Με γκολ του Λευτέρη του Ρωμιού

Ξεκίνηµα της δεκαετίας του ’50 και στους τοίχους των νεοκλασικών του Μεταξουργείου φρέσκα τα σημάδια της εμφύλιας σύρραξης. Μια βαριά σκιά κάθεται πάνω από την πόλη και γκριζάρει ανθρώπους, συνήθειες, επικοινωνίες, τον ίδιο τον τρόπο ζωής. Μια καχυποψία βασιλεύει στις σχέσεις, κι έχουμε μάθει σιγά σιγά να κρυβόμαστε ο ένας από τον άλλον. Σε όλη αυτή την παράκρουση, που δεν τολμάει αριστερός να επισκεφθεί σπίτι δεξιού, και που τα καφενεία, ακόμα και τα ταβερνάκια, μπαίνουν στη λογική του μπλε και του κόκκινου, υπάρχει ένας χώρος που ανταμώνουμε, μιλάμε, χαιρόμαστε, ένας χώρος που ξαναβρίσκουμε ο ένας τον άλλον. Είναι τις Κυριακές τα απογεύματα το γήπεδο της Λεωφόρου. Εκεί, στη χαρά του παιχνιδιού, ξεχνιούνται και ο Μαρξ που τον έφαγε η σαρξ, και ο Γεώργιος, κι ο Βελουχιώτης, και ο στρατάρχης ο Παπάγος. Εκεί βασιλεύει η λαχτάρα για μπάλα και ομαδάρα.

Απρίλης του ’48, και στη Λεωφόρο η αναμενόμενη μετά βαΐων και κλάδων σύγκρουση με την Εθνική Τουρκίας. Κάτι η προϊστορία, κάτι οι ατέλειωτες διαφορές με τον Τούρκο, το παιχνίδι το περιμέναμε σαν Λαμπρή. Παρασκευή λοιπόν του Απρίλη, ο ήλιος τσιτωμένος, και το καραβάνι ξεκινάει απ’ την πλατεία Μεταξουργείου για να πάει στο γήπεδο. Παστωμένοι σαν τις σαρδέλες, με τον ιδρώτα να ξεχειλίζει με άρωμα ξεθυμασμένης λεβάντας, πάνω στο τραμ νούμερο 10 της γραμμής Ιπποκράτους-Βοτανικός. Και κάποια στιγμή το καραβάνι αδειάζει πάνω απ’ τη «Γρανάδα», με το «Λουξ» και το «Βερντέν» τα κινηματοθέατρα απέναντί μας, και τα «Μαρμαράδικα» από πάνω κι από κάτω να συμπληρώνουν την κορνίζα. Η ώρα προχωρημένη, και η ελπίδα για το μαγικό χαρτί κολυμπάει υποβρυχίως.

Δεν χαλάει η ζαχαρένια μας. Αμα είσαι νιάτο, και η χειρότερη μπόρα φαντάζει σιγανοψιχάλισμα. Στροφή επί τόπου και 500 μέτρα πιο κάτω, μετά το βαριετέ «Τα Παναθήναια» όπου πρωταγωνιστούσε η σουμπρέτα η Κούλα η Νικολαΐδη, απέναντι ακριβώς από τη Σόνια ήταν το ουζερί «Το Τηνιακό». Ολίγον τι υπερυψωμένο, με ραδιοφωνάρα Γκρούντιγκ, σπίκερ τον Γιαννακάκο και μεζεδάκι λιωμένη γραβιέρα Τήνου πάνω σε ψημένο ψωμί. Το απόλυτο μεζελίκι. Κι εκεί μαζευόμασταν όλοι, μια παρέα στην κοινή λαχτάρα. Με τη βοήθεια του μεζέ, και με το πλατάγισμα του ούζου, πήγαιναν περίπατο και οι εμφύλιοι, και το αλληλοφάγωμα, και τα κυνηγητά, και για ένα δίωρο όλοι μαζί ταξιδεύαμε μαζί με τη φωνή του Γιαννακάκου, και νοερά ζωγραφίζαμε τα συμβάντα εντός αγωνιστικού χώρου. Εκεί τα επιφωνήματα, τα «Αχ», τα «Αμάν, αμάν», εκεί η ομοβροντία στο «γκόοολ», όταν ο σπίκερ μας δήλωνε την επιτυχία τέρματος.

Το κακό είναι ότι χάσαμε 3-1, και το σκηνικό έγινε επιτάφιος. Ατέλειωτη μουρμούρα μετά τη λήξη, με την πίκρα να ξεχειλίζει, και την απογοήτευση να κάνει τη νύχτα μέρα. Και ήτανε και το γαμώτο του γυρισμού. Αλλο να γυρνάς νικητής και να καταπίνεις τα χιλιόμετρα με το χαμόγελο στα χείλη, κι άλλο να γυρνάς χαμένος, και μάλιστα από Τούρκο, και το δεύτερο γκολ να το ‘χει βάλει ο Ρωμιός ο Λευτέρης ο Αντωνιάδης, που φόρεσε τη φανέλα με το μισοφέγγαρο μία δεκαετία τουλάχιστον. Το καλό ήταν ότι με τον ερχομό του σούρουπου, και με τη μυρωδιά από τις νεραντζιές της Αγίου Κωνσταντίνου, κατακάθισε η θλίψη από την ντροπή για την εθνική ταπείνωση.