Συγγενείς

Πριν από σαράντα τρία χρόνια, στις 16 Μαρτίου 1978, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απήγαγαν τον ιταλό πρώην πρωθυπουργό Αλντο Μόρο. Σκότωσαν τους πέντε αστυνομικούς που τον συνόδευαν.

Οι απαιτήσεις των απαγωγέων ήταν του «ανθρωπιστικού τύπου» που ανακαλύπτουν διάφοροι ακτιβιστές όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον νόμο. Ζητούσαν την απελευθέρωση κάποιων συντρόφων τους και καλύτερες συνθήκες για όσους κρατούνταν στις φυλακές.

Υπήρξαν φωνές που ζήτησαν διαπραγμάτευση με τους τρομοκράτες στο όνομα μιας ανθρώπινης ζωής που κινδύνευε. Ο ίδιος ο Μόρο, η οικογένειά του, κάποιες προσωπικότητες των Σοσιαλιστών και της Χριστιανοδημοκρατίας που ήταν το κόμμα του.

Η (χριστιανοδημοκρατική) κυβέρνηση Αντρεότι αρνήθηκε κάθε κουβέντα με τους απαγωγείς. Η στάση της είχε τη σθεναρή υποστήριξη όλου του δημοκρατικού πολιτικού φάσματος, συμπεριλαμβανομένου του Ιταλικού ΚΚ και προσωπικά του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ.

Ακόμη κι ο Πάπας Παύλος Στ’ έκανε έκκληση να επιστρέψουν τον Μόρο στην οικογένειά του αλλά «χωρίς όρους» (22/4/78).

Στις 9/5/78, ο Μόρο δολοφονήθηκε από τους απαγωγείς του.

Ο Ιντρο Μοντανέλι, ο μεγαλύτερος ιταλός δημοσιογράφος του 20ού αιώνα, ιστορικός, αντιστασιακός, στόχος ο ίδιος των Ερυθρών Ταξιαρχιών και προσωπικός φίλος του Μόρο, υποστήριξε μέχρι τέλους το «καμία διαπραγμάτευση».

Το 2000, είκοσι δύο χρόνια αργότερα, ένας αναγνώστης της «Corriere della Sera» τον ρώτησε αν είχε αναθεωρήσει ή μετανιώσει για μια στάση που οδήγησε ενδεχομένως στον θάνατο ενός αθώου ανθρώπου.

Ο Μοντανέλι απάντησε:

«Διατηρώ την ίδια γνώμη που είχα διατυπώσει την επομένη του εγκλήματος. Αν το κράτος υπέκυπτε στον εκβιασμό και διαπραγματευόταν (…) αναγνωρίζοντας το έγκλημα ως νόμιμο συνομιλητή, τότε δεν είχε λόγο να υπάρχει ως κράτος».

Είναι αυτονόητο ότι η δημοκρατία δεν εκδικείται. Ούτε εκβιάζεται. Ούτε υποκύπτει.

Το έχει κατακτήσει εδώ και αιώνες με το αίμα της και το αίμα των παιδιών της.

Απέναντι στον φασισμό, τον κομμουνισμό, τον ναζισμό ή τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Απέναντι στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, τη γερμανική RAF, τη βασκική ΕΤΑ, τη «17 Νοέμβρη», την Αλ Κάιντα ή τον ISIS.

Οποιος λοιπόν αποφασίζει να αναμετρηθεί με τη δημοκρατία θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι πιθανότητες να υπερισχύσει είναι μηδαμινές.

Δεν υπάρχει καμία ορατή προοπτική «να μπουν οι αντάρτες στην Αθήνα».

Ο μόνος δρόμος συνεπώς είναι να χρησιμοποιήσει τους θεσμούς και τις διαδικασίες της δημοκρατίας για να διεκδικήσει τα δικαιώματα που η δημοκρατία τού αναγνωρίζει.

Κατά συνέπεια δεν έχω να προσθέσω ή να αφαιρέσω ούτε μία λέξη από την ανακοίνωση των συγγενών των θυμάτων της τρομοκρατίας.

Προσυπογράφω. Αλλωστε στη δημοκρατία είμαστε όλοι συγγενείς των θυμάτων της τρομοκρατίας.