Ανανεωτές και αφελείς

Από τη μια μεριά είναι λογικό. Οταν ένα ιστορικό κόμμα είναι καθηλωμένο στις δημοσκοπήσεις, και μάλιστα μακριά από διψήφια ποσοστά, αργά ή γρήγορα η ηγεσία του αμφισβητείται. Εμφανίζονται δηλαδή στελέχη που υποστηρίζουν ότι αν πάρουν εκείνοι το τιμόνι, θα τα πάνε καλύτερα, θα διπλασιάσουν τα ποσοστά του, θα τα τριπλασιάσουν, δεν έχει και μεγάλη σημασία, οι υποσχέσεις είναι δωρεάν.

Από την άλλη, είναι λίγο δυσοίωνο να εκδηλώνεται αυτή η αμφισβήτηση έναν ολόκληρο χρόνο πριν από το συνέδριο του κόμματος. Γιατί με τον τρόπο αυτό ξεκινά μια περίοδος εσωστρέφειας, όπου για κάθε θέμα μπορεί να εκφράζεται μια άποψη και η αντίθετή της χωρίς να έχει η πρόεδρος άλλα όπλα στα χέρια της εκτός από τη διαγραφή. Και ο κίνδυνος είναι όλο και περισσότεροι πολίτες να θέτουν το απλό ερώτημα: μα έχει πραγματικά αυτό το κόμμα λόγο ύπαρξης;

Το είπε εμμέσως ο Ανδρέας Λοβέρδος, στις πρώτες του δηλώσεις μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την ηγεσία: «Για το ΚΙΝΑΛ, η ΝΔ είναι ιδεολογικός αντίπαλος, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ που τραυμάτισε και διέσυρε την έννοια του προοδευτισμού είναι υπαρξιακός αντίπαλος». Με άλλα λόγια, αν το ΚΙΝΑΛ δεν μπορέσει να δείξει τι πραγματικά σημαίνει στην εποχή μας «προοδευτικό», απλώς θα απορροφηθεί από ένα κόμμα που, προκειμένου να εφαρμόσει μια πολιτική την οποία εκείνο θεωρούσε προοδευτική, δεν δίστασε να συγκυβερνήσει με το κόμμα του Πάνου Καμμένου.

Πέραν όμως της υπόσχεσης ότι θα εγγυηθεί το μέλλον της παράταξης, ο Λοβέρδος υποσχέθηκε να συμβάλει και στο μέλλον της πατρίδας. Ως προς αυτό το σκέλος, έχουν ενδιαφέρον οι εκτιμήσεις του για τις διερευνητικές επαφές που επαναλήφθηκαν χθες στην Κωνσταντινούπολη. «Δεν αισιοδοξώ», δήλωσε την περασμένη εβδομάδα στον Alpha 98,9. «Αν κάποιος αισιοδοξεί, και χρειαστεί να προσγειωθεί στην αλήθεια, θα φανεί αφελής». Επανέλαβε έτσι κι εκείνος τον νέο χαρακτηρισμό του συρμού για όσους πιστεύουν και επενδύουν στον διάλογο: εκτός από ενδοτικοί, είναι και αφελείς.

Ο τομεάρχης Εξωτερικών του ΚΙΝΑΛ δεν θα μπορούσε να μην προσθέσει και μια λαϊκιστική νότα: «Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι βολεύονται όταν εμείς μιλάμε με την Τουρκία, ανεξάρτητα αν δεν βγαίνει τίποτα. Αδιαφορούν για την κατάληξη και θέλουν μόνο να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στο ΝΑΤΟ και τις διεθνείς σχέσεις». Ιδού λοιπόν, ανάγλυφο, το μέλλον της πατρίδας: μόνη, υπερήφανη, χωρίς τους αφελείς που παρασύρονται από τον ενθουσιασμό τους, χωρίς τους υποκριτές που το παίζουν σύμμαχοι ενώ τους νοιάζουν μόνο τα συμφέροντά τους, αλλά με όπλο το αθάνατο ελληνικό DΝΑ, θα πορευτεί τον δρόμο της μιας και μοναδικής αλήθειας, και θα νικήσει.

Nα πω την αμαρτία μου, περίμενα κάτι καλύτερο – παραλίγο να γράψω «πιο προοδευτικό» – από τον επίδοξο ανανεωτή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά μπορεί να είμαι αφελής.