NON PAPER

Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες

Τις δυο – τρεις τελευταίες ημέρες, εν μέσω αύξησης των κρουσμάτων, αυστηριοποίησης του lockdown, metoo, καταγγελιών, Κουφοντινιάδας, πορειών, γεγονότων στη Νέα Σμύρνη, η είδηση παίζει ανάμεσα στις πρώτες. Και η είδηση είναι η συνέντευξη του πρίγκιπα Χάρι και της Μέγκαν Μαρκλ. Εντάξει, ας μην αυτομαστιγωνόμαστε. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Στο τοπ, σου λέει, της παγκόσμιας ειδησεογραφίας.

Γιατί όμως μας αρέσει τόσο πολύ να ασχολούμαστε με τα της αγγλικής βασιλικής οικογένειας; Εμείς, που ως λαός, τον θεσμό της βασιλείας τον έχουμε στείλει εδώ και δεκαετίες στον κάλαθο της Ιστορίας. Που ένα «Ελλάς – Αγγλία Συμμαχία» δεν το έχουμε φωνάξει, στη Γαλλία μείναμε. Γιατί στον γάμο του Ουίλιαμ με την Κέιτ είχαν στηθεί γιγαντοοθόνες για τη ζωντανή μετάδοση; Γιατί το «The Crown» τα σπάει στο Netflix; Τι, ακριβώς, μας γοητεύει και προκαλεί το ενδιαφέρον μας; Είναι μόνο το «πετράδι του θρόνου»; Γιατί δεν μας απασχολούν, αντίστοιχα, τα έργα και οι ημέρες των βασιλικών οικογενειών της Σουηδίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου;

Η απάντηση είναι στο παραμύθι. Ενα παραμύθι με φόντο βασιλικούς πύργους, τοπία της αγγλικής εξοχής, κιλτ, παντελόνια ιππασίας και καρό σακάκια, καπέλα με φτερά, βασιλικές άμαξες. Οι πρωταγωνιστές του, όμως, αν τους βγάλεις από αυτό το «κάδρο» και τα όσα κάνουν και λένε παραπέμπουν σε «τηλεφωνικές» πρωινών εκπομπών. «Η γιαγιοπεθερά μου δεν με ήθελε από την αρχή στο σπίτι. Εγώ πήρα τον άνδρα μου και φύγαμε αλλά δεν μου φτάνει. Θέλω να την κάνω βούκινο σε όλη τη γειτονιά». Ακούγεται όμως και από την άλλη πλευρά. «Ο εγγονός μου μού έφερε στο σπίτι μια τελειωμένη. Ευτυχώς την πήρε και ξεκουμπίστηκαν».

Το σόι μας

Κι αυτοί οι Ουίνδσορ, τι οικογένεια. Μεταξύ μας δηλαδή, μια κανονική οικογένεια είναι. Που τα μέλη της όχι μόνο δεν ζουν σε συνθήκες βασιλικής αποστείρωσης αλλά δεν έχουν και κανένα πρόβλημα «να βγάλουν τις πομπές τους σε κοινή θέα» όπως έλεγαν, παλιά, στις γειτονιές. Θα μπορούσαν να τις κρατήσουν μυστικές; Δεν ξέρω. Πάντως αυτή η έκθεση, αυτή η κλειδαρότρυπα, είναι, θεωρώ και ο λόγος που κάνει τη βασιλική αγγλική οικογένεια τόσο δημοφιλή. Ακόμη και σε όσους αγαπούν να τη μισούν. Γιατί, τελικά, οι Ουίνδσορ, όταν βγάλουν το στέμμα, ελάχιστες διαφορές έχουν με τους «Μπράουν» από το Μπράιτον ή τους «Γκριν» από το Λίβερπουλ. Τους «Παπαδόπουλους» από το Κιάτο ή τους «Σεϊταρίδηδες» από το Κιλκίς (για να μην παρεξηγούμαστε, τυχαία τα ονόματα και οι περιοχές). Μην πω ότι οι «Μπράουν», οι «Γκριν», οι «Παπαδόπουλοι» και οι «Σεϊταρίδηδες», πιθανότερο να είναι πιο του πρωτοκόλλου.

Το «Τρίτο Στεφάνι» α λα βρετανικά

Τι σκεφτόμουν προχθές; Τη «Λίλιμπετ», τη μακροβιότερη βασίλισσα στην Ιστορία, στον ρόλο της Εκάβης από το «Τρίτο Στεφάνι». Ή το αντίθετο. Ή, τέλος πάντων, το βρετανικό φλέγμα επεξεργασμένο από τη γλώσσα και το ύφος του Κώστα Ταχτσή. Μια χαρά θα έβλεπα βασίλισσα Ελισάβετ και Ταχτσή να τα λένε πίνοντας το τσάι τους και μασουλώντας μπισκότα Walkers.

Εκείνη θα μιλούσε περισσότερο δηλαδή. Θα άρχιζε από την αδελφή της, τη Μαργαρίτα, την «αντροχωρίστρα» που η εκκλησία δεν της επέτρεψε να βάλει στεφάνι κι ύστερα τα ‘μπλεξε με τον φωτογράφο αλλά κι εκείνον τον παράτησε. Για τον μεγάλο γιο της που χρόνια τώρα τον σέρνει από τη μύτη αυτή η «τι της βρήκε». Γιατί ο μικρός; Α παπαπα, όλο με «παστρικιές» τραβιόταν. Και για την άλλη, την τσαπερδόνα την Νταϊάνα που «Θεός σχωρέστην» αλλά πολύ τους ανακάτωσε. Και έχει τώρα να κουμαντάρει και τους εγγονούς. Ο μεγάλος εντάξει, λίγο φαλακρός τής βγήκε αλλά κομμάτια να γίνει. Του μικρού τα χαΐρια τα βλέπουμε, και μαζί μας ο κόσμος όλος, με αυτήν τη γλωσσού που έμπλεξε. «Κι έχω κι άντρα άρρωστο».

Γι’ αυτό νομίζω ότι μας αρέσουν τόσο οι Ουίνδσορ.