Φαινόταν πως έρχεται η γκέλα

Δεν μπορεί να πει κανείς πως πέφτεις απ’ τα σύννεφα ακούγοντας το 0-0 του Παναθηναϊκού με τη Λαμία στη Λεωφόρο. Παρά τις σερί νίκες του Τριφυλλιού μέσα στον Ιανουάριο, φαινόταν από καιρό πως η ομάδα του Μπόλονι παίζει με τη φωτιά. Δεν έπαιζε καλό ποδόσφαιρο. Δεν δημιουργούσε. Δεν ενέπνεε σιγουριά. Είχε ως βάση το μηδέν στην άμυνα και έψαχνε το ένα γκολ μπροστά που θα του έκανε τη διαφορά.

Το βρήκε στα προηγούμενα παιχνίδια του. Σε πολλά απ’ αυτά κέρδιζε με το… μισό – μηδέν. Κάποια στιγμή ο Παναθηναϊκός δεν θα έβρισκε το γκολ μπροστά και μοιραία θα ερχόταν η γκέλα. Ηρθε σε ένα κρίσιμο σημείο. Λίγη ώρα μετά την ήττα του Αρη στην Τρίπολη, που έδινε στον Παναθηναϊκό την ευκαιρία να μειώσει τη διαφορά, ήρθε το 0-0 με τη Λαμία για να προσγειώσει τους Πράσινους.

Σε ένα ακόμα παιχνίδι οι ευκαιρίες ήρθαν με το σταγονόμετρο, στις λίγες καλές που δημιούργησαν έπεσαν πάνω στον Επασί και η ισοπαλία ήρθε φυσιολογικά.

Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από ανάσες, νέα πρόσωπα και φρεσκάδα. Και σίγουρα έχει ανάγκη από ποδοσφαιρικές ιδέες στον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται. Ο Μπόλονι πιστώνεται την αλλαγή νοοτροπίας, τη διόρθωση στα κακώς κείμενα της άμυνας, τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται η ομάδα του.

Την έμαθε να κερδίζει και να ανταποκρίνεται θετικά στις δυσκολίες που της έτυχαν. Χρεώνεται, όμως, την κακή ανάπτυξη και τη σχεδόν ανύπαρκτη δημιουργία.

Οι Πράσινοι μοιάζουν εγκλωβισμένοι πολλές φορές και αναγκασμένοι να τα περιμένουν όλα από ατομικές εμπνεύσεις. Αν βγει μια κάθετη του Βιγιαφάνιες, αν περάσει μια σέντρα από τα άκρα, αν είναι σε καλή βραδιά ο Μαουρίσιο, αν οι πιτσιρικάδες του βρουν εστία. Μοιάζει με ομάδα… αφημένη στην τύχη της από τη μέση και μπροστά και ο Μπόλονι οφείλει να βρει τις λύσεις για να μην πάει στράφι η προσπάθεια που έχει κάνει έως τώρα.