Αναγέννηση μέσα από τα ερείπια

Επτά δεκαετίες σχεδόν συμπληρώνονται από τα μέσα του ’60, όταν στην οδό Δόμπολη, στα Ιωάννινα, κατασκευάστηκε το πρώτο κτίριο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και άρχισε να φιλοξενεί σχολές σαν ένα πρώτος πυρήνας μεγάλης πανεπιστημιακής μονάδας στα βορειοδυτικά της χώρας, με πολλαπλά οφέλη για την τοπική κοινωνία. Σήμερα, εκτός από ένα τμήμα του που ανακατασκευάστηκε το 2000 για να φιλοξενήσει δημόσιες υπηρεσίες και σχολείο, στέκεται σαν ένα άδειο κουφάρι, πυροδοτώντας συζητήσεις και διαξιφισμούς για τη βέλτιστη αξιοποίησή του. Ο δήμαρχος Ιωαννίνων Μωυσής Ελισάφ μιλά στα «ΝΕΑ» για τις πιθανές χρήσεις του ερειπωμένου κτιρίου που έχουν τεθεί επί τάπητος στον δημόσιο διάλογο, εφόσον οι αρμόδιες υπηρεσίες δώσουν το πράσινο φως αναφορικά με τη στατικότητα του τριώροφου οικοδομήματος των 8.000 τ.μ.

«Εχει έντονη σημασία που γίνεται μια συζήτηση, ελπίζω εποικοδομητική, στην πόλη από πολίτες και φορείς για την αξιοποίηση του κτιρίου του παλιού Πανεπιστημίου. Είναι ένα κτίριο εμβληματικό για την πόλη γιατί επισημαίνει την ιστορία του Πανεπιστημίου μας. Στη συζήτηση που αναζωπυρώθηκε επισημαίνεται ότι θα πρέπει ο χώρος να παραπέμπει στην ιστορία του. Μια άλλη συζήτηση αφορά τις πιθανές πολιτιστικές χρήσεις. Κάποιοι, για παράδειγμα, λένε να γίνει ένα κέντρο μοντέρνας τέχνης. Ορισμένες προτάσεις έχουν ενδιαφέρον, ωστόσο η απόφαση που θα πάρει η πόλη πρέπει να ιεραρχεί τις ανάγκες. Το να εκφραστεί η τοπική κοινωνία είναι κάτι που θα το κάνουμε. Ηδη ζητήσαμε την άποψη του Πανεπιστημίου γιατί ήταν ο χώρος του» αναφέρει ο δήμαρχος Ιωαννίνων, εκφράζοντας παράλληλα ανοιχτά και την άποψη της δημοτικής Αρχής για την αξιοποίηση του χώρου:

Η θέση της δημοτικής Αρχής. «Οταν επισκέφτηκα τον Πρωθυπουργό στις 27 Ιανουαρίου, μετά από πρόσκλησή του για την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος, συζητήσαμε και τα προβλήματα της πόλης. Του έθεσα ξανά ότι το ζήτημα του παλιού Πανεπιστημίου κάπου “κολλάει” και ο Πρωθυπουργός ζήτησε άμεσα την υλοποίηση του διαχρονικού αιτήματος της αξιοποίησής του. Κουβεντιάσαμε διάφορες εναλλακτικές, μία εκ των οποίων είναι και η αξιοποίησή του ως δημαρχιακού μεγάρου. Υπάρχει ένα κεντρικό κτίριο εμβληματικό για την πόλη που είναι το δημαρχείο, αλλά πρόκειται για την παλιά Τράπεζα της Ελλάδος, ένα πολύ ωραίο κτίριο που όμως στεγάζει ελάχιστες υπηρεσίες. Οι υπηρεσίες μας είναι διάσπαρτες, με αποτέλεσμα κακή οργάνωση, υπέρογκα ενοίκια – κοινόχρηστα και ανεπαρκείς χώρους στη διάθεσή μας. Διαχρονικό αίτημα πολιτών και υπηρεσιών είναι να οργανωθούν οι υπηρεσίες σε ένα ενιαίο κτίριο ώστε πραγματικά να έχουμε, όπως όλες οι πόλεις, ένα δημαρχείο. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι θετικοί στην αξιοποίηση του χώρου είτε με τη μορφή σχολείου είτε με τη μορφή δημαρχείου. Γενικότερα, εκφράζονται θετικά που επιτέλους μια δημοτική Αρχή, ύστερα από 20 χρόνια, κατάφερε να δώσει λύση γιατί αυτό είναι το σημαντικό, ότι μπόρεσε η πόλη να πάρει το κτίριο και να το αξιοποιήσει. Η πρόκληση αφορά το να ανταποκριθούμε εμείς στις προσδοκίες. Να υλοποιήσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά, με το μικρότερο δυνατό κόστος, ένα σημαντικό έργο. Οταν ολοκληρωθεί η διαδικασία παραχώρησης στον δήμο, είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε, αφού απαντήσουμε στα ερωτήματα που τίθενται, όπως αν το κτίριο θα παραμείνει το ίδιο με επισκευή ή θα γίνει από την αρχή. Εξαρτάται από παραμέτρους που έχουν σχέση με τη στατικότητα και τη λειτουργικότητα. Σημασία, πάντως, δεν έχει να κόψω κορδέλα, δεν με ενδιαφέρει αυτό. Μου αρκεί να το βλέπω να γίνεται».