Στη Γενεύη, την Εβδομάδα των Παθών

Συζητήθηκε παρασκηνιακά για μήνες με τα εμπλεκόμενα μέρη να ερίζουν ακόμη και για το ζήτημα της ημερομηνίας, τη δε γενική γραμματεία του ΟΗΕ να εμφανίζεται διστακτική αναφορικά με το πού θα οδηγούσε. Τώρα, τουλάχιστον, έχει καθοριστεί. Η άτυπη «5+1» πενταμερής (Ε/Κ, Τ/Κ, Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία ως εγγυήτριες δυνάμεις, συν ο ΟΗΕ) συγκαλείται στη Γενεύη, τη Μεγάλη Τρίτη 27 Απριλίου ως τη Μεγάλη Πέμπτη, 29 Απριλίου. Κάτι που ήδη οδηγεί σε συνειρμούς και σε ποικίλες αναφορές και σχόλια στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην Κύπρο.

Τι θέλουν οι πλευρές; Πέρα όμως από το, απαραίτητο μάλλον σε περιόδους δύσκολες, παραπολιτικό κομμάτι η αλήθεια είναι πως κανείς αυτή τη στιγμή, ιδιαίτερα ο ΟΗΕ, δεν έχει πολλές προσδοκίες ότι η πενταμερής μπορεί να παράξει αποτέλεσμα, τέτοιο τουλάχιστον που να οδηγήσει σε ουσιαστική επανεκκίνηση της διαδικασίας για το Κυπριακό. Οι αποστάσεις που χωρίζουν τα μέρη είναι μεγάλες, όπως μεγάλη παραμένει και η ασάφεια ως προς τις επιδιώξεις τους. Η τουρκοκυπριακή πλευρά προσέρχεται με τη γνωστή θέση περί δύο κρατών αφήνοντας μέσω τοποθετήσεων αξιωματούχων της, σποραδικά, ένα μικρό περιθώριο το οποίο ωστόσο δεν είναι αρκετό για να φτάσει στο σημείο όπου υποστηρίζει η ελληνοκυπριακή πλευρά ότι βρίσκεται η δική της κόκκινη γραμμή: η λύση κάποιας ομοσπονδίας, αποκεντρωμένη την αποκαλεί ο κυβερνών ΔΗΣΥ η οποία επί της ουσίας είναι μεν εγγύτερα σε συνομοσπονδία κατά πολλούς αλλά ακόμα και έτσι δεν είναι σε απόσταση σύγκλισης με την άλλη πλευρά.

Θα μπορούσε και μάλλον πρέπει κανείς, λοιπόν, να διερωτηθεί γιατί πάνε οι «5» στη Γενεύη και γιατί, κυρίως, συγκαλεί την άτυπη ο «1», ο ΟΗΕ δηλαδή. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ίσως είναι πως αφενός μεν η πενταμερής δεν μπορεί να προκαλέσει κάτι πέραν ενός νέου αδιεξόδου στο Κυπριακό το οποίο όμως θα είναι και ένα ξεκαθάρισμα των προθέσεων, αφετέρου δε θα επιτρέψει στον διεθνή παράγοντα να εστιάσει στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών.