Το μήνυμα της ΔΟΕ και το πρόβλημα

Ο κόσμος μας αλλάζει. Γίνεται ψηφιακός. Κι η πανδημία του κορωνοϊού έχει επισπεύσει τον μετασχηματισμό του. Τηλε-εργασία, τηλε-εκπαίδευση, τηλε-πωλήσεις και… τηλε-αθλητισμός. Ή, αν θέλετε μια πιο δόκιμη έκφραση, εικονικός αθλητισμός.

Την περασμένη εβδομάδα η ΔΟΕ ενέκρινε ομόφωνα τον οδικό χάρτη της προς το 2025. Περιλαμβάνει 15 προτάσεις, μέσω των οποίων θα επιδιωχθεί την επόμενη πενταετία η προώθηση των αρχών και αξιών του αθλητισμού και του ολυμπισμού ανά τον κόσμο. Στην πρόταση με τον αριθμό 9 διαβάζουμε: «Ενθάρρυνση της ανάπτυξης του εικονικού αθλητισμού και διεύρυνση της συνεργασίας με τις κοινότητες των βιντεοπαιχνιδιών».

Με δεδομένο ότι η σωματική άσκηση αποτελεί συστατικό στοιχείο του αθλητισμού, το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: Ποιο κίνητρο δίνει η ΔΟΕ στον νέο να αθληθεί, όταν ενθαρρύνει την ενασχόλησή του με τα σπορ μέσα από τον καναπέ του σαλονιού του; Ποιο μήνυμα περνά όταν ταυτίζει τον αθλητισμό με το θέαμα μετατρέποντάς τον σε προϊόν προς κατανάλωση, ξεχνώντας ότι «νους υγιής εν σώματι υγιή»;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή ούτε ο αφορισμός της ΔΟΕ τόσο εύκολος. Ο εικονικός αθλητισμός (virual sports) δεν είναι ακριβώς αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας ως ένα παιδί καθηλωμένο μπροστά σε μια οθόνη με μια κονσόλα ή ένα πληκτρολόγιο στο χέρι να παίζει FIFA Pro. Η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας επιτρέπει τη σωματική άσκηση μέσα σε ένα περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας και στα αμέσως επόμενα χρόνια θα επιτρέπει ακόμα και τη διεξαγωγή αθλητικών αναμετρήσεων από την… αυλή του σπιτιού σου. Ο εικονικός αθλητισμός (θα μπορούσε να) είναι μια άλλη μορφή αθλητισμού και όχι απλώς ένα παιχνίδι.

Το πρόβλημα σε όλο αυτό είναι ότι ο καθένας αθλείται μόνος του. Ο αθλητής δεν κοινωνικοποιείται, αντιθέτως προωθείται η απομόνωσή του. Το ίδιο συμβαίνει με την τηλε-εργασία, την τηλε-εκπαίδευση, τις τηλε-πωλήσεις. Είναι κάτι που δεν απασχολεί κανέναν από όσους προωθούν αυτές τις καινοτόμες κατά τα άλλα δράσεις. Είναι κάτι που δεν απασχολεί ούτε τη ΔΟΕ στο μήνυμα που περνάει. Αν και θα έπρεπε. Ο αθλητισμός είναι βασικό μέσο κοινωνικοποίησης. Και ο άνθρωπος είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα κοινωνικό ον…