Πολυλογία

Σε έναν μήνα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την έναρξη της πρώτης καραντίνας. Και οι πολίτες είναι κουρασμένοι. Κουρασμένοι από την κατά κύματα επέλαση ενός φονικού ιού που δεν κάνει διακρίσεις ηλικίας, φύλου ή κοινωνικής τάξης. Κουρασμένοι από τον περιορισμό βασικών ελευθεριών, όπως η κυκλοφορία, η ψυχαγωγία, η συναναστροφή. Κουρασμένοι, πάνω απ’ όλα, από τον φόβο: όλοι ξέρουμε έναν δικό μας άνθρωπο, συγγενή, φίλο ή γνωστό, που αρρώστησε, ταλαιπωρήθηκε, νοσηλεύτηκε, ίσως και να μην τα κατάφερε.

Το τελευταίο που χρειάζονται λοιπόν αυτοί οι κουρασμένοι πολίτες είναι να βγαίνουν οι υπουργοί στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τα κανάλια κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, και να μιλούν για πράγματα που δεν ξέρουν ή που νομίζουν ότι ξέρουν. Να εξαγγέλλουν μέτρα που λίγες ώρες αργότερα αποσύρονται λόγω των αντιδράσεων. Να ανακοινώνουν τι θα εισηγηθούν στους ειδικούς, ενώ υποτίθεται ότι συμβαίνει το αντίθετο. Να κουνάνε το δάχτυλο στους νέους, οι περισσότεροι από τους οποίους τηρούν τα μέτρα, ή στους καταστηματάρχες, που πληρώνουν βαρύ τίμημα από τις συνεχείς καραντίνες.

Ορθώς παρενέβη ο Πρωθυπουργός και κάλεσε τους πολυλογάδες συνεργάτες του να μιλάνε λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο. Η φάση που διανύουμε είναι κρίσιμη: ενώ έχει ξεκινήσει η μαζική θωράκιση της κοινωνίας μας, με πάνω από μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας να έχουν ήδη εμβολιαστεί, εκφράζονται ταυτόχρονα φόβοι για ένα νέο κύμα της πανδημίας, με πολλά και επικίνδυνα μεταλλαγμένα στελέχη του κορωνοϊού. Μαζί με την ελπίδα λοιπόν ότι σε λίγους μήνες η περιπέτεια θα τελειώσει, χρειάζεται και πειθαρχία για να μην υπάρξει μια νέα έξαρση. Για να εξασφαλιστεί όμως η πειθαρχία εν μέσω όλης αυτής της κόπωσης, πρέπει να μιλούν μόνο οι ειδικοί, και μόνο όταν χρειάζεται να εξηγούν, να προειδοποιούν ή να καθησυχάζουν.

Ας περάσουμε τον κάβο και ξαναβρίσκουμε τις κακές μας συνήθειες. Ή, ακόμα καλύτερα, δεν τις ξαναβρίσκουμε.