Ο θάνατος είναι τέχνη

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Η απάντηση είναι εύλογη και προκύπτει από τη φύση του δημοκρατικού πολιτεύματος: ο νικητής των τελευταίων εκλογών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλαδή, το κόμμα του οποίου κέρδισε τις τελευταίες εκλογές.

Ποιος διαφωνεί με τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη; Πρωτίστως η αντιπολίτευση, όπως επίσης εύλογα προκύπτει από το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών. Η οποία αντιπολίτευση έχει δημοκρατική υποχρέωση να ελέγχει την εξουσία, να αναδεικνύει τα λάθη της ή την ενδεχόμενη κατάχρηση εξουσίας και, σε κάθε περίπτωση, να αντιπροτείνει ορθότερες κατά τη γνώμη της πολιτικές κινήσεις προς όφελος της χώρας και των πολιτών της.

Τι κάνει στην πράξη η αντιπολίτευση – και μάλιστα η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ; Επιδιώκει να χτίσει ένα κύμα δυσαρέσκειας, στηριγμένο συνήθως όχι στις προγραμματικές αντιπροτάσεις της αλλά σε μια ηθικολογική επιτίμηση των πολιτικών της κυβέρνησης που συμπυκνώνεται σε χαρακτηρισμούς: νεοφιλελευθερισμός, δεξιός αυταρχισμός, χούντα, αστυνομοκρατία κ.λπ. Και τους τελευταίους μήνες σε υπονόμευση του σχεδίου ελέγχου της πανδημίας, με τη διοργάνωση ή την παρότρυνση διοργάνωσης συγκεντρώσεων, με συστηματική παραβίαση δηλαδή των μέτρων για τον συγχρωτισμό. Με υγειονομικό σαμποτάζ.

Κερασάκι στην τούρτα αυτής της ανευθυνότητας ήταν η χθεσινή πρόταση του Αλέξη Τσίπρα προς τον Πρωθυπουργό για μορατόριουμ: ουσιαστικά δηλαδή να πάψει να κυβερνά η κυβέρνηση προκειμένου να της κάνει τη χάρη η αξιωματική αντιπολίτευση να αποσύρει τους διαδηλωτές από τους δρόμους. Τέτοιον ωμό εκβιασμό με αντικείμενο τη δημόσια υγεία είναι αδύνατον να τον συλλάβει ο νους του ανθρώπου.

Η κομμουνιστική Αριστερά, παρά τα αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που εξέθρεψε, τα οποία κυβέρνησαν με εγκληματικό τρόπο απέναντι στους πολίτες τους, εξακολουθεί να διεκδικεί την επιδοκιμασία των πολιτικών της υποσχόμενη ότι στοχεύει την κοινωνική χειραφέτηση και έναν δικαιότερο κόσμο. Πού είναι όμως η κοινωνική χειραφέτηση και πού ο δικαιότερος κόσμος σε αντικοινωνικές συμπεριφορές όπως αυτές που προτείνουν οι επίγονοί τους. Χθες, την ώρα που στη Βουλή διεξαγόταν διάλογος για την επένδυση της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός στη Χαλκιδική (μια επένδυση που έδωσε την ευκαιρία στην Αριστερά, με πρωτοφανείς βιαιότητες, να συμβολοποιήσει την αντίθεσή της σε κάθε είδους αναπτυξιακή προοπτική της χώρας), έξω, στο κέντρο της Αθήνας, οργανώνονταν οι εξής συγκεντρώσεις: των ντελιβεράδων, του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για την υγεία στην οποία συμμετείχαν και διάφορα σωματεία, του ΣΥΡΙΖΑ κατά της επένδυσης της Ελληνικός Χρυσός, της ΠΟΕΔΗΝ για την υγεία στην οποία συμμετείχε με ξεχωριστό δικό του μπλοκ και ο γνωστός Ρουβίκωνας. Και στη Θεσσαλονίκη έγιναν τέσσερις συγκεντρώσεις: διαδήλωσαν αστυνομικοί, λογιστές, ντελιβεράδες και απόφοιτοι ΙΕΚ-ΕΠΑΣ.

Χθες δεν ήταν μια κανονική μέρα: τα 3.465 νέα κρούσματα και ο κορεσμός των ΜΕΘ στα νοσοκομεία κτυπούσαν καμπανάκι. Και πώς απαντούσε η Αριστερά; Με μπαράζ κυνικής ανευθυνότητας σε βάρος του κοινωνικού συνόλου – το οποίο η ελληνική Αριστερά, στην πληθυντική εκδοχή της, εκθέτει στην αρρώστια και στον θάνατο. Πρωτοφανές;

Ο θάνατος ήταν η τέχνη του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Παραμένει, ως φαίνεται, η τέχνη των επιγόνων του. Από τη δημοκρατία, το μόνο που κατανοούν είναι η διαμαρτυρία, την οποία κατευθύνουν προς την πρόκληση κοινωνικού χάους. Εκμεταλλεύονται την ανοχή της δημοκρατίας για να την πλήξουν. Οταν τελειώσουν όλα αυτά θα εκπλαγούν από το μέγεθος της κοινωνικής περιφρόνησης που θα εισπράξουν.

Εξι δύο τα αλλότρια
Το ειδησάριο όπως το έδωσε το ΑΠΕ με έστειλε κανονικά: «Η αμερικανική Γερουσία ενέκρινε […] τον διορισμό της Ντεμπ Χάαλαντ στον θώκο της υπουργού Εσωτερικών, με την 60άρα βουλεύτρια να αναδεικνύεται στην πρώτη αυτόχθονη που θα καταλάβει υπουργικό θώκο κ.λπ.». Θώκος, 60άρα βουλεύτρια, αυτόχθονη; Είναι δυνατόν να γράφουν τα ελληνικά όπως θα τα έγραφε ο Μποστ;
Στη συνέχεια είδα την είδηση, με τη μέθοδο του κόπι+πάστε, σε διάφορα σάιτ. Είχαν παρέμβει καθαρευουσιάνικα. Την «πρώτη αυτόχθονη» την είχαν κάνει «πρώτη αυτόχθων». Η χρεωκοπία της εκπαίδευσης εκβάλλει θριαμβικά στη δημοσιογραφία. Ετσι ενημερωνόμαστε καθημερινά. Μια ιδεολογικοποιημένη γλώσσα αγραμμάτων, φτιαγμένη στα εργαστήρια της google translate, πλακώνει τον αποπνευματοποιημένο χυλό του μέσου Ελληνα, διαμορφωμένου από το αστοιχείωτο σχολείο, από την τηλεόραση, από το Ιντερνετ κι από τον στερεότυπο φανατισμό των πολιτικών κομμάτων.
Αν τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του κόσμου, τα όρια της ελληνικής δημοσιογραφικής κοινής γλώσσας, της καθομιλουμένης των ΜΜΕ, είναι αυτά μιας πτωχευμένης από έννοιες ζωής. Αλλά μια ζωή στριμωγμένη σε διακόσιες λέξεις πώς να μεταφέρει την έννοια, πώς να κατανοήσει την απόχρωση; Ο Ηλίας Πετρόπουλος έλεγε ότι η Ελλάδα θα γίνει μια βαλκανική επαρχία της Ευρώπης, οι σοβαροί θα φεύγουν από δω και όσοι μένουμε θα βολοδέρνουμε στους κλειστούς μας ορίζοντες. Προφήτης ήταν;