Οι δαιμονισμένοι

^«Οι δαιμονισμένοι», ο τίτλος του αιώνιου αυτού ανθρωπογνωσιακού αριστουργήματος του Ντοστογιέφσκι, είναι τραγικά επίκαιρος σήμερα διεθνώς. Αν και με εντελώς άλλο τρόπο από ότι ο μέγας συγγραφέας ίσως φανταζόταν. Δεν έχει προηγούμενο στον μεταπολεμικό κόσμο, από τον οποίο αντλούνται οι εμπειρίες και τα βιώματα του σημερινού, η δημοκρατία να εκτίθεται σε κίνδυνο όχι από τανκς και επίδοξους δικτάτορες, αλλά από τον τρόπο συμπεριφοράς μέρους των λαών. Που δίνουν όπλα σε υποψήφιους τυράννους. Πώς; Αδυνατίζοντας ανεύθυνα και εκθετικά τις κοινωνίες που παλεύουν να σωθούν. Οδηγώντας εκεί όπου η πραγματική αστυνομοκρατία, αληθινά αντιδημοκρατική, θα προπαγανδίζεται πια ως μοναδική διέξοδος από την καταστροφή.

Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία, δεν προέρχεται από τον ίδιο τον ιό. Αλλά από εκείνους που αρνούνται την ύπαρξή του. Που κάνουν σαν να μην υπάρχει. Και που, έτσι, αρνούνται και υπονομεύουν τις δραματικές προσπάθειες περιστολής του. Παρανοϊκές και πολυπληθείς ομάδες διεθνώς, οι οποίες είναι αποφασισμένες να τινάξουν στον αέρα τις κοινωνίες τους χάρη μίας άρρωστης ιδεοληψίας. Μέσα από αυτήν, οδηγούν τη δημοκρατία στα όριά της. Το πολίτευμα δεν είναι φτιαγμένο για να αναμετράται με την τρέλα. Οταν αυτή επικρατήσει, εκείνο δεν μπορεί πια να σώσει την κατάσταση. Και όταν η ανθρώπινη ζωή και η δημοκρατία τίθενται σε κίνδυνο από μία βάση που δαιμονίζεται αυτοκτονικά, η συνθήκη που διαμορφώνεται είναι πλέον εκρηκτική. Εκεί, τα πάντα παραλύουν. Και, τότε πια, ξεφυτρώνουν τύραννοι.

Ολα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποιες χώρες που ο μέσος Ευρωπαίος δεν έχει δει και δεν έχει ακούσει ποτέ του. Συμβαίνουν, αυτή τη στιγμή, στις πιο αναπτυγμένες και πλούσιες χώρες της γης, με τα πιο εξελιγμένα πολιτικά συστήματα και τις πιο στέρεες δημοκρατικές δομές – σε ένα βαθμό, γι’ αυτό και συμβαίνουν άλλωστε. Γιατί στα αυταρχικά συστήματα τέτοιου είδους δράσεις δεν είναι δυνατόν να εκδηλωθούν. Και σπρώχνουν τη δημοκρατία προς τον αυταρχισμό. Οχι επειδή κάποιοι με εξουσία θέλουν να την καταλύσουν, αλλά επειδή αλλιώς οι χώρες δεν μπορούν να αμυνθούν στον πρωτοφανή αυτό κίνδυνο που συνιστούν οι αρνητές της φονικής πραγματικότητας.

Χιλιάδες διαδηλώνουν κατά του… ιού, ή για άλλους λόγους, στην Αμερική, στην Ολλανδία, στην Αγγλία, στη Γαλλία, τη Γερμανία ή το Ισραήλ, ή έδω. Τον αψηφούν εντελώς. Και συγκεντρώνονται μαζικά χωρίς προστασία. Παράγουν συνειδητά θάνατο, έτοιμο να εξαπολυθεί παντού. Η προσπάθεια επιβολής των μέτρων προστασίας αντιμετωπίζεται από αυτές τις μάζες δήθεν ως εκτροπή. Τότε, τι περιθώρια μένουν πια; Σαν ανθρώπινες βόμβες, όλοι αυτοί οι αρνητές κάνουν ό,τι έκαναν και οι ιάπωνες καμικάζι πιλότοι στον Ειρηνικό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: έπεφταν πάνω στον εχθρό και τον σκότωναν με τον θάνατό τους. Ομως εδώ το θύμα είναι πια οι λαοί, δεν είναι οι στρατοί των εμπολέμων. Και κάθε τέτοιος σημερινός καμικάζι δεν απειλεί πια να βουλιάξει ένα πλήρωμα εχθρικού πλοίου αλλά να σκοτώσει αμέτρητους αμάχους καθημερινούς ανθρώπους. Σκοτώνουν τη συνοχή, την ελευθερία και τη δημοκρατία των κοινωνιών τους.

Ειδικά αν τη θέση της πρώτης πανδημίας λάβει μία δεύτερη, μεταλλαγμένη και οδηγήσει σε νέα μορφή που θα ξεκινά και πάλι από το μηδέν, όλα αυτά θα φέρουν καθολική πια καταστροφή. Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο οι καμικάζι πρέπει να ελεγχθούν. Η δημοκρατία οφείλει να κάνει πλήρη χρήση όλων των διοικητικών, κατασταλτικών και δικαστικών μέσων που διαθέτει. Που κινούνται στο πλαίσιό της. Αν δεν το κάνει, ο έλεγχος θα χαθεί ολοκληρωτικά. Και μόλις συμβεί κάτι τέτοιο, η δημοκρατία και οι μηχανισμοί της θα στοχοποιηθούν ως ανεπαρκείς. Και δεν θα μπορούν να σταματήσουν τίποτα: ούτε τον ιό, ούτε τους τυράννους.