«Δουλειά μας είναι {LF}να μεταμορφωνόμαστε»

Με μια πρώτη ματιά είναι μια ιστορία συγκατοίκησης και φιλίας. Παρακολουθώντας την όμως κάποιος θα δει ν’ απλώνεται μπροστά του η Αθήνα του 2020 με όλον το μικρόκοσμό της, από τα post modern μπακάλικα και τα all day cafés μέχρι τη… μαφία της. Κάπου εκεί οι τηλεθεατές των «Σχεδόν ενηλίκων», της σειράς της Μυρτώς Κοντοβά που επιστρέφει απόψε στις 21.00 με νέο επεισόδιο στο Mega, θα συναντήσουν και τον Ιβάν Σβιτάιλο στον ρόλο ενός ρώσου συμμορίτη.

«Η Μυρτώ Κοντοβά έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να μεταφέρει τη ζωντανή κι αληθινή Αθήνα μέσα από τα κείμενά της. Θεωρώ ότι έχει ένα ταλέντο σε αυτό. Εχει μια ευαισθησία να βλέπει την Αθήνα που μας αρέσει.

Η δουλειά μας είναι να μεταμορφωνόμαστε και να φοράμε είτε κάτι φανταστικό είτε κάτι πραγματικό. Το ότι αυτά που πρέπει να παίξουμε στους “Σχεδόν ενήλικες” είναι μια πραγματικότητα δεν το πιστεύουμε ούτε εμείς καλά καλά. Είναι και πιο εύκολο για εμάς γιατί έχουμε πολλά βιώματα να μεταφέρουμε μέσα από τους χαρακτήρες που γράφει και δημιουργεί η Μυρτώ.

Στη σειρά με τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο είμαστε ένα ζευγάρι μαφιόζων, μια συμμορία από τη Θεσσαλονίκη. Εγώ είμαι ο ρώσος μαφιόζος Ιβάν και ο φίλος μου, ο συνεργάτης μου, είναι ο Θεσσαλονικιός Τόλης Βατερλώ. Η δική μας ιστορία δεν είναι πρωταγωνιστική, είναι συμπληρωματική, που φτάνει όμως μέχρι το τέλος των επεισοδίων. Υποδύομαι έναν Ρώσο που δεν μιλάει ελληνικά κι αυτό είναι το αστείο. Ο Τόλης μεταφράζει από τα ρωσικά στους υπόλοιπους τι λέει εκείνος. Καταλαβαίνει ο ένας τον άλλος χωρίς ποτέ να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Η Μυρτώ αρχικά είχε γράψει έναν Ιβάν που μίλαγε σπαστά ελληνικά κι εγώ της πρότεινα να μιλάει μόνο ρωσικά. Κι αυτό το αναπτύξαμε στις πρώτες πρόβες.

Επειδή μεγάλωσα στην Ελλάδα, το να αυτοσχεδιάσω σε μια γλώσσα όπως τα ρωσικά που, αν και είναι μητρική μου, αρχίζω να την ξεχνάω αφού δεν τη χρησιμοποιώ πολύ, είναι πιο δύσκολο. Εμείς οι δίγλωσσοι στο τέλος κινδυνεύουμε ν’ αγγίξουμε πάντα τη μετριότητα και με τις δύο γλώσσες γιατί είναι πολύ δύσκολο να τις κρατάς στο ίδιο επίπεδο. Μπορούσα στους “Σχεδόν ενήλικες” όμως να το κάνω. Κάποιος που δεν μίλαγε καθόλου τα ρωσικά δεν θα μπορούσε να το κάνει. Κατά τα άλλα, είναι πολύ ευχάριστο να βουτάς σ’ έναν χαρακτήρα που δεν μιλάει την κοινή γλώσσα και κατάφερα να μεταφέρω κάποια στοιχεία που είναι από άλλο κόσμο, από άλλη κουλτούρα.

Και στο “Κάτω Παρτάλι” o ρόλος μου ήταν κάπως μυστήριος. Μου αρέσουν οι χαρακτήρες τύπου Ταραντίνο. Είμαι παιδί του Γιάννη Κακλέα. Μαζί του μεγάλωσα κι έμαθα δίπλα του. Τα περισσότερα έργα που κάναμε στο θέατρο ήταν κωμωδίες και το χιούμορ του με επηρέασε πολύ. Και, ναι, υπάρχει μια τρέλα μέσα σε όλο αυτό».

INFO{CR}«Σχεδόν ενήλικες», απόψε στις 21.00 στο Mega