Απροστάτευτα τα παιδιά από παιδόφιλους εκπαιδευτικούς

Συμβαίνει στην Ελλάδα του 2021. Θεσμοθέτηση για την προστασία των παιδιών των σχολείων στον σχολικό χώρο από παιδόφιλους εκπαιδευτικούς ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, καθώς δεν καλύπτεται η προστασία τους από τους νόμους για την κακοποίηση των παιδιών και για την κακοποίηση γυναικών. Προσωπικά ως εκπαιδευτικός έχω βιώσει, πριν από είκοσι τρία χρόνια, περίπτωση ασέλγειας σε σχολείο, υπόθεση η οποία, παρά τις γραπτές και ενυπόγραφες καταγγελίες πέντε παιδιών και παρά τον αγώνα δύο εκπαιδευτικών και του Συνηγόρου του Πολίτη, δεν έτυχε δικαίωσης, αλλά με πολιτική ευθύνη του τότε υφυπουργού Παιδείας αρχειοθετήθηκε!

Εξι χρόνια πριν, ο υπουργός Παιδείας Α. Λοβέρδος θεσμοθέτησε την απομάκρυνση από την υπηρεσία των παιδόφιλων εκπαιδευτικών. Με το άρθρο 69, τροπολογία στον νόμο 4310/2014, προέβλεπε ότι ο υπαίτιος εκπαιδευτικός για παραβίαση της γενετήσιας ελευθερίας των παιδιών, πλην της ποινής της οριστικής παύσης, να μετατάσσεται υποχρεωτικά σε υπηρεσία εκτός σχολείου και της διοίκησης αυτού, σε προσωποπαγή θέση, με κοινή απόφαση των υπουργών Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, εφόσον του είχε επιβληθεί οποιαδήποτε ποινή με απόφαση πρωτοβάθμιου ή δευτεροβάθμιου πειθαρχικού οργάνου.

Η ευεργετική σε κάποιον βαθμό αυτή διάταξη ίσχυσε μόνο 5 μήνες, καθώς καταργήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε έναν από τους πρώτους νόμους της, στον νόμο 4325 ΦΕΚ Α’ 47/11-05-2015, ο οποίος, χάριν «του τεκμηρίου αθωότητας στην πειθαρχική διαδικασία», κατέστησε στις διατάξεις του σχεδόν αδύνατη την τιμωρία και πολύ περισσότερο την απομάκρυνση από το σχολείο παιδόφιλων εκπαιδευτικών.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στον νέο Ποινικό Κώδικα (νόμος 4619/19, άρθρο 342) άφαντη πλέον είναι η προστασία της ανηλικότητας, ήσσονος βαρύτητας οι γενετήσιες χειρονομίες, απόλυτη σιωπή για προσβολή της αιδούς και των ηθών, πλημμέλημα πλέον είναι η ασέλγεια-κατάχρηση ανηλίκων, που τιμωρείται με φυλάκιση 6 μηνών, και μόνο ο βιασμός αντιμετωπίζεται.

Θεσμικά κενά, διοικητικές αβλεψίες και η έλλειψη ενός συστήματος οργάνωσης όλων των υπηρεσιών που εμπλέκονται (Δικαιοσύνης, Παιδείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών, Προστασίας του Πολίτη) υποδεικνύουν ηχηρές ευθύνες για την απουσία ενός συγκροτημένου και λεπτομερούς βήμα βήμα σχεδίου προστασίας παιδιών στο σχολείο από ενδεχόμενες ασελγείς πράξεις εκπαιδευτικών.

Το χρέος για αυτονόητη προστασία των ανηλίκων από παιδόφιλους εκπαιδευτικούς δεν είναι καθόλου αυτονόητο! Η παιδοφιλία δεν γιατρεύεται με σύσταση ή με υπόσχεση του πάσχοντα, ούτε με ποινή-χάδι. Αυτονόητη είναι η απαίτηση για θεσμική αυστηρότητα στην αντιμετώπιση του εγκλήματος, αυτονόητη είναι και η απαίτηση για άμεση απομάκρυνση του υπαίτιου εκπαιδευτικού από κάθε σχολικό χώρο, η οποία πρέπει να προηγείται της αποδεικτικής διαδικασίας. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία το ανθρώπινο δικαίωμα των ανήλικων παιδιών σε γενετήσια αξιοπρέπεια και ψυχική υγεία είναι ανώτερο από το όποιο «τεκμήριο αθωότητας» του υπαίτιου εκπαιδευτικού.

Διαφορετικά δημιουργούνται χαλαρές συνειδήσεις που εθίζονται να μη νοιάζονται και να μη μεριμνούν για τον κίνδυνο. Από εκεί και πέρα τα πάντα είναι εύκολα, επειδή το έδαφος είναι γόνιμο για τερατουργήματα. Θύματα βιώνουν σιωπηλά το έγκλημα σε βάρος τους. Πολλοί ξέρουν. Πολλοί υποπτεύονται. Αλλά η σιωπή θριαμβεύει. Οι σάτυροι θριαμβεύουν. Η κοινωνία η ίδια και το ίδιο το κράτος τούς προστατεύουν!

Η Καλλιόπη Πηγιάκη είναι ομότιμη καθηγήτρια των Επιστημών της Εκπαίδευσης, Πανεπιστημίου Κρήτης