Από τα αποδυτήρια κατευθείαν στα γραφεία…

Δεν το έχουμε καταλάβει, αλλά αργά αλλά σταθερά γεννιέται μια κίνηση αρκετά ενδιαφέρουσα για τα τεκταινόμενα του ελληνικού μας αθλητισμού. Στις εκλογές των ομοσπονδιών που θα αρχίσουν να γίνονται από τον επόμενο μήνα και μέχρι το καλοκαίρι για πρώτη φορά εμφανίζονται τόσοι πρώην σημαντικοί πρωταθλητές και ολυμπιονίκες με διάθεση να διοικήσουν.

Πολλοί

Στην ΕΠΟ η υποψηφιότητα του Θοδωρή Ζαγοράκη μοιάζει να είναι αυτή τη στιγμή η μοναδική και βρισκόμαστε έναν μόνο μήνα πριν από τις εκλογές. Ο πρώτος πρώην πρωταθλητής που εμφανίστηκε να διεκδικήσει ομοσπονδία ήταν ο Παναγιώτης Φασούλας, που πάνω από έναν χρόνο δουλεύει για να πετύχει τη νίκη στις εκλογές της ΕΟΚ. Για τη διοίκηση της ομοσπονδίας της ιστιοπλοΐας ενδιαφέρεται ο Νίκος Κακλαμανάκης, που θα ‘χει δίπλα του και τη Σοφία Μπεκατώρου. Στις εκλογές της ομοσπονδίας κολύμβησης αποφάσισε να πάρει μέρος ένας υπερπρωταθλητής, ο τεράστιος Σπύρος Γιαννιώτης. Ποτέ στο παρελθόν τόσοι πρωταθλητές δεν αποφάσισαν να βγουν μπροστά για να αναλάβουν ομοσπονδίες. Σε ΠΑΕ και ΚΑΕ κατά καιρούς διάφοροι έχουν ηγηθεί. Με αποτελέσματα που προκαλούν ακόμα συζητήσεις.

Ιστορίες

Ας θυμηθούμε μερικές παλιές ιστορίες. Οταν ο Ντέμης Νικολαΐδης αποφάσισε το 2004 να αναλάβει τις διοικητικές τύχες της ΑΕΚ αυτό που εντυπωσίασε αρχικά ήταν η ετοιμότητά του να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Ο Νικολαΐδης είχε χρηματοδότες, καταρτισμένους συνεργάτες και ένα σαφές σχέδιο. Οταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης έναν χρόνο αργότερα αποφάσισε να γίνει πρόεδρος του ΠΑΟΚ, αυτό που αμέσως φάνηκε είναι ότι υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος που περίμενε την κίνησή του. Από τη στιγμή που ο Θοδωρής είπε το «ναι» στην παοκτσίδικη Θεσσαλονίκη φύσηξε ένας άνεμος αισιοδοξίας: κανείς δεν γνώριζε τότε ποια θα ήταν τελικά η τύχη του εγχειρήματος, όμως όλοι είδαν αμέσως μια μοναδική συσπείρωση του κόσμου του ΠΑΟΚ. Μια κάποια συσπείρωση είχαν προκαλέσει αρχικά τουλάχιστον και δυο άλλοι πρωταθλητές που μπήκαν μπροστά στα δύσκολα: ο Γρηγόρης Γεωργάτος, όταν ανέλαβε την Παναχαϊκή κάποτε και ο Νίκος Μαχλάς όταν επιχείρησε να βγάλει τον ΟΦΗ από αδιέξοδα.

Προβολή

Ο Νικολαΐδης κι ο Ζαγοράκης έτυχαν μεγάλης προβολής και η ανάμειξή τους με τις ΠΑΕ θεωρήθηκε τότε ένα είδος κοσμογονίας – η αρχή μιας νέας εποχής. Η ΑΕΚ κι ο ΠΑΟΚ έχουν πίσω τους πάρα πολύ κόσμο, συγκινούσαν τους πολιτικούς, μπορούσαν να ελπίζουν στη βοήθεια του κράτους και την είχαν. Η ΑΕΚ μπήκε στο άρθρο 44. Για τον ΠΑΟΚ ο κάποτε υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός έκανε ειδική ρύθμιση χρεών, που κακώς δεν είχε εκτιμηθεί. Η Παναχαϊκή από την άλλη είχε και έχει ιστορία και τίποτα άλλο: ο Γεωργάτος έφυγε γρήγορα και μάλλον καλά έκανε. Ο Μαχλάς άντεξε στον ΟΦΗ πιο πολύ, αλλά τα χρέη στο τέλος τον λύγισαν. Οπως λύγισαν και τον Νικολαΐδη και τον Ζαγοράκη.

