Εδώ Στοκχόλμη

Εδώ Στοκχόλμη

Τον Σεπτέμβριο του 1973, δύο ένοπλοι ληστές, ο Γιαν Ερικ Ολσον και ο Κλαρκ Ολοφσον, εισέβαλαν σε τράπεζα της Στοκχόλμης. Επί έξι μέρες κρατούσαν όμηρους τέσσερις υπαλλήλους – τρεις άνδρες και μια γυναίκα. Οταν ξεκίνησε από την αστυνομία η επιχείρηση διάσωσης, οι όμηροι βοηθούσαν και προσπαθούσαν να σώσουν τους απαγωγείς τους ακόμη και όταν αυτοί παραδόθηκαν. Από το συγκεκριμένο περιστατικό προέκυψε ο όρος «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» που περιγράφει το θύμα το οποίο αρχίζει να αναπτύσσει ένα είδος συναισθηματικής προσκόλλησης στον θύτη του.

Λίγους μήνες μετά τη ληστεία στη σουηδική πρωτεύουσα, τον Φεβρουάριο του 1974, το εν λόγω σύνδρομο πήρε και χολιγουντιανή, ας πούμε, διάσταση. Η Πάτι Χιρστ, κόρη του πολυεκατομμυριούχου εκδότη Γουίλιαμ Ράντοφλ Χιρστ, απήχθη στο Λος Αντζελες από την οργάνωση Symbionese Liberation Army.

Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, η Χιρστ συμμετείχε, μαζί με τους απαγωγείς της, σε ένοπλη ληστεία. Το 1988 η ιστορία της έγινε ταινία («Πάτι») από τον Πολ Σρέιντερ με πρωταγωνίστρια τη Μιράντα Ρίτσαρντσον ενώ πριν από δύο χρόνια, είδαμε στους κινηματογράφους μια χιουμοριστική εκδοχή της ληστείας στη Στοκχόλμη σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Μπουντρό με πρωταγωνιστή τον Ιθαν Χοκ.

Δεν ξέρω αν θα ενδιαφερθεί ποτέ κάποιος κινηματογραφιστής, που θα θέλει να «δει» μέσα από την κάμερά του το εν λόγω σύνδρομο, για τα ελληνικά πανεπιστήμια και τους 870 πανεπιστημιακούς που, με κείμενό τους, εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους ως προς το νομοσχέδιο για την πανεπιστημιακή αστυνομία – το οποίο μάλιστα δεν έχει καν ακόμη κατατεθεί στη Βουλή.

Δεν το θεωρώ, πάντως, πιθανόν. Δεν έχει ούτε έρωτα ούτε σεξ (εκτός κι αν έχει οπότε πάω πάσο) ούτε πλάκα. Και κυρίως δεν έχει σασπένς, απαραίτητο στην κινηματογραφική αφήγηση. Ολα αναμενόμενα και πληκτικά προβλέψιμα. Ιδεοληψίες και ένας φόβος με δύναμη από μακριά μήπως και δεν τους πουν αρκετά δημοκράτες σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η δημοκρατία ταυτίζεται με το μπάχαλο.

Καθηγητές που έχουν δεχθεί επιθέσεις, που έχουν προπηλακιστεί, που έχουν διαπομπευθεί με ναζιστικές μεθόδους, παγιδευμένοι στο σύνδρομο της Στοκχόλμης, θύματα που υποστηρίζουν τους θύτες τους. Που εξαρτώμενοι από αυτούς τους θύτες, πιπιλίζουν μια καραμέλα, ήδη μισοφαγωμένη από τον μπαχαλάκια της διπλανής αίθουσας, περί καταστολής της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών εντός των ιδρυμάτων.

Στον κύριό μας με αγάπη

Εντύπωση προκαλεί ότι ανάμεσα στους πανεπιστημιακούς που υπογράφουν το κείμενο διαμαρτυρίας βλέπω και το όνομα του Γιάννη Πανούση. Καθηγητής εγκληματολογίας, πανεπιστημιακός από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, βουλευτής εκλεγμένος με τη ΔΗΜΑΡ το 2012 και αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών για θέματα Προστασίας του Πολίτη στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα.

Το 2009 προπηλακίστηκε στο πανεπιστήμιο ενώ, λίγο αργότερα, στο γραφείο του βρέθηκε και εξουδετερώθηκε βόμβα. Κατά τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας στοχοποιήθηκε από τις «υπόγειες διαδρομές» του ΣΥΡΙΖΑ είτε αυτές εκφράζονταν από την επιτροπή δικαιωμάτων του κόμματος είτε από τη νεολαία. Το 2015 μάλιστα είχε δηλώσει ότι θα έβγαινε στη σύνταξη διότι φοβόταν να επιστρέψει στην έδρα.

Τι να πω; Υπουλο πράγμα ο φόβος. Και ακόμη πιο ύπουλα τα παρελκόμενά του.

Η Αρβελέρ, η αστυνομία και η Σορβόννη

Το χειρότερο όμως είναι ότι σε αυτό και άλλα σχετικά κείμενα που κυκλοφορούν, διακινούνται αβέρτα fake news.

Παρακάμπτω τα περί μισθοδότησης της πανεπιστημιακής αστυνομίας από τα ακαδημαϊκά ιδρύματα (από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα μισθοδοτούνται λένε οι πληροφορίες) και στέκω στο ότι, δήθεν, πουθενά στον κόσμο η αστυνομία δεν επεμβαίνει στα πανεπιστήμια – λες και πρόκειται για «περιοχές» όπου δεν ισχύουν οι νόμοι της επικράτειας.

Ελα όμως που, μεταξύ πολλών άλλων στοιχείων, θυμάμαι την Ελένη Αρβελέρ, στην εκπομπή «Προσωπικά» της ΕΡΤ να λέει: «Οσο ήμουν πρύτανης, έβαλα την αστυνομία στη Σορβόννη 22 φορές αλλά πάντα ήμουν κι εγώ μπροστά». Που σημαίνει ότι για έναν σωστό «δάσκαλο» πάντα υπάρχουν τρόποι.