Αλλάζουν με δόσεις κριτικής τη συνταγή του περασμένου Μαρτίου

Από τις 6 το πρωί η Αττική βρίσκεται σε καθολικό λοκντάουν – «όπως αυτό του περασμένου Μαρτίου», έτσι το εξηγούν για να γίνει κατανοητό οι κυβερνητικοί παράγοντες. Αν κάτι, όμως, δεν θα μοιάζει με την περασμένη άνοιξη αυτό είναι η αντίδραση της αντιπολίτευσης.

Οι μήνες που πέρασαν, ειδικά από το καλοκαίρι και μετά, δεν ήταν τέλειοι. Η διαχείριση της πανδημίας και κυρίως οι αποφάσεις των τελευταίων μηνών, με τα μπρος – πίσω του ανοίγματος στην οικονομία, αφήνουν περιθώριο κριτικής, το οποίο εκμεταλλεύτηκαν το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κίνημα Αλλαγής και οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Από την ανακοίνωση της επιβολής του νέου λοκντάουν, ωστόσο, πρέπει κι αυτά τα κόμματα να αποφασίσουν τη στάση που θα κρατήσουν. Δύο είναι οι επιλογές: είτε να διαχωρίσει κανείς την πολιτική ευθύνη από την υγειονομική αναγκαιότητα είτε να επενδύσει στη συσσωρευμένη κούραση των πολιτών, που ενίοτε μετατρέπεται σε οργή. Στην περίπτωση του Κινήματος Αλλαγής, αλλά και του ΚΚΕ, η επιλογή είναι πιο ξεκάθαρη. Πέραν της εξαίρεσης του Πολυτεχνείου για τον Περισσό, τόσο οι μεν όσο και οι δε δεν αντιδρούν στους κανόνες που επιβάλλονται. Για τη Χαριλάου Τρικούπη, η στάση στα λοκντάουν λειτουργεί και ως διαφοροποιητική στάση ανάμεσα στο ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ: παρά τον σκληρό τόνο προς το Μέγαρο Μαξίμου για τις παραβλέψεις και τις καθυστερήσεις («να τηρήσουν και οι ίδιοι τα μέτρα και όχι να τα παραβιάζουν πρώτοι», ήταν μεταξύ άλλων η αντίδραση της Φώφης Γεννηματά), το λοκντάουν χαρακτηρίστηκε «αναγκαίο», με βάση τα επιδημιολογικά δεδομένα.

Η ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Η ανακοίνωση του πιο σκληρού λοκντάουν συνέπεσε με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα πανεπιστήμια – που έφερε και την αντίδραση μιας μερίδας της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το αίτημα αναβολής της συζήτησης δείχνει ένα αντιπολιτευτικό επιχείρημα που χρησιμοποιεί συχνά ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει να κάνει με το «έλλειμα δημοκρατίας». Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, δηλαδή, δεν επιτρέπουν το μέγεθος των αντιδράσεων να είναι το ίδιο με αυτό που θα ήταν σε περίοδο κανονικότητας. Η αίσθηση της αδικίας, πως δηλαδή τα μέτρα δεν είναι τα ίδια για όλους, δικαιολογεί, στο συριζαϊκό αφήγημα, και την ανάλογη οργή από πλευράς της κοινωνίας. Το μοτίβο θυμίζει κάτι από την αντισυστημικότητα της αντιμνημονιακής περιόδου – ωστόσο δεν είναι πάντα το ίδιο εμφανές, καθώς τώρα το ακροατήριο της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιέχει και πιο μετριοπαθείς, κεντροαριστερούς ψηφοφόρους.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι, από εδώ και πέρα, ακόμα και στις περιπτώσεις που τα μέτρα στηρίζονται, η ανοχή δεν επεκτείνεται προς την πλευρά της κυβέρνησης. Ο Φεβρουάριος του 2021 δεν είναι Μάρτιος του 2020.