Πέντε «αγκάθια» για την Κουμουνδούρου

Εν μέσω της πανδημικής κρίσης αλλά και της δημοσιοποίησης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία για το 3ο συνέδριο, οι προβληματισμοί παραμένουν σε σειρά κορυφαίων στελεχών που το τελευταίο διάστημα και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες μοιράζονται τις απόψεις τους. Θέσεις που δεν ανήκουν μόνο στο διατασικό ρεύμα της Ομπρέλας (53 και λοιπές δυνάμεις) αλλά και σε πιο ανένταχτα στελέχη. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φθείρεται, αλλά ο κόσμος δεν μας προτιμά», λέει παλαιό στέλεχος για τη σημερινή φάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δίνει ως παράδειγμα την Ικαρία και την εικόνα του Πρωθυπουργού, αλλά και το πώς δεν έχει υπάρξει ένα πειστικό σχέδιο.

Αν συνοψίζαμε τους προβληματισμούς που διαπερνούν σχεδόν οριζόντια τις φωνές που περιγράψαμε εντός κόμματος, θα στεκόμασταν σε πέντε. Ο πρώτος έχει να κάνει με την αυτοκριτική των κυβερνητικών ημερών. Μια σειρά στελεχών λένε πως παρότι υπήρξε κείμενο με mea culpa πυρήνα και επεξεργασμένο αρκετά τολμηρά, αυτό δεν συζητήθηκε ευρέως με τον κόσμο και δόθηκε η εντύπωση πως δεν γίνεται καμία νύξη για τις ημέρες που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η κύρια δύναμη μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Βεβαίως θα συζητηθεί στον επερχόμενο προσυνεδριακό διάλογο, όμως δεν θα γίνει «κτήμα του κόσμου της εργασίας», όπως λέει πεπειραμένο στέλεχος που πάντως αποδέχεται πως το κείμενο 84 σελίδων, για την επταετία 2012-2019, όπως συντάχθηκε από τρεις «Νέστορες» του κόμματος (Αριστείδης Μπαλτάς, Γιάννης Δραγασάκης και Θοδωρής Δρίτσας), είναι καλό.

Ο δεύτερος προβληματισμός έχει να κάνει με την ίδια τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Το είδος της αντιπολίτευσης που επιλέγει. Δεν είναι λίγοι αυτοί που στην Κουμουνδούρου θεωρούν πως λείπει το συνεκτικό υλικό που θα δίνει ενιαία χαρακτηριστικά και θα τοποθετεί το κόμμα στον σημερινό πολιτικό άξονα. «Οι μισοί λένε πως είναι κεντροαριστεροί και οι άλλοι μισοί ριζοσπάστες», σημειώνουν φωνές της εσωτερικής αντιπολίτευσης.

Ο τρίτος προβληματισμός εστιάζεται στο Πρόγραμμα που είναι δρομολογημένο να πάει στις κομματικές οργανώσεις με τις τελικές του πινελιές, προσθήκες, αφαιρέσεις – οι οποίες ακόμη χθες γίνονταν και ενώ έχει εγκριθεί επί της αρχής. Ενα Πρόγραμμα που, παρότι συμπεριλαμβάνει πολλές μοντέρνες όψεις της σημερινής κοινωνίας και των τάσεων του κόσμου της εργασίας, είναι ολίγον αμάλγαμα. «Ξεκινάει από την Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ των ΗΠΑ και φτάνει στην εγχώρια Σοσιαλδημοκρατία και τους Πράσινους», σημειώνει στέλεχος που έχει καλή γνώση του κειμένου – draft.

Η ΚΑΘΗΛΩΣΗ. Απ’ τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να λείπει η εξελισσόμενη συζήτηση για το κόμμα. «Η προεδρική ομάδα αναζητούσε εσωτερικό εχθρό για καιρό μετά την ήττα του κόμματος», σημειώνει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Κοινό κτήμα του παραπάνω προβληματισμού και σε σύνδεση με το προηγούμενο θέμα είναι πως η αξιωματική αντιπολίτευση δεν επανασυστήθηκε στον κόσμο μετά το καλοκαίρι του 2019. «Και το κόμμα δεν είναι σε καμία περίπτωση βαρίδι μιας χαρισματικής ηγεσίας αφού και ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει ταυτισμένος με τη συνολική μας καθήλωση σε όλες τις μετρήσεις των εταιρειών», συμπληρώνει τέως υπουργός.

Το τελευταίο σημείο σκέψης είναι η απεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Για μια σειρά παραγόντων του κόμματος όταν η κοινωνία είναι σε κρίση δεν μπορείς να μιλάς για Κέντρο. «Ας διδαχθούμε από τον Μητσοτάκη που μόνο κεντρώα δεν μίλησε για να διαμορφώσει την πλειοψηφία», μας λέει έτερος τέως υπουργός. Για μια σειρά ρευμάτων αλλά και στελεχών, εξάλλου, η νεολαία αλλά και όσοι δεν ψήφισαν το 2019 είναι το πραγματικό target group του ΣΥΡΙΖΑ και όχι τα μεσαία στελέχη του Κινήματος Αλλαγής ή του Κέντρου.