Αυτονόητα

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της τρέχουσας πολιτικής είναι να συζητούμε τα αυτονόητα.

Αφενός επειδή η κουβέντα για τα αυτονόητα είναι βαρετή.

Αφετέρου επειδή με την κουβέντα χάνουμε χρόνο.

Διαβάζω, ας πούμε, ότι ο διευθυντής του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού παραπονείται πως διάφορα κυβερνητικά στελέχη ενοχλούνται όταν εμπλέκεται σε ζητήματα που δεν είναι της αρμοδιότητάς του (15/2).

Ωραία. Αλλά αντί να λέει τον πόνο του στον Τύπο, γιατί δεν κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να πάψει να εμπλέκεται;

Ετσι ούτε οι άλλοι θα ενοχλούνται ούτε εκείνος θα παραπονιέται.

Πάμε παρακάτω.

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κατηγορεί έναν υφυπουργό για μια παλαιά υπόθεση έκνομης συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς (11/2).

Ο υφυπουργός προσκομίζει αθωωτική δικαστική απόφαση και δήλωση του πρύτανη (τότε μάρτυρα στα επεισόδια…), ο οποίος βεβαιώνει ότι ο υφυπουργός δεν βρισκόταν καν στο κτίριο.

Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο ούτε τι συνέβη. Αλλά όταν υπάρχει αθωωτική δικαστική απόφαση, το αυτονόητο είναι ότι ο κατήγορος σηκώνεται και εκφράζει τη λύπη του για όσα είπε από άγνοια ή λάθος.

Αντ’ αυτού εμφανίστηκε ο εκπρόσωπός του να δηλώνει πως «δεν έχουν σημασία οι δικαστικές αποφάσεις».

Τότε τι έχει σημασία; Ισως το χρώμα του ουρανού. Ισως το βάθος της θάλασσας.

Πάμε παρακάτω.

Σε συνεδρίαση του ΚΙΝΑΛ, η πρόεδρός του δήλωσε ότι «είναι μονόδρομος η αυτόνομη πορεία του Κινήματος Αλλαγής» (3/2).

Πολύ σωστά. Τόσο σωστά που δεν έχω ακούσει κανένα στέλεχος, οπαδό ή ψηφοφόρο του ΚΙΝΑΛ να ισχυρίζεται το αντίθετο.

Και πολύ λογικά. Είναι δυνατόν ποτέ κόμμα να δηλώνει ότι μπορεί και να μην έχει αυτόνομη πορεία διότι φιλοδοξεί να γίνει θυγατρική; Θα κλείσει πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του.

Συνεπώς τι συζητούμε; Αν ένα κόμμα πληροί τις προϋποθέσεις να είναι κόμμα;

Οχι. Συζητούμε για ποιον λόγο ένα κόμμα, παρόλο που πληροί αυτές τις προϋποθέσεις, με τον ήλιο τα βάζει, με τον ήλιο τα βγάζει, κι είναι στο 6-7%.

Διάβασα την εξήγηση ότι «τη νύφη πληρώνει η αντιπολίτευση της ευθύνης» επειδή το ΚΙΝΑΛ «πορεύεται ενάντια στο ρεύμα» και αποτελεί «τη φωνή της κοινής λογικής» (Γ. Καμίνης, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 13-14/2).

Πολύ καλά κάνει. Αλλά εμένα τέτοιες εξηγήσεις μου θυμίζουν λίγο τις κοπέλες των καλλιστείων όταν τις ρωτούν «Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα;» και απαντούν «Η ειλικρίνεια, η γενναιοδωρία κι η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους».

Είναι προφανές δηλαδή ότι το ΚΙΝΑΛ μάλλον δεν πάσχει από overdose ευθύνης και λογικής, άρα κάτι άλλο συμβαίνει.

Και το αυτονόητο είναι να ψάξουν να το βρουν αντί να αραδιάζουν κοινοτοπίες.