Φινάλε

Ο Νικολαΐδης και ο Ζαγοράκης είχαν διαφορετική προσέγγιση και διαφορετικό φινάλε. Η πρωτοβουλία τους να αναμειχθούν με τους μεγάλους αυτούς συλλόγους, τη στιγμή που κανείς άλλος δεν το τολμούσε, τους έκανε στα μάτια αρχικά κάτι σαν ήρωες. Πίστευαν και οι δυο ότι ακόμα κι αν υπάρξουν αποτυχίες κανείς νοήμων οπαδός δεν θα τους ρίξει ευθύνες. Κατάλαβαν γρήγορα ότι δεν είναι έτσι. Ο Νικολαΐδης λύγισε από την πίεση του πρωταθλητισμού: ήταν αδύνατο από ένα σημείο κι έπειτα να σεβαστεί το οικονομικό πλάνο. Ο Ζαγοράκης άρχισε να ξεμένει από συνεργάτες όταν τα χρήματα άρχισαν να λείπουν δραματικά. Σώθηκε χάρη στην εμφάνιση του Ιβάν Σαββίδη στον οποίο παρέδωσε την ομάδα, όταν ο κάποτε «λαός» που τον αποθέωνε είχε αρχίσει να γκρινιάζει. Ο Ντέμης από την άλλη παραλίγο να πληρώσει τη χρεοκοπία της ΑΕΚ με απώλεια του συνόλου της περιουσίας του. Πλήρωσε πολλά, έχασε πολλά, κι όταν η ΑΕΚ κατέληξε στη Γ’ Εθνική οι πιο πολλοί του έκαναν κριτική λες και τα χρέη που παρέδωσε ήταν πιο πολλά από αυτά που βρήκε. Με γκρίνιες τεράστιες έφυγε κι από τον ΟΦΗ ο Μαχλάς. Γιατί δεν είχε ανακαλύψει κι αυτός μια μηχανή που θα έκοβε χρήματα για να κάνει την ομάδα τεράστια.

Σοφία

Γιατί τα θύμισα όλα αυτά; Γιατί όλες αυτές οι διοικητικές εμπειρίες των παλιών πρέπει να κάνουν σοφούς αυτούς που τώρα θέλουν να μπουν μπροστά. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων των πρωταθλητών που έμπλεξαν με διοικήσεις ΠΑΕ ως απόλυτα αφεντικά κι όχι ως τοτέμ που κάποιοι χρηματοδότες τοποθέτησαν; Κατά τη γνώμη μου το μεγάλο τους πρόβλημα ήταν ότι παρέμειναν ποδοσφαιρικά είδωλα – είχαν δηλαδή πολύ το μυαλό τους στο πώς θα συνεχίσουν να ικανοποιούν έναν κόσμο που τους αγαπούσε και τους λάτρευε. Οταν αυτόν τον κόσμο σταμάτησαν να τον ικανοποιούν, γιατί οι ομάδες που έφτιαξαν δεν είχαν τη δυνατότητα να κερδίσουν τους τίτλους που ο κόσμος πάντα ονειρεύεται, είδαν αυτόν τον κόσμο να στρέφεται εναντίον τους. Και λογικά τρόμαξαν.

Αβαντάζ

Ολοι οι πρωταθλητές που έχουν εμφανιστεί και θέλουν να διοικήσουν ομοσπονδίες έχουν στα μάτια μου ένα μεγάλο αβαντάζ: γνωρίζουν τον χώρο και κινούνται από μια άδολη αγάπη για το ίδιο το σπορ. Κυρίως δεν είναι εξουσιομανείς: δεν μπορώ με τίποτα να φανταστώ τον Παναγιώτη Φασούλα π.χ. να κερδίζει τις εκλογές της ΕΟΚ και να καταστρώνει σχέδια για να παραμείνει σε αυτήν είκοσι πέντε χρόνια. Αλλά η επιτυχία τους στις ομοσπονδίες, αν και εφόσον καταφέρουν να εκλεγούν, θα κριθεί από ένα σωρό άλλα πράγματα, που μάλιστα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τις σπουδαίες αθλητικές τους ικανότητες. Θα κριθεί από την οργανωτική τους ικανότητα, από τη δυνατότητα να βρουν ανθρώπους που θα τους βοηθήσουν, από την πίστη τους σε ένα όραμα, από την αντοχή τους στην κριτική, που πολλές φορές θα είναι μεροληπτική και άδικη, αλλά κυρίως από την ικανότητά τους να αντισταθούν στην κολακεία, στα πολλά καλά λόγια και στα χειροκροτήματα που θα εισπράξουν. Αυτά τα χειροκροτήματα θα τους μοιάζουν πολύ με όσα εισέπραξαν ως αθλητές: όποιος θέλει να ασχοληθεί με μια ομοσπονδία γιατί για αυτά ζει, θα παρασυρθεί από την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας και θα φάει τα μούτρα του. Θα τα καταφέρει μόνο όποιος έχει ένα ξεκάθαρο σχέδιο δράσης. Που ίσως ενοχλήσει κάποιους, ίσως ξεβολέψει κάποιους και ίσως κάνει κάποιους να θυμώσουν. Ολα αυτά ωστόσο δεν είναι παρά το κόστος της διοίκησης.

Ολοι

Θέλω να κερδίσουν τις εκλογές όλοι οι πρώην αθλητές που αποφάσισαν να ασχοληθούν. Θα είναι ωραίο για τον κόσμο των σπορ οι «δεινόσαυροι» να αντικατασταθούν από όσους για διακρίσεις, μετάλλια και επιτυχίες έχουν ματώσει. Αλλά ομολογώ ότι έχω μεγάλη περιέργεια για να δω πόσοι από αυτούς που κατέθεσαν στους στίβους την ψυχή τους θα ασκήσουν και καλή διοίκηση. Το πρώτο δεν οδηγεί στο δεύτερο απαραίτητα.