Ο αρχισυντάκτης

^«Τα κανάλια έκρυψαν τις εικόνες από την Ικαρία» διάβαζα ξανά και ξανά σε δηλώσεις στελεχών της αντιπολίτευσης. Τα Μέσα Ενημέρωσης άλλωστε είναι μόνιμος και βολικός στόχος και η συκοφάντησή τους αλάνθαστη μέθοδος αποκόμισης πολιτικού οφέλους στην Ελλάδα και διεθνώς. Ο Τραμπ, δε, το ανήγαγε σε επιστήμη. Εν προκειμένω βέβαια δεν πρόκειται καν περί αυτού. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα. Διότι οι εικόνες από την Ικαρία έπαιξαν σε όλα τα δελτία. Παντού. Συγκεκριμένα στο δελτίο του MEGA, παίξαμε το θέμα, τις εικόνες, τις αντιδράσεις, αλλά και αναλυτικά τις ανακοινώσεις των κομμάτων. Αλλά και στα υπόλοιπα δελτία το θέμα, όχι μόνο δεν αποσιωπήθηκε, αλλά παρουσιάστηκε διεξοδικά.

Το φαινόμενο διαστρέβλωσης των γεγονότων με κοινό παρονομαστή τη στοχοποίηση του Τύπου δεν είναι καινούργιο στη χώρα μας. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα κόμματα και πολιτικοί αξιώνουν για τον εαυτό τους ρόλο αρχισυντάκτη ή διευθυντή ειδήσεων. Ετσι, θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να οριοθετούν τον χρόνο που κατά την κρίση τους οφείλει να αφιερώσει κάθε Μέσο Ενημέρωσης σε ένα θέμα, την έκταση που θα του δώσει, αλλά και τον τρόπο που θα το παρουσιάσει.

Κάθε τρεις και λίγο φεύγουν ανακοινώσεις από κομματικά γραφεία για το πώς καλύφθηκε δημοσιογραφικά το κάθε γεγονός και αν διαφωνεί το γραφείο Τύπου, τότε οι δημοσιογράφοι είναι αργυρώνητοι ή «πεκινουά του Μητσοτάκη» όπως είχε γράψει ο πρώην πρωθυπουργικός σύμβουλος.

Η αντίληψη δε για τον τρόπο που ασκείται η δημοσιογραφία στη χώρα μας αποτυπώνεται στο γνωστό σποτ του Ιουνίου «Πόσο κοστίζει ο Μωυσής;», στο οποίο με το γνωστό σεξιστικό κλισέ παρουσιαζόταν ξανθιά παρουσιάστρια να κυνηγάει χαρτονομίσματα που έπεφταν από τον ουρανό ενώ μιλούσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η ηθική απαξίωση όμως των δημοσιογράφων δεν είναι απλώς ένα βολικό αφήγημα, έχει και πρακτική βάση. Στην πρώτη σελίδα του εγχειριδίου λαϊκισμού γράφει: Στοχοποιήστε τον Τύπο. Παρουσιάστε τους δημοσιογράφους ως μίσθαρνα όργανα, ως γρανάζια της διαπλοκής που εξυπηρετούν συμφέροντα, ούτως ώστε όταν θα ασκήσουν κριτική ή όταν θα αποκαλύψουν σκάνδαλα να είναι τόσο απαξιωμένοι ηθικά, που ουδείς να τους λάβει υπόψη.

Η δολοφονία χαρακτήρων και η επιχείρηση φίμωσης των δημοσιογράφων έγιναν κανονικότητα στο χρόνια των Μνημονίων σε σημείο να λησμονηθεί εντελώς ο θεσμικός ρόλος του Τύπου, ο οποίος είναι θεμέλιο για τη λειτουργία του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για «τσοντοκάναλα της διαπλοκής» έλεγαν οι χρυσαυγίτες βουλευτές, τα «πουλημένα βοθροκάναλα» καθυβρίζει μέρα παρά στο Facebook πρώην υπουργός σε μία προσπάθεια απονομιμοποίησης της κριτικής που τους ασκείται. «Η συνέντευξη θα κλείσει με έκδοση τιμολογίου ή απόδειξη παροχής υπηρεσιών;» έγραψε ο βουλευτής Γιαννούλης μετά τη συνέντευξη Μητσοτάκη σε τηλεοπτικό σταθμό. Τη στιγμή δε που κάποιοι έριχναν υποκριτικά δάκρυα για το «Charlie Hebdo», δεν βρήκαν να πουν μία λέξη ουσιαστικής καταδίκης όταν γίνονταν εμπρησμοί σε Μέσα Ενημέρωσης και πετροβολούνταν ή γιαουρτώνονταν δημοσιογράφοι. Διχαστική λογική, εμφυλιοπολεμικό κλίμα, αλλεργία σε κάθε μορφή κριτικής και ελευθερίας του λόγου ή πιο συγκεκριμένα του λόγου που δεν ελέγχεται.

Οπως είχε πει πολλά χρόνια πριν ο Καμί «ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά κακός». Στο τέλος της ημέρας όμως την αξιολογική κρίση θα την κάνουν οι φυσικοί αποδέκτες, δηλαδή οι αναγνώστες και οι τηλεθεατές. Οχι κομματικά γραφεία.