Μπουσούλισμα

Οσο εύκολο ήταν να αδειάσουν τα γήπεδα από τον κόσμο, λόγω του κορωνοϊού, με μια απλή απόφαση των κυβερνήσεων, άλλο τόσο δύσκολο θα είναι να επιστρέψουν ξανά οι φίλαθλοι στις θέσεις τους.

Ο κόσμος στη μετα-Covid εποχή θα μοιάζει σαν μωρό που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων θα αλλάξει. Πολλοί θα γίνουν καχύποπτοι για την υγεία των διπλανών τους. Αλλοι θα είναι υπέρμετρα ενθουσιώδεις, σαν πουλιά που πετούν για πρώτη φορά ελεύθερα. Κάθε βήξιμο θα θεωρείται χειρότερο και από βωμολοχία. Ο πληθωρισμός των συναισθημάτων μπορεί να οδηγεί πιο εύκολα σε παρεκτροπές συμπεριφορών.

Και βέβαια υπάρχει ένα ερώτημα που περιμένουμε με αγωνία να απαντηθεί. Πόσοι απ’ αυτούς που πήγαιναν τακτικά στα γήπεδα θα γυρίσουν στις θέσεις τους;

Δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη η άμεση επιστροφή στην προ-Covid εποχή. Ισως και να μη συμβεί ποτέ και να οδηγηθούμε σε νέα μονοπάτια.

Ο εγκλεισμός, ο φόβος, ακόμα και ο θάνατος συγγενικών προσώπων ή η προσωπική μας μάχη με τον κορωνοϊό θα αλλοιώσουν το ανάγλυφο των χαρακτήρων αλλά και των συνηθειών μας.

Οι άνθρωποι πιθανόν να γίνουν πιο επιθετικοί και εγωκεντρικοί. Ισως και να  λησμονήσουν βασικές αρχές της αστικής ευγένειας, να δείξουν την κακή πλευρά του εαυτού τους μέχρι τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουν τον λάθος δρόμο.

Τα πρώτα βήματα προς την κανονικότητα θα είναι ένα μπουσούλισμα με πολλά πεσίματα και ίσως τραυματισμούς. Ο κόσμος θα χρειαστεί τον χρόνο του για να επιστρέψει στις νόρμες που είχε διαμορφώσει ο ίδιος, χωρίς απαραίτητα αυτές να είναι οι ιδανικές. Ισως πάλι να είναι μία ευκαιρία για την αναθεώρησή τους και τη βελτίωσή μας σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Οι εξέδρες των γηπέδων θα δώσουν τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας εποχής, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα τα τελευταία 150 χρόνια. Πόσοι όμως θα το αντιληφθούν όταν το ποδόσφαιρο, κυρίως στην ημεδαπή, αντιμετωπίζεται ως αναγκαίο κακό και όχι ως ένα συναρπαστικό άθλημα που συνδέεται άμεσα με την κοινωνική εξέλιξη;