Οι νέοι της Τουρκίας στρέφονται κατά του Ερντογάν

Οι κλιμακούμενες διαμαρτυρίες για τον διορισμό ενός πιστοποιημένου από το κράτος πρύτανη σε ένα εμβληματικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης έχουν μετατραπεί σε απροσδόκητο καταλύτη για τους απογοητευμένους και υποαπασχολούμενους νέους της Τουρκίας, για να εκφράσουν την οργή τους απέναντι στην κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η απόφαση για τον διορισμό του Μελίχ Μπουλού χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική και ερμηνεύθηκε ευρέως ως προσπάθεια της κυβέρνησης να διεισδύσει σε ένα από τα τελευταία ιδρύματα της χώρας με αριστερό προσανατολισμό: Ο Μπουλού είναι ο πρώτος πρύτανης που επιλέγεται από χώρο εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας μετά το πραξικόπημα του 1980.

Τουλάχιστον 250 άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη και άλλοι 69 στην Αγκυρα έχουν συλληφθεί αυτή την εβδομάδα, με την πλειονότητά τους να είναι φοιτητές, στις συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας. Πρόκειται δε για τη σοβαρότερη δημόσια αναταραχή μετά το κίνημα του Πάρκου Γκεζί, το 2013.

Οι επικριτές του Ερντογάν ισχυρίζονται πως το μονοπώλιό του στην εξουσία και η υπονόμευση των δημοκρατικών κανόνων έχουν ενταθεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, στον απόηχο του οποίου η προεδρία απέκτησε το δικαίωμα να επιλέγει η ίδια τους πρυτάνεις των πανεπιστημίων. Στη διάρκεια δε των περασμένων πέντε ετών, έχει μπει λουκέτο σε πάνω από μια ντουζίνα πανεπιστήμια.

Οι σχεδόν δύο δεκαετίες της διακυβέρνησης του ΑΚΡ έχουν θέσει τους θεσμούς και την κοινωνία της Τουρκίας σε μια σταθερά θρησκευτική και συντηρητική τροχιά, ενώ το νέο κύμα των διαμαρτυριών είναι απίθανο να μετακινήσει την πολιτική βελόνα σε μια βαθιά πολωμένη χώρα, στην οποία η κρατική καταπίεση έχει καταστεί κανονικότητα.

Ομως, ενώ άνθρωποι από τις παλαιότερες γενιές αισθάνονται ευγνώμονες προς τον Ερντογάν για την κατασκευή δρόμων και νοσοκομείων και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, η Γενιά Ζ της Τουρκίας δεν έχει γνωρίσει τίποτε άλλο πέρα από τη διακυβέρνηση του ΑΚΡ, η οποία ειδικά τα τελευταία χρόνια καθορίζεται από την πολιτική αστάθεια και τις οικονομικές αναταράξεις. Σε αυτή τη βάση, τα μέλη της αντιπροσωπεύουν μια νέα δοκιμασία για τον Ερντογάν και την παραμονή του στην εξουσία.

Παρά τις προσπάθειές του να διαπλάσει μια «ευσεβή γενιά», οι νέοι άνθρωποι που βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας και γυρίζουν την πλάτη στη θρησκεία μοιάζουν να απορρίπτουν αυτή την εκδοχή για το μέλλον της Τουρκίας. Οσοι έχουν γεννηθεί μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990 αντιπροσωπεύουν το 39% του συνολικού πληθυσμού των 82 εκατομμυρίων, ενώ στις επόμενες εκλογές, που είναι προγραμματισμένες για το 2023, θα υπάρξουν περίπου 5 εκατομμύρια νέοι ψηφοφόροι – μια δημογραφική μετατόπιση η οποία ενδέχεται να έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες, καθώς τα ποσοστά του ΑΚΡ συνεχίζουν να υποχωρούν.