Το κοντέρ γράφει…

Από την αρχή τους έτους, η αίσθηση που υπήρχε ήταν ότι επιστρέφουμε. Επιστρέφουμε στις δουλειές, επιστρέφουμε στα σχολεία, επιστρέφουμε στην αγορά, βρισκόμασταν και εν αναμονή της επιστροφής μας στην εστίαση. Ηταν μια τακτική, του ήπιου άνοιξε-κλείσε χωρίς πολλή πίεση στους πολίτες, που έλεγες αν μας βγει, θα εξέλθουμε πολύ δυνατοί από την πανδημία. Σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση από τους άλλους. Η τακτική εξελίχθηκε σε «ξεσάλωμα» των «καταπιεσμένων» πολιτών. Προφανώς εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος μπορούμε να πούμε ότι δεν απέδωσε.

Την ίδια στιγμή η υπόλοιπη Ευρώπη έκλεινε. Οι πολίτες της περιορίζονταν. Η κατάσταση επιδεινωνόταν. Ασχετα, αλλά παράλληλα με τις καθυστερήσεις των εμβολίων. Ο ιός όμως που δεν «βλέπει» σύνορα, εξαπλωνόταν. Εκανε τη δουλειά του. Προσαρμοζόταν. Και εμείς του δίναμε το δικαίωμα να το κάνει, σχεδόν ανενόχλητος.

Οποιος έλεγε ας μη βιαζόμαστε, φαινόταν στους συνομιλητές του σχεδόν ως απόμαχος της ζωής. Ως αρνητής της κανονικότητας. Ως φοβικός υπέρμαχος της δυστυχίας.

Ολοι κυκλοφορούσαμε προς κάθε κατεύθυνση, είτε αυτό ήταν αγορά, είτε ήταν δουλειά, είτε οι ανάγκες της ζωής των παιδιών. Είχαν ξεκινήσει άλλοτε δειλά και άλλοτε ως κανονικότητα και οι κοινωνικές συναναστροφές. Αλλωστε το κράτος δεν το έλεγχε. Το άφηνε να εξελίσσεται, ως μέσο κοινωνικής εκτόνωσης. «Να αποσυμπιεστεί η κοινωνία» έλεγαν. Οι περισσότεροι που κυκλοφορούσαν τις εργάσιμες ώρες δεν έκριναν καν σκόπιμο να στείλουν SMS με τον προορισμό εξόδου. Ηξεραν ότι κανείς δεν θα τους ελέγξει.

Επί αρκετές εβδομάδες, η εξ αποστάσεως απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα είχε μηδενίσει. Αν επεδίωκες να τη συνεχίσεις κινδύνευες να χάσεις τη δουλειά σου. Οι έγγραφες βεβαιώσεις εργασίας κυκλοφορούσαν σαν «μαρουλόφυλλα». Ολοι ήμασταν ξανά όχι απλά χρήσιμοι, αλλά απαραίτητοι στην εργασία εκ του σύνεγγυς.

Ολα αυτά από σήμερα αλλάζουν. Ζωές ολόκληρες προσαρμόστηκαν και «ξεπροσαρμόστηκαν» και πλέον πρέπει να ξαναπροσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Ακόμα και αυτοί που το έβλεπαν να έρχεται. Αλλά αυτοί θεωρούνται δεδομένοι. Πάντα προσαρμόζονται πρώτα από τους άλλους. Αποτελούν την κρίσιμη μάζα πάνω στην οποία στηρίζεται η συνέχεια της κοινωνίας.

Τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται από σήμερα θα πρέπει αυτή τη φορά να τη ζήσουμε όλοι μαζί. Πεδίον δόξης λαμπρό, θα έλεγε κανείς, και για την κυβέρνηση. Για το επίσημο κράτος. Να δείξει ξανά τις δυνατότητές του, όπως στην πρώτη καραντίνα. Απλά θα πρέπει να κινητοποιηθεί. Οι άνδρες και οι γυναίκες των ελεγκτικών Αρχών, να φροντίσουν να εκμηδενίσουν κάθε πιθανή εστία.

Ολα αυτά που δεν έγιναν ώστε να αποφευχθεί ένα νέο σκληρότερο lockdown πρέπει να γίνουν τώρα πράξη. Ολα τα «παραθυράκια» της κατά παρέκκλισης κυκλοφορίας πρέπει να κλείσουν.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ευχολόγια και μηνύματα μέσα από τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Πρέπει να γίνει με δουλειά στο πεδίο. Στις γειτονιές, στις πλατείες, στους άτυπους χώρους συναντήσεων. Ολα αυτά με στόχο το lockdown να είναι αυτή τη φορά αυστηρό – και όχι απλό δημοσιογραφικό κλισέ – ώστε να έχει συντριπτικά αποτελέσματα έναντι του «αόρατου εχθρού» (του ιού), στο μικρότερο χρονικό διάστημα. Το κοντέρ της ζημιάς γράφει και κάθε ολιγωρία ή καθυστέρηση θα την πληρώσουμε πανάκριβα…