Ο Μποστ. κάνει αντιπολίτευση

Στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή, για τον εκπαιδευτικό νόμο πλέον, εντυπωσιάστηκα από την αδυναμία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τέως πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να ορίσει βασικά πράγματα. Χθες σημείωνα πώς παρεξήγησε, εμφανώς από άγνοια, έναν στίχο του Ελύτη για τους έλληνες πατριώτες που αντιτάχθηκαν στον κατακτητή στη διάρκεια της Κατοχής, πιστεύοντας ότι είναι βρισιά των ακροδεξιών για τους Λαμπράκηδες! Εκανε κι άλλα φάλτσα. Φαίνεται ότι δεν έχει ιδέα πως ο Οργουελ, τον οποίο επικαλέστηκε, κυρίως κριτικάρει το σταλινικό στρατόπεδο. Για τη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, που προέκυψε από τη Νεολαία της ΕΔΑ, φαντάζεται ότι είναι κάτι νεφελώδες που προϋπήρξε διαιωνίζοντας τις αριστερές παραδόσεις – αγνοώντας ότι το ΚΚΕ την υποτιμούσε, τη θεωρούσε «υποχώρηση στους αναθεωρητές», ακριβώς επειδή ήταν πασιφανής η προσήλωσή της στη δημοκρατία, τύποις και ουσία.

Γι’ αυτές τις κενές περιεχομένου παρεμβολές που κάνει ένας σύννους και βαρύγδουπος ηγέτης όπως ο πρόεδρος Τσίπρας, αν ακούσει κανείς προσεκτικά τη γλώσσα και τον τόνο της εκφοράς του, έχει την εντύπωση ότι δεν μιλάει σύγχρονος πολιτικός αλλά ότι ένας ηθοποιός προσπαθεί να αποδώσει κάποιο κείμενο που θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Μποστ. Ναι, ο υπέροχος Μέντης Μποσταντζόγλου, ο φοβερός γελοιογράφος της προδικτατορικής «Αυγής», με τις καρικατούρες που θύμιζαν ιδιώματα λαϊκής ζωγραφικής και τα κείμενα μιας κωμικής καθαρεύουσας, που προφανώς ειρωνεύονταν την ψευδολογιοσύνη που τότε κυκλοφορούσε στις τάξεις της μετεμφυλιακής Δεξιάς.

Λέξεις βαριές, πρωτότυπες, αλιευμένες από λεξικό, που δεν γνωρίζει ακριβώς τη σημασία τους, γι’ αυτό και συχνά τις χρησιμοποιεί με άλλη σημασία (όπως, π.χ., η λέξη αποχαυνωμένοι, που προχθές χρησιμοποίησε για να χαρακτηρίσει τους κουρασμένους από την πανδημία πολίτες).

Καθαρευουσιάνικοι τύποι (ήτο, π.χ., αντί ήταν) που θεωρεί ότι προσδίδουν κύρος. Παραπομπές που δίνουν μια εσάνς διακειμενικότητας, χωρίς να νοιάζεται κανείς αν είναι σωστές ή παρεφθαρμένες, αν κολλάνε σε αυτά που λέει ή αν είναι ξεκάρφωτες. Αυτός ο τρόπος να μιλάει κάποιος, με μια τεχνητά εμπλουτισμένη γλώσσα γεμάτη από όρους που δεν κατέχει, μπορεί να κουράζει και να προσπερνιέται από τους επαγγελματίες που τον ακούν προσεκτικά, αλλά προσέχεται από όσους έχουν υψηλό γλωσσικό αισθητήριο και γνώσεις. Με τίμημα την ειρωνεία.

Φυσικά, ο Μποστ. δεν ήταν άσχετος. Εκανε πλάκα με τη γλώσσα και με το σχέδιό του. Μια φορά, θυμάμαι, τον πλησίασε μια συγγραφέας, που σχεδίαζε κιόλας, και τον ρώτησε: «Δάσκαλε, πώς τα κάνετε όλα αυτά τα ωραία τα ανορθόγραφα;». «Πολύ απλά, δεσποινίς», της απάντησε με ειρωνικό ύφος. «Ξέρω σχέδιο και ορθογραφία».

Σήμερα, γελάμε πηγαία με τον Μποστ. και με την άγνοια κινδύνου όσων μιλάνε «σαν Μποστ.».