Κουφοντινιάδα

Στην Ελλάδα των επτά χιλιάδων νεκρών από την πανδημία, της τεράστιας οικονομικής καταστροφής που αυτή έχει επιφέρει και της διαρκούς απειλής από την Τουρκία, τους τελευταίους δύο μήνες η επικαιρότητα έχει κατακλυστεί από μία θεματολογία που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν: ότι ένας καταδικασμένος κατά συρροήν δολοφόνος κάνει απεργία πείνας για να πάει σε φυλακή της προτίμησής του. Αν αυτός ο δολοφόνος είχε διαπράξει οποιαδήποτε άλλα εγκλήματα, το αίτημά του θα είχε μετά βίας γίνει μονόστηλο για μια – δυο μέρες σε κάποιες εφημερίδες – όχι σε πολλές. Ομως, εν προκειμένω, έγινε πρώτο θέμα σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Γιατί; Επειδή δηλώνει «αριστερός επαναστάτης». Επειδή τα εγκλήματά του έχουν «ιδεολογικό» πρόσημο. Δηλαδή, για όλους όσοι ξιφουλκούν υπέρ του, όλα αυτά μετρώνται πρωτίστως ως ιδεολογική έκφραση και δευτερευόντως ως δολοφονίες. Αυτή είναι η ανάγνωση των πράξεων του Δημήτρη Κουφοντίνα από μερίδα των «προοδευτικών» της χώρας που προδήλως νιώθουν πολύ άνετα με την ιδέα ότι κάποιος παίρνει το πιστόλι και καθαρίζει όποιον θελήσει – αν βέβαια σκοτώνει «αριστερά»…

Σε αυτό τον χορό χορεύει τους τελευταίους δύο μήνες μία Ελλάδα που δείχνει να έχει παρανοήσει. Εντελώς. Ο Κουφοντίνας έσυρε τον χορό και ο ίδιος τον τερμάτισε όταν, την Κυριακή, προέβη σε δηλώσεις, σχεδόν υπό μορφήν διαγγέλματος, μέσα από την εντατική μονάδα στην οποία νοσηλεύεται λόγω της μακράς απεργίας πείνας. Τι είπε; «Αυτό που γίνεται εκεί έξω είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό για το οποίο ξεκίνησε. Μπροστά στη δύναμη αυτών των αγώνων, δηλώνω απ’ τη μεριά μου ότι με την καρδιά και το μυαλό είμαι κι εγώ εκεί, ανάμεσά σας […] Η Αλληλεγγύη είναι η ζωτική συνθήκη που μας ενώνει στους αγώνες. Ευχαριστώ τους φίλους και συντρόφους που στάθηκαν αλληλέγγυοι. Ευχαριστώ όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους για την συμπαράστασή τους, που δεν ήταν συμπαράσταση σε ένα πρόσωπο, αλλά σε μια στιγμή αγώνα, απέναντι σε μια απάνθρωπη εξουσία. Αλληλεγγύη και συμπαράσταση που δείξανε ότι υπάρχουν ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις που αντιστέκονται στην αυθαιρεσία, τη βία και τον αυταρχισμό. Κι αυτό αποτελεί μια νέα ελπίδα. Η οικογένεια που κυβερνά απόδειξε πόσο αδίστακτη είναι στον εξευτελισμό των νόμων και του Συντάγματος, στη διαχείριση της δικαιοσύνης. Τους τα χαρίζω. Τους κρίνει ο κόσμος που κατεβαίνει στους δρόμους. Αυτό που γίνεται εκεί έξω είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό για το οποίο ξεκίνησε. Μπροστά στη δύναμη αυτών των αγώνων, δηλώνω απ’ τη μεριά μου ότι με την καρδιά και το μυαλό είμαι κι εγώ εκεί, ανάμεσά σας».

Ούτε λίγο ούτε πολύ, όλα τα παραπάνω εμφανίζονται ως ένα είδος δήθεν «προοδευτικής διακήρυξης» με τον Κουφοντίνα να αυτοπροβάλλεται ως καθοδηγητική, ηρωική, υποτίθεται, μορφή της. Οπως είναι φανερό, θεωρεί ότι έχει την ηθική και ιδεολογική αυθεντία να δίνει κατευθύνσεις, να μοιράζει μομφές, να καλεί σε «αγώνες» και να συγχαίρει γι’ αυτούς. Μιλά ως… ταγός, ως να ήταν πολιτικός κρατούμενος σε καθεστώς δικτατορίας, ή σαν να είχε περάσει βασανιστήρια από κάποιο αυταρχικό καθεστώς. Ποιος; Ο επιλεγόμενος και «φαρμακοχέρης», που σκόρπιζε τον θάνατο κατ’ ιδία βούληση, με τη δημοκρατική νομιμοποίηση του… εαυτού του και του εγώ του, που φυσικά, βρίσκεται πάνω από Συντάγματα και νόμους (τα «χαρίζει» άλλωστε όπως είπε), πάνω από την αξία της ανθρώπινης ζωής, πάνω από κάθε έννοια πολιτισμού.

Ως μικρός θεός, ο εκτελεστής της «17 Νοέμβρη» Κουφοντίνας αποφάσιζε κάποτε με το έτσι θέλω ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Τώρα, στη λήξη της κουφοντινιάδας, εμφανίζεται ως ιδεολογικός καθοδηγητής και τιμητής. Και κάτι «προοδευτικοί» χειροκροτούν. Αφού δεν αντιλαμβάνονται τον έσχατο εξευτελισμό τους, τι να πει κανείς…