Ο παίκτης που τα δίνει όλα

Είναι ωραίο να έχεις πού και πού το βλέμμα σου στα παιδιά των Ακαδημιών. ‘Η ακόμη σωστότερα, σε αυτά που αποτελούν προϊόν της παραγωγικής διαδικασίας μιας ομάδας. Αν πρόκειται για ισχυρή, όπως λόγου χάρη ο Ολυμπιακός, παρακολουθείς στενότερα το όλο εγχείρημα.

Η περίπτωση του Θανάση Ανδρούτσου μοιάζει ξεχωριστή. Πολύ απλά διότι μιλάμε για ποδοσφαιριστή που εδώ και χρόνια δεν το βάζει κάτω, μένει και επιμένει, λες και θέλει να κάνει καριέρα πάση θυσία στην ομάδα που αγαπά. Δεν του έλαχε μια ηχηρή μεταγραφή στα ξένα όπως συνέβη με τον Ρέτσο, ούτε έχασε τον δρόμο του κάτι που μπορεί κάποιος να υποστηρίξει για τον Μανθάτη, έναν παίκτη που επιδιώκει μια επανεκκίνηση στον Παναιτωλικό.

Ηταν το φθινόπωρο του ’16 όταν ο (τότε) 19 ετών Ανδρούτσος συστήθηκε στο κοινό. Τον έριξε στα βαθιά ο Μπέντο, ένας κόουτς ίσως υποτιμημένος, σίγουρα όμως με διάθεση να εξελίξει νεαρούς. Το έπραξε. Ο Ανδρούτσος έπαιξε αρκετά στη γραμμή των χαφ, ένα σύγχρονο μοτεράκι, όχι κάτι το πολύ εντυπωσιακό, αλλά χωρίς αμφιβολία χρήσιμος. Εφτασε, μάλιστα, στο σημείο να περάσει την άνοιξη του ’17 και το κατώφλι της Εθνικής ομάδας, όταν ο Σκίμπε τον κάλεσε παρέα με τον Μανθάτη.

Η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο φωτεινή και ο παίκτης την περασμένη σεζόν έπαιξε ως δανεικός στον Ατρόμητο. Επέστρεψε στου Ρέντη το καλοκαίρι και πλέον βαδίζοντας στα 24 χρόνια του γνωρίζει πως «ή τώρα ή ποτέ». Δεν αφήνει ευκαιρία που να μην την αντιμετωπίσει ως κάτι σημαντικό. Οχι ως μέσος, γιατί μάλλον κατάλαβε πως ο ανταγωνισμός εκεί είναι μεγάλος, αλλά ως δεξιός μπακ με όπλο τις καλές προωθήσεις. Δεν είναι παράδοξο ένας παίκτης από την επίθεση να γυρίσει στην άμυνα, σε οποιαδήποτε θέση. Το έχουμε δει στο παρελθόν με τον Νίκο Βαμβακούλα ή με τον Βασίλη Μπορμπόκη. Αφήστε που χαφ ήταν και ο Πέτρος Ξανθόπουλος, προτού μετοκομίσει στο δεξί άκρο και αφήσει το στίγμα του στο Λιμάνι.

Ο Θανάσης Ανδρούτσος θα έχει να το λέει: ανεξάρτητα με το πού θα φτάσει κατά την ποδοσφαιρική του διαδρομή, ουδείς θα του αρνηθεί ότι πάλεψε μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Τα έδωσε όλα. Τα δίνει όλα. Γιατί καταθέτει πείσμα και επιθυμία να φανεί. Κάτι που βλέπουμε όλο και σπανιότερα στις ημέρες μας και γι’ αυτό αξίζει να το μνημονεύουμε. Να χαιρόμαστε για έναν παίκτη με υψηλότατες φιλοδοξίες.