Εξώδικα για την αξιολόγηση

Η αδιανόητη επίθεση στον πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Νίκο Παπαϊωάννου, από το λεγόμενο «φοιτητικό κίνημα», επειδή κάλεσε την Εισαγγελία για να προστατεύσει τη δημόσια περιουσία και το πανεπιστήμιό του από καταληψίες που διαφωνούν με τους ψηφισμένους νόμους, δείχνει πώς θα κλιμακωθεί η κυβερνητική προσπάθεια για μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση. Η αξιωματική αντιπολίτευση (μαζί με το ΚΚΕ, που στα πανεπιστήμια ψαρεύει οπαδούς για να μπορεί να αναπαράγεται η νομενκλατούρα του) και ο συνδικαλισμός που υπερασπίζεται τη συμφέρουσα ακινησία θα χρησιμοποιήσουν τη ριζοσπαστική νεότητα που εύκολα στρατεύεται σε διάφορες πολιτικές ομάδες για να παρεμποδίσουν την όποια αλλαγή. Σταθερός στόχος τους, να μην περάσει κανενός είδους αξιολόγηση – ούτε σχολική ούτε πανεπιστημιακή και, πολύ περισσότερο, να μην τεθεί καν θέμα ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, η νομοθέτηση της οποίας έχει εξαγγελθεί από την υπουργό, Νίκη Κεραμέως.

Ως γνωστόν, ήδη από τον περασμένο Ιούνιο έχει ψηφιστεί το πλαίσιο της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων ως προς το εκπαιδευτικό έργο τους και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα γίνεται – εκτός των άλλων μάλιστα προβλέπει τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης. Οσοι δεν θέλουν να ζυμώσουν και γι’ αυτό πέντε χρόνια κοσκινίζουν έχουν αρχίσει την υπονόμευση. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν:

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί την αξιολόγηση «τοίχο αδιαλλαξίας και αυταρχισμού στον κόσμο της εκπαίδευσης». Η ΟΛΜΕ, που ήδη έχει κηρύξει απεργία κατά κάθε μορφής αξιολόγησης (μπορεί, αφού προστατεύεται από τη δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα), με εξώδικο προς το υπουργείο ισχυρίζεται ότι σε χώρες όπου έχει εφαρμοστεί «ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, η σχολική διαρροή, οι ταξικοί φραγμοί και η πολυκατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων αυξήθηκαν δραματικά». Η ΔΟΕ, που επίσης κήρυξε απεργία, με δικό της εξώδικό κάνει λόγο για διαδικασία που έχει στόχο τον «ατομικό έλεγχο των εκπαιδευτικών». Η ΟΙΕΛΕ είναι πιο προχωρημένη, αφού είναι βέβαιη ότι στόχος είναι «ο νεοφιλελεύθερος σχεδιασμός εμπορευματοποίησης του χώρου της εκπαίδευσης».

«Στο δυστοπικό σενάριο όπου περάσει η αξιολόγηση, τότε θα βρεθούν τα σχολεία μας χαρακτηρισμένα και κατηγοριοποιημένα, το καθένα από αυτά με μια βαθμολογία δημοσιοποιημένη και σχολιασμένη σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Τότε ακριβώς είναι που… θα χωριστούν τα σχολεία σε “εξαιρετικά” και “μη επαρκή”, με τα πρώτα να κερδίζουν δάφνες και τα δεύτερα να στιγματίζονται», λέει μια ισχυρή φωνή κριτικής. Μάλιστα. Και τι κάνουν αντί να εντοπίσουν προβλήματα και να διεκδικήσουν βελτιώσεις;

Τίποτα. Επενδύουν στη στείρα άρνηση, διεκδικώντας την ισοπέδωση προς τα κάτω. Να μη γίνει τίποτα, τα σχολεία να παραμείνουν χοάνες μετριότητας και, όντως, λειτουργικού αναλφαβητισμού. Ο συνδικαλισμός του τίποτα για την πάρτη βολεμένων συντεχνιών κυριαρχεί, συκοφαντώντας και ανακόπτοντας τις προσπάθειες πλήθους λαμπρών εκπαιδευτικών που πασχίζουν να ξεχωρίσουν, κι αυτοί, κι οι μαθητές τους, και τα σχολεία τους.