Ο Μουαμάρ διαιτητής {LF}στα Εξάρχεια

Χωματόδρομοι της Αθήνας. Ο κήπος της Εδέμ για τους πιτσιρικάδες. Εκεί τα αυτοσχέδια παιχνίδια, τα λακκουβάκια, τα καπιτώλια, εκεί τα γκαζάκια, εκεί οι γαλατάδες, εκεί οι αμπάρηδες, τα στεκαμάν,  εκεί τα ενδρόμια ποδοσφαιρικά τερέν, εκεί οι ομηρικές ποδοσφαιρικές μάχες. Κι εκεί μαθαίναμε μπάλα. Γιατί, για να ελιχθείς, να κοντρολάρεις, να κάνεις ντρίμπλα και να παίξεις το 1-2 έπρεπε να μιλάς με την μπάλα. Και ήμασταν τα τσογλάνια βιρτουόζοι. Και το διάβαζες αργότερα μέσα στο γήπεδο. Τεχνίτες με το τσουβάλι. Γι’ αυτό πλημμύριζαν οι εξέδρες και βαριαναστέναζαν τα τσιμέντα. Χόρταινες θέαμα. Και κάποια στιγμή, μέσα της δεκαετίας του ’60, στήνεται ο πρώτος αγώνας βετεράνων Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού. Μόλις τελειώνει ο αγώνας, εντυπωσιασμένος ο Μπούκοβι απ’ τις επινοήσεις, την τεχνική, και το 1-2, ζητάει από τον Δαρίβα και τον Μπέμπη να ξανακάνουν δελτίο. Αυτό ήταν το ποδόσφαιρο με σχολείο τον χωματόδρομο.

Το κακό των αυτοσχέδιων παιχνιδιών μας ήταν ότι ουδέποτε τελείωναν. Απόλυτη δυσπιστία μη υπάρχοντος διαιτητού, όλοι στον καυγά και τη διαμαρτυρία. Αυτή ήταν η μοίρα των επιδρόμιων αγώνων μας. Ομως υπήρχε και εξαίρεση, μια και μοναδική. Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή απόγευμα κατά τις 5 στον χωματόδρομο της Τοσίτσα. Ιδανικό γήπεδο. Δρόμος κατηφορικός, αλλά με 12 μέτρα πλάτος. Γι’ αυτό και τον λέγαμε «Μαρακανά». Ο λόγος; Υπήρχε διαιτητής. Πανύψηλος, ομορφόπαιδο, γλυκά μελαχρινός, με τα σανδάλια και την άσπρη κελεμπία του, τον περιμέναμε σαν λαμπρή. Και με το που εμφανιζόταν από την Οικονόμου, πέφταμε πάνω του σαν το μελίσσι. Και η επίκληση: Μουαμάρ, τη σφυρίχτρα. Και η απάντηση: ένα πλατύ χαμόγελο και δυο σειρές κατάλευκοι κοπτήρες. Την έβγαζε τελετουργικά από την τσέπη και άρχιζε το παιχνίδι. Και ήταν οι μόνοι αγώνες που τελείωναν. Και οι αποφάσεις του νόμος. Μόλις τελειώναμε, τον ευχαριστούσαμε,  κι αυτός συνέχιζε τον δρόμο για την πλατεία. Φοιτητής στη Στρατιωτική Σχολή, Εύελπις, από τη Λιβύη, σπούδαζε με υποτροφία, και τις σπουδές του κάλυπτε ο βασιλιάς Ιντις.

Δύο δωμάτια το σπιτικό του, νοικοκυρά η κα Ασημίνα, κι αγόραζε τα ξυριστικά του, τα πλυστικά του, τον καπνό του, και το κάθε αναγκαίο του, απ’ τον κυρ Φώτη, παραδοσιακό περιπτερά με τεφτέρι, και τον ξεπλήρωνε στο τέλος του μήνα, όταν ερχόταν το τσεκ. Στη συνέχεια, το φαγητό του στην πλατεία, στο Αττικόν του Ασαριωτάκη, και τον σερβίριζε ο Στέλιος από τη Νάξο, βάζοντας πάντα διπλή μερίδα. Από εκεί, στο καφενείο του Τζανή για καφεδάκι που πολλές φορές το κέρναγε ο Τζανής. Λίγο τάβλι, συνήθως πόρτες, με τον Μαυροματάκη, και επιστροφή στο δωματιάκι του.

Ηταν ο φίλος μας ο Μουαμάρ. Λίγα χρόνια μετά τον είδαμε Καντάφι, κι εμείς τον γνωρίσαμε. Και αυτός δεν μας ξέχασε. Και τον Στέλιο, το γκαρσόν από τη Νάξο, τον έκανε μοναδικό προμηθευτή ναξιώτικου μαρμάρου στη χώρα του. Οσο για την παρέα του καφενείου, του έστειλαν μέσω Στέλιου ευχετήρια επιστολή. Και ο Μουαμάρ τους κάλεσε με τις γυναίκες τους, και πρώτον απ’ όλους τον Τζανή, στην Τρίπολη σε 5άστερο για 15 μέρες. Οσο για μας, κρατήσαμε στην καρδιά μας το χαμόγελό του, και στ’ αφτιά μας τη σφυρίχτρα του.