Η ατυχία του ΠΑΟΚ

Η εποχή της εσωστρέφειας στον ΠΑΟΚ ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου, την ημέρα που ανακοίνωσε πως ο Πάμπλο Γκαρσία αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της ομάδας και θα ολοκληρωθεί την ημέρα που θα τον αντικαταστήσει με έναν πραγματικό προπονητή και όχι οπαδό του.

Scripta manent λέμε όσοι δουλεύουμε για πολλά χρόνια στις εφημερίδες, ίσως για να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τα ραδιόφωνα και τα κανάλια στα οποία τα λόγια τα παίρνει πιο εύκολα ο αέρας και επομένως η αξία τους είναι χαμηλότερη από το γραπτό κείμενο.

Οι «αναλυτές»-δημοσιολόγοι για τα του ΠΑΟΚ ανακάλυψαν από την Κυριακή τη σκοτεινή πλευρά του Πάμπλο Γκαρσία. Διακρίνουν ευθύνες προς το πρόσωπό του για την κακή εικόνα του Δικεφάλου και τον ρόλο κομπάρσου που παίζει πλέον στο πρωτάθλημα.

Στις 22 Δεκεμβρίου σημείωνα από το ίδιο βήμα πως «οι κακές διαιτησίες αποτελούν καλή δικαιολογία την πρώτη φορά. Αντε και τη δεύτερη. Μετά έχει σειρά η ορχήστρα. Και ανάθεμά τη, έχει πολλά όργανα που όταν αρχίζουν να παίζουν ο Γκαρσία και ο κάθε Γκαρσία χορεύουν στον ρυθμό τους έχοντας πάντα κατεύθυνση την έξοδο».

Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ, ο Γκαρσία πούλησε πολύ φθηνό οπαδιλίκι, αφήνοντας εκτός πραμάτειας την ουσία, δηλαδή την εξέλιξη της ομάδας του. Κάποιες ήττες όπως με τον Αρη δεν τις υπολόγιζε, προφανώς γιατί έφταιγε το σύμπαν και όχι ο ίδιος. Κάποιες νίκες, όπως με τον Βόλο, τις ερμήνευε ως πρόοδο παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα αδικούσε τους ηττημένους. Και κάποιες ισοπαλίες, όπως με τον Ολυμπιακό, τις θεωρούσε καλή ευκαιρία να βγάλει τον οπαδό από μέσα του για να γίνει αρεστός στους ομοίους του.

Είναι αλήθεια πως ο ΠΑΟΚ και οι ακόλουθοί του στάθηκαν άτυχοι με την περίπτωση του Γκαρσία γιατί εμφανίστηκε από το πουθενά το περίφημο 4-1 επί της Αϊντχόφεν που έμοιαζε με τραγούδι των Σειρήνων το οποίο τους παρέσυρε σε απόψεις που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Με τον Ουρουγουανό ο ΠΑΟΚ ξέχασε τον προορισμό του.