνηση από την άλλη μοιάζει συνεχώς περισσότερο αμήχανη. Κυρίως δεν καταλαβαίνει ότι οι πολίτες δεν ακούν τις νουθεσίες των ειδικών, γιατί αισθάνονται πλέον το lockdown ως ένα είδος παράλογης τιμωρίας. Το να είναι γεμάτες οι πλατείες και κλειστά τα καφέ π.χ. είναι παραλογισμός. Και κανείς δεν μπορεί να κυβερνά με παραλογισμούς.

Δεν μάθαμε να ζούμε με τον ιό: το στοίχημα χάθηκε. Αλλά πρέπει να ξαναρχίσουμε να ζούμε κανονικά. Το Πάσχα είναι ευκαιρία για να αναπνεύσει ο κόσμος. Η κυβέρνηση πρέπει να θυμηθεί ότι κυβερνά και κυβερνώ σημαίνει και αφουγκράζομαι τον κόσμο. Οι δημοσκοπήσεις δεν το λένε, αλλά αν νιώθεις ότι σε τιμωρούν, αργά ή γρήγορα τιμωρείς. Με την ψήφο σου…