Ακούραστοι κουρασμένοι

Οι κουρασμένοι έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον: είναι πιο «σπασμένοι» χαρακτήρες, λιγότερο ατσάλινοι, με ρωγμές και ανάγκες που μπορείς να ξύσεις ευκολότερα. Εχουν ζουμί οι παραβάτες των μέτρων προστασίας, γι’ αυτό όλοι πασχίζουμε να καταλάβουμε τι κρύβουν από πίσω, ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που αποφεύγουν τις μάσκες και καταχρώνται τα SMS. Πιο πολύ απ’ όλους προσπαθεί να τους αποκωδικοποιήσει η αντιπολίτευση – δεν ξέρεις πότε μπορεί να τους χρειαστεί.

Με τους άλλους, όμως, τι γίνεται; Οι κουρασμένοι δεν είναι απαραίτητα παραβάτες, αλλά επειδή ακριβώς η κούραση δεν εκδηλώνεται, κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Ούτε καν αυτοί που τους επικαλούνται συχνά πυκνά, συγχαίροντας τη στάση τους πριν γευματίσουν με υπερμεγέθη παρέα. Αυτοί οι πολίτες, οι βαρετοί, δεν συμμορφώνονται στα μέτρα επειδή κάποιος τους τα επιβάλλει ούτε γιατί κοπιάρουν τη συμπεριφορά ενός πολιτικού αρχηγού που συμπαθούν – αυτές οι εποχές είναι πια πίσω μας. Εχουν κάνει μια συνειδητή επιλογή να παραχωρήσουν τα πιο βασικά ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, αναγνωρίζοντας πως η καταπολέμηση του κορωνοϊού, η υγεία του συνόλου, έχει μεγαλύτερη σημασία. Είναι μια επιλογή επώδυνη και σκληρή, αλλά επιτρέπει σε όσους την κάνουν να κοιμούνται πιο εύκολα το βράδυ.

Συχνά τους μπερδεύουν με φιλήσυχους τυπάκους, που δεν έχουν όρεξη να μπλέκουν σε φασαρίες ή να πληρώνουν πρόστιμα από λεφτά που δεν έχουν και κρύβονται πίσω από την υπευθυνότητα. Δεν είναι όμως νοικοκυραίοι ή κυρ Παντελήδες που κάθονται στ’ αβγά τους για να μην ενοχλήσουν κανέναν: πιο πολύ με επαναστάτες μοιάζουν, κι ας μένουν σπίτι τους. Αποφάσισαν να μείνουν αδρανείς, να βάλουν πτυχές της ζωής τους σε παύση για όσο χρειαστεί – γνωρίζοντας πως μάλλον το πράγμα θα τραβήξει περισσότερο απ’ όσο εκτιμούσαν στην αρχή. Εχουν πειστεί, από τους ειδικούς και όχι από τους πολιτικούς, πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να επιστρέψουμε σε κάτι που θα θυμίζει κανονικότητα και έχουν δει τι συνέβη στις χώρες που αψήφησαν τον κίνδυνο ή προτίμησαν την ανοσία της αγέλης. Ολοι αυτοί (και είναι μπόλικοι) από τον προηγούμενο Μάρτιο ακολουθούν την ίδια συμπεριφορά. Δεν άλλαξαν στο ελάχιστο όσο διαμορφώνονταν οι κανόνες του εγκλεισμού, όσο ανοιγόκλεινε η οικονομία. Δημιούργησαν ένα social bubble και δεν έψαξαν παράνομες γωνιές για να πιουν στα όρθια το ποτό τους – κι αν μια δυο φορές χαλάρωσαν, φρόντισαν να είναι και πάλι προσεκτικοί.

Η απογοήτευση αυτών των πολιτών είναι μεγαλύτερη όταν νιώθουν πως κάποιος εξόφθαλμα τους δουλεύει. Θα ξεσπάσουν ευκολότερα σε μια ουρά, αν διαπιστώσουν πως οι αποστάσεις είναι ανύπαρκτες. Οταν φτάσουν να ειρωνεύονται τους ηγέτες που βασίζονται στην υπομονή τους (αλλά εκείνοι δεν δείχνουν την ίδια) ή δέχονται το ρίσκο της μετάδοσης του κορωνοϊού λες και κάποιος τους έδωσε το δικαίωμα, τα περιθώρια πια έχουν στενέψει πολύ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος: όταν οι «ατσάλινοι» χαρακτήρες φτάσουν να πιστέψουν πως «όλοι ίδιοι είναι», θα έχουμε μπει σε έναν επικίνδυνο δρόμο χωρίς επιστροφή. Τα έχουμε ξαναζήσει βέβαια όλα αυτά, αλλά το μοτίβο είναι, όπως φαίνεται, ακαταμάχητο.

Οι κουρασμένοι που κρατούν την κούραση για τον εαυτό τους, που επιμένουν να προστατεύουν τους δικούς τους, θεωρούνται μάλλον δεδομένοι. Μπορεί και να είναι, τουλάχιστον για όσο διαρκεί η πανδημία. Καμία έκτακτη ανάγκη δεν κρατάει για πάντα – και στο τέλος, όταν γίνει το μέτρημα, γι’ αυτούς τους πολίτες δεν θα υπάρχει διαμοιρασμός της ευθύνης.