Το λουκέτο στον αθλητισμό βλάπτει την υγεία

Οπως φαίνεται, ο αθλητισμός θα είναι η τελευταία δραστηριότητα που θα ανοίξει όταν κάποια στιγμή ξεφορτωθούμε τον κορωνοϊό. Μέχρι τότε ο μόνος τρόπος για να αθληθεί κανείς θα είναι η βόλτα με τον σκύλο ή το τζόκινγκ στον δρόμο με κίνδυνο να τον πατήσει κανένα αυτοκίνητο.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Συμβαίνει λίγο ως πολύ σε όλη την Ευρώπη. Ή όπου, τέλος πάντων, προτάσσεται η οικονομική διάσταση του αθλητισμού. Τα τηλεοπτικά συμβόλαια και οι χορηγικές συμφωνίες που συνάπτουν οι επαγγελματικές αθλητικές εταιρείες και πρέπει να τηρηθούν ώστε να μη χαθούν χρήματα, οι θέσεις εργασίας που πρέπει να διατηρηθούν. Γι’ αυτό οι μόνες διοργανώσεις που γίνονται κανονικά είναι τα επαγγελματικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Πέραν τούτων (σχεδόν) τίποτα άλλο.

Ομως η συνεισφορά του αθλητισμού δεν είναι μόνον οικονομική. Η άθληση και η ενασχόληση με τα σπορ συμβάλλουν αποφασιστικά στη διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης και της υγείας των αθλουμένων, κάτι που εν τέλει έχει αντίκτυπο και στη λειτουργία του εθνικού συστήματος υγείας. Διότι όσο περισσότεροι άνθρωποι αθλούνται συστηματικά, τόσο λιγότεροι είναι αυτοί που αρρωσταίνουν και τόσο μικρότερη είναι, κατ’ επέκταση, η επιβάρυνση των μονάδων υγείας.

Τον καιρό της πανδημίας ο κόσμος απομακρύνεται από τον αθλητισμό. Οχι μόνο επειδή δεν μπορεί να πάει στα γήπεδα για να δει αγώνες, αλλά κυρίως επειδή είναι κλειστά τα γυμναστήρια και οι χώροι άθλησης και δεν λειτουργούν οι ακαδημίες που καλλιεργούν τα σπορ. Σε μια κρίσιμη φάση της ζωής τους, που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα και τις συνήθειές τους, οι νέοι άνθρωποι παύουν να ασχολούνται με τον αθλητισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι αμφίβολο αν θα επιστρέψουν σε αυτόν όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Πράγμα που δημιουργεί κουλτούρα κατά της άθλησης και μακροπρόθεσμα θα έχει επιπτώσεις στην υγεία του γενικού πληθυσμού.

Αυτή, δυστυχώς, είναι μια διάσταση του θέματος, που έχει υποτιμηθεί παντού. Και στην Ελλάδα…