Οι λύκοι και τα «λυκόπουλα»

Η υπόθεση πέρασε από το περασμένο Σάββατο στα χέρια της Δικαιοσύνης, ο Δημήτρης Λιγνάδης θα απολογηθεί αύριο, εισαγγελέας και ανακρίτρια θα αποφασίσουν αν θα προφυλακιστεί για τις κατηγορίες για βιασμό κατά συρροή που τον βαραίνουν. Αυτά συμβαίνουν – και καλώς συμβαίνουν – στις αστικές δημοκρατίες.

Στα χωριά πάλι – παλιά, πολύ παλιά – συνέβαινε κάτι άλλο όπως έλεγε προχθές ένας φίλος. Οταν ο τσομπάνης κατόρθωνε να πιάσει τον λύκο που είχε επιτεθεί στο κοπάδι, τον περίφερε δεμένο, ματωμένο, πληγωμένο και οι χωρικοί του πετούσαν ξύλα και πέτρες, τον χτυπούσαν, σακάτευαν το ήδη σακατεμένο θηρίο μέχρι να ξεψυχήσει. «Μεσαιωνικές τακτικές» θα πει κάποιος, θα κάνει ίσως και κανένα «τς, τς, τς». Να πω κι εγώ βέβαια ότι ο Μεσαίωνας δεν είναι και τόσο μακριά αν θυμηθούμε ότι, πριν από δυόμισι χρόνια, όταν ένα μεγάλο ψάρι εξόκειλε σε ελληνική παραλία, οι λουόμενοι αντέδρασαν όπως οι χωρικοί με τον λύκο.

Στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουμε παρακολουθήσει, τις τελευταίες μέρες, το έθιμο με τον λύκο σε ηλεκτρονικό ριπλέι. Για τον τέως καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού έχουν προταθεί από τα «λαϊκά δικαστήρια», δια βοής,  ποινές όπως χημικός ευνουχισμός (αυτό μάλιστα από το – κοινοβουλευτικό να τονίσω – κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου), να δικαστεί από τα θύματά του, να κρεμαστεί στο Σύνταγμα, να «αυτοκτονήσει» στο κελί του ή να «τιμωρηθεί» από συγκρατούμενους του και άλλα τέτοια δημοκρατικά. (Το τελευταίο μάλιστα υιοθετεί, μέσω ανάρτησής του, και κάποιος ηθοποιός – τον ανέφερα χθες, πάει πολύ και κάθε μέρα).

Εντάξει, η, δικαιολογημένη μέχρι ενός σημείου, επονομαζόμενη λαϊκή οργή (ή, στις μέρες μας, σοσιαλμιντιακή) εύκολα εκτρέπεται σε ανθρωποφαγία. Ενα τσακ! χρειάζεται και βλέπω πολλούς πρόθυμους να το κάνουν. Υποπτα πολλούς και πρόθυμους. Που μετά επιδίδονται στο «Δεν εννοούσα αυτό». Ελα όμως που κάποιοι είμαστε πολλά, πάρα πολλά χρόνια στη δουλειά. Η Astra Zeneca έχει ήδη καλέσει την κλάση μας για εμβολιασμό.

Βρε τι μου θυμίζει

Το έργο, λέμε, το έχουμε ξαναδεί. Από τους Αγαναχτισμένους του 2011 έχει αρχίσει και στο δημοψήφισμα του 2015 αναβαθμίστηκε σε σινεασκόπ – τεχνικολόρ. Η άθλια και άγρια στοχοποίηση που είναι πολύ κοντά στην παρότρυνση για χρήση βίας. Η περίπολος βγήκε και πάλι στις ηλεκτρονικές ρούγες με τον ίδιο ακριβώς βηματισμό που θυμίζει γκεσταπίτη (ό,τι και να δηλώνουν) οι «βηματιστές». Γνωστή, όπως μου λένε, δημοσιογράφος που κυκλοφορεί στα σόσιαλ με ψευδώνυμο το οποίο παραπέμπει σε παλιά σταρ του γαλλικού σινεμά αναφέρει ότι το «Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού» ξέσπασε πάνω στη Σμαράγδα Καρύδη και τον Θοδωρή Αθερίδη. Και έτσι θα συμβαίνει όταν «δεν παίρνεις κρυστάλλινη θέση». Ασε δε που «…δεν θα μπορούν να βγουν πλέον απ’ το σπίτι τους». Θυμάστε ποιοι, το 2011, έλεγαν για ποιους αυτήν τη φράση; Με τα ίδια, ακριβώς τα ίδια όμως, λόγια.

(Αυτά τα περί «κρυστάλλινης θέσης», δηλαδή περί «μοναδικής αλήθειας», που παραπέμπει στη «Νύχτα των Κρυστάλλων», θα τα φοβόμουν αν ζούσα στη ναζιστική Γερμανία. Ή αν είχαμε 2011. Δέκα χρόνια μετά, απλώς «ξεγυμνώνουν» αυτούς που ταμπουρώνονται από πίσω).

Vetting και αξιολόγηση

Να λοιπόν που μάθαμε και το vetting. Αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνουν η Λίνα Μενδώνη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Μαργαρίτης Σχοινάς, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, α, και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (αυτός φταίει ούτως ή άλλως για όλα) πριν αναλάβει ο Δημήτρης Λιγνάδης τη θέση στο Εθνικό. Να παραιτηθεί, σου λέει, η Μενδώνη που δεν έκανε vetting.

Τόσα δα αγγλικούλια να ξέραμε – αν δεν κάναμε κοπάνα από του Στρατηγάκη – θα γνωρίζαμε ότι η λέξη των ημερών σημαίνει αξιολόγηση. Ναι μωρέ, αυτό που αρνούνται συστηματικά οι συριζαίοι και λοιποί συνδικαλιστές. Αυτό ακριβώς.