NON PAPER

Ανθρώπινα

Εδώ και ένα μήνα ο χώρος του θέατρου «συγκλονίζεται από καταγγελίες που αφορούν σε σεξουαλική κακοποίηση και λεκτική ή σωματική βία» – για να ακολουθήσω κι εγώ τα κλισέ. Πρόκειται για υπόθεση που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει τη μαγιά, την καλή, της μπίρας, για σειρά στο Netflix. Εχει κλειδαρότρυπα, έχει αποκαθήλωση ειδώλων, έχει μυστικά και ψέματα και ένα είδος, ας το πούμε, κανθαριδίνης που καλλιεργεί τον οίστρο αυτών που τώρα χορεύουν τον χορό της φωτιάς πάνω στα πτώματα των «ειδώλων» που μέχρι πρότινος θαύμαζαν και χειροκροτούσαν. Ανθρώπινο. Συμπλεγματικό αλλά ανθρώπινο.

Εδώ και ένα χρόνο ο χώρος του θεάτρου και του θεάματος γενικότερα (στην Ελλάδα αλλά και παντού λόγω κορωνοϊού) ζει τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας του. Παραστάσεις σε πλήρη αναστολή, ηθοποιοί (και μουσικοί και χορευτές και λοιποί καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών αλλά για τους ηθοποιούς μιλάμε τώρα) χωρίς δουλειά άρα και χωρίς εισόδημα, «κι αν ρωτάς για μένα, νεύρα τεντωμένα» που λέει και το τραγούδι. Ανθρώπινο. Και απολύτως δικαιολογημένο.

Και ανάμεσα σε όλο αυτό το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, ένα ιστορικό σωματείο που δραστηριοποιείται εδώ και πάνω από εκατό χρόνια. Το καλοκαίρι είχαν εκλογές, μου λένε ότι, λόγω των τρεχουσών συνθηκών, εγγράφηκαν εκατοντάδες καινούργια μέλη – είναι γεγονός ότι εδώ και χρόνια οι ίδιοι οι ηθοποιοί απαξίωναν το ΣΕΗ. Κατά τη γνώμη μου, δικαιολογημένα. Και μόνο λόγω του ότι αν και το προεδρείο του προερχόταν, κατά παράδοση, από το ΚΚΕ, δεν θυμάμαι να έκανε ποτέ κάτι για τις απλήρωτες πρόβες, για τις συνθήκες εργασίας και τα χαμένα μεροκάματα ή τους μισθούς σε επίπεδο πουρμπουάρ.

Τέλος πάντων, από τις πρόσφατες εκλογές προέκυψε νέος πρόεδρος και προεδρείο (εντάξει, σπάνια στα συνδικαλιστικά όργανα προεδρεύουν οι αξιολογότεροι επαγγελματίες του χώρου, ειδικά όταν πρόκειται για καλλιτέχνες, χωρίς αυτό να σημαίνει, σε καμιά περίπτωση, ότι δεν είναι επαρκείς στα συνδικαλιστικά τους καθήκοντα). Ο Σπύρος Μπιμπίλας, γενικώς συμπαθής, κατάφερε τους πρώτους μήνες να υπερβεί την γραφικότητα με την οποία τον ταύτιζαν. Ετρεξε, βοήθησε, φρόντισε αναξιοπαθούντες ηθοποιούς. Τον θυμόμαστε τα Χριστούγεννα, από δικές του αναρτήσεις, να μοιράζει ο ίδιος σακούλες με τρόφιμα και γεύματα σε καλλιτέχνες που είχαν ανάγκη. Βέβαια, «ξέχασε», «αμέλησε», «δεν πρόλαβε» να πει εξ αρχής ότι για τον σκοπό αυτό είχε πάρει 100.000, περίπου, ευρώ από το υπουργείο Πολιτισμού αλλά άντε να πούμε ότι, μέσα στην αναμπουμπούλα, κι αυτό ανθρώπινο.

Και μετά ήρθε το τσουνάμι των, επίσημων και ανεπίσημων, καταγγελιών. Πολύ βαρύ για τους ώμους του συμπαθούς Μπιμπίλα που φαίνεται ότι δεν θέλει να δυσαρεστήσει κανένα. Και κάπου εκεί άρχισαν, πίσω από τα «ανθρώπινα», να διαφαίνονται ερωτήματα.

ΣΕΗ στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Η ανακοίνωση του ΣΕΗ που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες μοιάζει περισσότερο με ξέσπασμα περσινής αρραβωνιαστικιάς. Ενα κείμενο επιεικώς ασυνάρτητο που σπεύδει από τις πρώτες αράδες να στοχοποιήσει τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη δια της λάσπης στον ανεμιστήρα. Το σωματείο, μέσα σε όλο αυτό που συμβαίνει στο θέατρο, θεωρεί ότι προέχει να παραιτηθεί όχι μόνο η Μενδώνη αλλά όλη η κυβέρνηση – και ίσως ούτε αυτό αρκεί. Και αναμασά την «τσίχλα» της συγκάλυψης, δανεική και χιλιομασημένη από αντιπολιτευτικά στόματα. Αναπαράγει το ύφος του βαξεβανισμού, με αρκετό καρύκευμα πολακισμού και χάνει τη σοβαρότητα που φάνηκε να ανακτά για λίγο. Είναι κρίμα. Για τους ίδιους τους ηθοποιούς.

ΥΓ. Επικοινώνησα με ένα – δύο μέλη του προεδρείου. Φίλοι μου μετέφεραν τι τους είπαν άλλα μέλη. Η απάντηση κοινή. «Δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτήν την επιστολή. Ετσι αποφάσισε η πλειοψηφία, οι άλλοι». Μα πόσοι είναι, τέλος πάντων, αυτοί οι άλλοι;