Φίλοι

Μου άρεσε η υποτιμητική αντίδραση του Μητσοτάκη στο ακατανόητο ξέσπασμα του Ερντογάν. «Ελπίζω και εύχομαι να είναι έξαρση της στιγμής» (10/2).

Λέω ακατανόητο επειδή ο Μητσοτάκης δεν είχε πει κάτι που μπορεί να θεωρηθεί πρόκληση από τον τούρκο πρόεδρο. Βασικά δεν είχε πει τίποτα.

Και μάλλον δεν χρειαζόταν να πει. Πάντα υποψιαζόμουν ότι ο Ερντογάν (πέραν των άλλων…) είναι ένα είδος ακατέργαστου παράφρονος που εξελίσσεται σε παράφρονα μεταβλητή.

Σε κάθε περίπτωση το δημόσιο ύφος του θυμίζει περισσότερο τραμπούκο της γειτονιάς παρά αρχηγό πολιτισμένης χώρας. Μόνο και μόνο απειλές του τύπου «πρέπει να ξέρεις τα όριά σου!» στον έλληνα πρωθυπουργό αποδεικνύουν του λόγου μου το αληθές.

Ποιος νομίζει ότι είναι;

Ασφαλώς λοιπόν πρέπει να τον παίρνουμε στα σοβαρά. Αλλά δεν χαλάει να του θυμίζουμε από καιρού εις καιρόν τι είναι πραγματικά.

Επιτρέψτε μου όμως να πω πως το σοβαρό πρόβλημα δεν είναι ένας ασόβαρος ή απολίτιστος τούρκος πολιτικός. Το σοβαρό πρόβλημα είναι η Γερμανία.

Θυμίζω ότι ο Ερντογάν εξαπέλυσε αυτή την ακατανόητη επίθεση στον Μητσοτάκη την επομένη μιας νιοστής τηλεδιάσκεψης με τη Μέρκελ.

Στην οποία η Μέρκελ (σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της) χαιρέτισε τα «θετικά μηνύματα» από τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ασφαλώς ουδείς μπορεί να εμποδίσει τη Γερμανία να κάνει την επιλογή μιας «στρατηγικής σχέσης» με την Τουρκία του Ερντογάν.

Αλλά θα πρέπει να ξέρει ότι στην περίπτωση αυτή επιλέγει να είναι στρατηγικός εταίρος της Τουρκίας του Ερντογάν. Δεν είναι ούτε διαιτητής, ούτε εκπρόσωπος, ούτε καν παίκτης της «ομάδας Ευρώπη».

Είναι ο σέντερ μπακ που αφήνει τον αντίπαλο να βάλει το γκολ. Το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει «θετικό μήνυμα».

Για τον αντίπαλο είναι σίγουρα θετικό. Αλλά σίγουρα δεν αξίζει της μεγάλης χώρας που είναι η Γερμανία να υποδύεται ταπεινωτικά τον ατζέντη του Ερντογάν στην Ευρώπη. Δικαίωμά της.

Θα πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε πως όσο (και για όσο…) η καγκελάριος Μέρκελ υπάρχει στο Βερολίνο η Γερμανία θα είναι «απέναντι».

Φυσικά είμαι παλιός οπαδός του λόρδου Πάλμερστον. Εχω αφομοιώσει τη σκέψη πως «τα έθνη δεν έχουν μόνιμους φίλους ή συμμάχους. Εχουν μόνο μόνιμα συμφέροντα».

Το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα έχει μόνιμα συμφέροντα και ξέρουμε ποια είναι αυτά. Αλλωστε είναι τόσο παλιά που σίγουρα προϋπήρχαν της Γερμανίας.

Μακάρι, φυσικά, να αποδείξει και η Γερμανία ότι δεν έχει μόνιμους φίλους ή συμμάχους όπως η Τουρκία. Κι ότι ο ρόλος του ατζέντη ενός αμφιλεγόμενου καθεστώτος δεν της αξίζει.