Πολιτική κανονικότητα

Απαντώντας στην ερώτηση «δέχεστε το ρίσκο να κολλήσουν κάποιοι κορωνοϊό σε διαδήλωση στο όνομα της δημοκρατίας;» ο κ. Τσίπρας  έκανε πως δεν κατάλαβε, προσποιήθηκε πως ρωτήθηκε «δέχεστε ότι υπάρχει ρίσκο, κτλ» και είπε «Βεβαίως, δέχομαι το ρίσκο και γι’ αυτό θεωρώ ότι το ορθό θα ήταν η κυβέρνηση να μη φέρνει νομοσχέδια που εγείρουν σημαντικές κοινωνικές αντιδράσεις» – ευφυέστατο διότι η απάντηση μπορεί να πουληθεί σε δύο πελατείες: στη μαχητική το «βεβαίως, δέχομαι το ρίσκο», στη μετριοπαθή το «ορθό θα ήταν η κυβέρνηση να μη φέρνει τέτοια νομοσχέδια».

Εντάξει, πασίγνωστες πολιτικάντικες πρακτικές, με αυτές θα ασχολούμαστε; Πρέπει να ασχοληθούμε γιατί υπάρχει κάτι το σημαντικό: εδώ και ένα χρόνο που διαρκεί η επιδημία και οι έκτακτες καταστάσεις, δεν έχω ακούσει τον Αλέξη Τσίπρα ή κάποιο από τα στελέχη του, από τα κόμματα της αντιπολίτευση γενικότερα, να λένε κάτι επί της ουσίας – όπως: «κάντε υπομονή», «φορέστε μάσκες», «έρχονται τα εμβόλια», «θα περάσει και αυτό». Γιατί αυτή είναι «η ουσία» : πώς θα αντιμετωπιστεί ο λοιμός, πώς δεν θα πεθάνουν άνθρωποι, πώς θα αντέξουν τα νοσοκομεία, πώς θα αντέξουν τα οικονομικά θύματα, πώς θα αντέξουμε όλοι μας τα πρωτόγνωρα που ζούμε.

Για το πολιτικό προσωπικό η ουσία δεν είναι η πανδημία αλλά όπως πάντα η εξουσία: Τι θα πούμε για να εκθέσουμε την κυβέρνηση; Πώς θα «ταπώσουμε» την αντιπολίτευση; Θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο;  Πώς θα μοιραστούν τα κυβερνητικά και κομματικά οφφίκια;

Δεν είναι αλαζονεία ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Ικαρία συμμετέχει σε γεύμα – είναι επίδειξη δύναμης του τοπικού βουλευτή, των τοπικών παραγόντων που πρέπει να αποδείξουν στους αντίπαλους πως είναι πολλοί, δυνατοί και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν – όπως ακριβώς και η μαχητική πελατεία του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύει την ισχύ της με διαδηλώσεις και καταλήψεις, όπως οι μητροπολίτες αποδεικνύουν την ισχύ τους με λειτουργίες και μεταλήψεις, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης αποδεικνύει τη δική του με ανόητες δηλώσεις επί παντός του επιστητού για να μένει στον αφρό της επικαιρότητας.

Τα πράγματα κυλούν σαν είναι η υπόθεση της επιδημίας προσωπική υπόθεση των κκ Νίκου Χαρδαλιά και Σωτήρη Τσιόδρα, κάποιων επιτροπών, και βεβαίως του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Για το πολιτικό σύστημα συνολικά, η ζωή ως αναμέτρηση για την εξουσία συνεχίζεται κανονικά, σαν να μην υπάρχει επιδημία.

Φαίνεται πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσουμε ώσπου να ανασάνουμε και να αποκατασταθεί η διαπροσωπική και κοινωνική κανονικότητα – η συνεχιζόμενη εθνική πολιτική κανονικότητα κάνει τον δρόμο μακρύτερο και δύσβατο.