Νόμοι ιδιωτικής και δημόσιας χρήσης

Ο παρατεταμένος εγκλεισμός μας έχει κάνει να «τρώμε και τα ρούχα μας». Ο αλληλοφαγωμός μας εξελίσσεται ξανά σε εθνικό σπορ. «Φταίει» ο ιός, φταίει και η κακοδαιμονία μας. Ολη αυτή η τάση τροφοδοτείται και από τη συνεχή αλλαγή των κανονισμών, των νόμων τήρησης της καραντίνας. Ολες αυτές οι διατάξεις που αλλάζουν τόσο γρήγορα και είναι τόσο δυσνόητες που όσο και να θέλεις να είσαι νομοταγής δεν μπορείς να παρακολουθήσεις την εξέλιξή τους. Φανταστείτε να καλείσαι και να τους εφαρμόσεις.

Τους περισσότερους μας ενοχλούσαν τα πηγαδάκια των αστυνομικών που σε κάποιες περιπτώσεις χωρίς μάσκα, παραβαίνοντας τον νόμο τον οποίο καλούνταν να εφαρμόσουν, επέλεγαν να μην ενοχλήσουν τους πολίτες και να ελέγξουν εάν τηρούνται οι νόμοι τήρησης της καραντίνας. Να μη διαταραχτεί η ψυχολογία των πολιτών ήταν η τότε κυβερνητική απόφαση. Ψήφιζαν νόμους αλλά μόνο αποσπασματικά τους εφάρμοζαν. Τότε δεν σκέφτονταν τι θα ακολουθήσει. Καθώς όταν το κράτος δεν τηρεί τους νόμους που θεσπίζει, όταν διορθώνει αδιάκοπα τον έναν νόμο με έναν άλλο κι αυτόν με έναν άλλο, ακόμα και στις έκτακτες συνθήκες που βιώνουμε, τότε οι πολίτες χάνουν την πίστη τους στους νόμους. Οταν οι δημόσιοι λειτουργοί συλλαμβάνονται τόσο συχνά παρανομούντες ή να μην εφαρμόζουν τον νόμο, ώστε θα ήταν πια αδύνατο να μιλάς για εξαιρέσεις, τότε οι περιπτώσεις νομιμότητας γίνονται η εξαίρεση στον κανόνα της γενικευμένης παρανομίας. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο αστυνομικός που επεμβαίνει διακινδυνεύει ασκόπως.

Ολα αυτά, μαζί και με την περριρρέουσα ατμόσφαιρα ότι λόγω της υπόθεσης Κουφοντίνα οι αστυνομικοί αποτελούν στόχο, οδήγησαν στα γεγονότα της Κυριακής στη Νέα Σμύρνη. Στην υπερπροσπάθεια εφαρμογής του νόμου με καθυστέρηση. Ελάχιστη σημασία έχει πώς ξεκίνησαν τα γεγονότα. Η εικόνα μιλάει μόνη της. Δεν μπορούν όργανα του κράτους να συμπεριφέρονται ως σκόρπιες ομάδες, χωρίς πειθαρχία, χωρίς οργάνωση, χωρίς αρχή και τέλος.

Προφανώς και υπάρχει ένα θέμα σωστής εκπαίδευσης, αξιολόγησης όλων. Ενδεχομένως με χρήση ψυχομετρικών τεστ για θέσεις ευθύνης. Προφανώς με εφαρμόσιμες κυρώσεις, αλλά και θέσπιση θεμάτων ταμπού όπως η άρση της μονιμότητας, αλλά και κάμερες σε δημόσιους χώρους. Φανταστείτε απλά πόσο πιο εύκολη θα ήταν η κατανόηση όσων έγιναν στην πλατεία Νέας Σμύρνης, εάν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας στον χώρο ή κάμερες ενσωματωμένες στη στολή των αστυνομικών. Πόσο πιο εύκολα θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε ποιοι έδρασαν νόμιμα και ποιοι παράνομα. Ποιοι (πολίτες και αστυνομικοί) αποφάσισαν να εφαρμόσουν τον δικό τους «ιδιωτικής χρήσης» νόμο και όχι τον ψηφισμένο για όλους «δημόσιας χρήσης» νόμο.

Τέτοιου είδους περιστατικά ελλοχεύουν όμως έναν μεγαλύτερο κίνδυνο. Να χάσει ο καλοπροαίρετος πολίτης την πίστη του στους νόμους και στο κράτος δικαίου, να επιστρέψει ο «θυμός» στην κοινωνία, με αποτέλεσμα να κερδίσουν έδαφος εξωθεσμικοί μηχανισμοί. Η κυβέρνηση ορθά δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς, τύπου Κουφοντίνα ή ασφάλειας στα πανεπιστήμια, αλλά οφείλει να ξεκαθαρίσει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι και ασφαλείς έναντι του νόμου. Η κοινωνία δεν θέλει να επιστρέψει στη νοσηρή περίοδο 2008-2012, αλλά είναι κουρασμένη και ως εκ τούτου επιρρεπής σε κάθε είδους «πονηρό» που θέλει να ταυτίσει την επιβολή του νόμου με την αυθαιρεσία…