Εναν χρόνο μετά {CR}

H περυσινή χρονιά είχε προαναγγελθεί τελείως διαφορετική. «Δύο απειλές για τα ακίνητα» ήταν ο τίτλος των «ΝΕΩΝ» στις 2/1/2020. Στην ελληνική επικαιρότητα ήταν η υπογραφή της συμφωνίας για τον EastMed και η δίκη της Χρυσής Αυγής, ενώ στην Ευρώπη οι Βρετανοί ασχολούνταν με το Brexit, οι Γάλλοι με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση και οι Γερμανοί με τη διαδοχή της Μέρκελ. Το κλείσιμο της ψαραγοράς στην κινεζική πόλη Ουχάν λόγω «πνευμονίας» αντιμετωπιζόταν ως μια ανησυχητική μεν, αλλά τοπικού χαρακτήρα εξέλιξη. Κι όταν, στις 8 Ιανουαρίου, η «Wall Street Journal» αναφέρθηκε για πρώτη φορά στον φονικό κορωνοϊό, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διαβεβαίωσε ότι η ασθένεια δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Το σοκ από τα όσα ακολούθησαν ήταν έτσι ακόμη μεγαλύτερο. Στις 20 Ιανουαρίου εντοπίζεται το πρώτο κρούσμα στις ΗΠΑ, μία ημέρα αργότερα το πρώτο κρούσμα στην Ιταλία και πέντε εβδομάδες μετά, στις 26 Φεβρουαρίου, ο Σωτήρης Τσιόδρας ανακοινώνει ότι μια 38χρονη από τη Θεσσαλονίκη είναι το πρώτο κρούσμα της Covid-19 στην Ελλάδα.

Πέρασε ένας χρόνος. Περισσότεροι από δυόμισι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και 6.400 συμπολίτες μας, έχουν χάσει τη ζωή τους από την πανδημία. Και ένα από τα πιο πολύτιμα διδάγματα αυτής της περιπέτειας, όπως το αποτυπώνει ο Πρωθυπουργός σε άρθρο του στα σημερινά «ΝΕΑ», είναι ο πολύτιμος, αποφασιστικός και αναντικατάστατος ρόλος του Κράτους. Εχει μεγάλη σημασία να νιώθει ο πολίτης ότι το Κράτος είναι δίπλα του σε μια εθνική δοκιμασία.

Αυτή η συμμαχία της κοινωνίας με την Πολιτεία πρέπει όμως να παραμείνει αρραγής και μετά το τέλος της δοκιμασίας. Οπως τονίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, χωρίς υγιείς πολίτες δεν υπάρχει ούτε παραγωγή ούτε κατανάλωση ούτε υπηρεσίες. Η πρόταξη της δημόσιας υγείας πρέπει να εξακολουθήσει λοιπόν να πρυτανεύει στη χάραξη της εθνικής πολιτικής. Οι πολίτες πρέπει να συνεχίσουν να είναι πάνω από τις αγορές, πάνω από τους αριθμούς και τις στατιστικές. Δεν είναι σύνθημα, δεν είναι ιδεολογία, είναι η ουσία.