Οι Ακατοίκητοι στο Καπιτώλιο

Εάν δεν με απατά η μνήμη μου, ο χαρακτηρισμός κάποιου ως Ακατοίκητου κυκλοφόρησε ευρέως την ίδια περίπου εποχή με τον χαρακτηρισμό του Ψεκασμένου. Ουσιαστικά, αμφότεροι οι χαρακτηρισμοί είχαν το ίδιο νόημα και παρέπεμπαν σε ισοδύναμα παραστατικές εικόνες: ρετιρέ στο ανθρώπινο σώμα χωρίς ένοικο και αεροπλάνα που μας ραντίζουν με ηλιθιογόνες ουσίες. Ξανάφερα τον πρώτο χαρακτηρισμό κατά νου χθες το πρωί, καθώς έπεσε το μάτι μου σε μια χυδαία, υβριστική κι ευθέως απειλητική ανάρτηση εναντίον του καθηγητή Ηλία Μόσιαλου. «Θα σου βγάλω το μυαλό από το κεφάλι», υποσχόταν μεταξύ άλλων σπλάτερ ο διαταραγμένος Ακατοίκητος. Ενστικτωδώς σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεσαι μεγάλη φαντασία για να απειλήσεις κάποιον με αφαίρεση εγκεφάλου, από τη στιγμή που είσαι σίγουρος ότι εσύ δεν θα κινδυνεύσεις ποτέ από ανάλογο μαρτύριο. Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι από εμάς τείνουν να συγχέουν το Κίνημα των Ακατοίκητων με το Κίνημα των Αβράκωτων. Αφενός μας μπερδεύει το «άλφα στερητικό» και στις δύο περιπτώσεις, αφετέρου ενισχύει τη σύγχυσή μας η τάση – ιδίως των αμερικανικών τηλεοπτικών δικτύων – να συστεγάζουν αμφότερα τα Κινήματα κάτω από την ίδια απαξιωτική ρετσέτα: mob (όχλος). Κάνουμε λάθος· από οχλοκρατία σε οχλοκρατία υπάρχει μεγάλη διαφορά. Οι Αβράκωτοι που άλωσαν τη Βαστίλη, εκείνο τον αλησμόνητο Ιούλιο του 1789, ήταν άνθρωποι εξαθλιωμένοι και απελπισμένοι -κυριολεκτικά στα όρια της λιμοκτονίας – και αποτίναζαν την καταπίεση αιώνων απόλυτης «ελέω Θεού» μοναρχίας. Τι κοινό μπορεί να έχουν με τους σύγχρονους Ακατοίκητους και την έφοδό τους στο Καπιτώλιο; Προκειμένου να είμαστε σχολαστικά ακριβείς, θα παραδεχτούμε ότι κάποιοι (λίγοι) από τους Ακατοίκητους συγγενεύουν ταξικά με τους Αβράκωτους, αισθάνονται και, ως επί το πλείστον, είναι κοινωνικοί παρίες, αλλά η πλειονότητα των Ακατοίκητων πόρρω απέχει από την οικονομική απόγνωση: έχουν λεφτά, έχουν σπίτια, έχουν αμάξια, έχουν όπλα· όλα τα αγαθά του Κυρίου.

Σε γενικές γραμμές δεν θέλω να του δίνω ιδέες (γνωρίζω ότι πάντοτε τις αξιοποιεί με τον… χειρότερο δυνατό τρόπο) αλλά, από των Φώτων κι έπειτα, έχω αρχίσει να τον λυπάμαι: τον εγκαταλείπουν οι κολλητοί του σε όλο τον κόσμο, του τη «λέει» ακόμη και ο wannabe σουλτάνος της Τουρκίας, μέχρι και το φιλαράκι του στη μακρινή Ελλάδα, θυμάστε, εκείνος ο υπουργός Αμυνας που είχε μια εμμονή με το Κούγκι… Καθώς προβλέπω πάντως ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σύντομα θα πάρει πόδι από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (πόσο να τον αντέξουν πια και αυτοί οι δυστυχισμένοι;) και θα ανοίξει δικό του μαγαζί, όπου θα βολέψει και το πολυπληθές ομορφόσογό του, του προτείνω εντελώς ανιδιοτελώς να το βαφτίσει: οι Ακατοίκητοι. Ρίξτε μια ματιά στη γυάλινη σφαίρα και καμαρώστε τον πολιτικό χάρτη του μέλλοντος: Οι Ρεπουμπλικάνοι, οι Δημοκρατικοί και οι Ακατοίκητοι – με αντίστοιχες μασκότ τους ελέφαντες, τα γαϊδούρια και τις αμοιβάδες. Θα γίνει ο κακός χαμός. Οι Ακατοίκητοι θα λεηλατήσουν ανελέητα ψήφους τόσο από τους Ρεπουμπλικάνους όσο και από τους Δημοκρατικούς, όπου αναρίθμητοι Ακατοίκητοι σήμερα τελούν εν υπνώσει αναξιοποίητοι. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι καλή ιδέα να μην του ζητήσω δικαιώματα για την επωνυμία.

Μια τελευταία έκκληση προς τα απανταχού τηλεοπτικά δίκτυα που πανηγυρίζουν τόσο έξαλλα για την πτώση του Τραμπ. Παίδες, μην καρφώνεστε. Ο δικός σας άνθρωπος γκρεμίστηκε· ο καρπός της κοιλίας σας. Και τους Ακατοίκητους που κατέλαβαν το Καπιτώλιο, εσείς τους γαλουχήσατε: δεκαετίες απαιδευσιάς και απενοχοποίησης της απαιδευσιάς. Κάντε μόκο καλύτερα. Μπορεί να χάσατε αυτόν τον γύρο, αλλά θα κερδίσετε τον επόμενο. Το μέλλον σάς ανήκει.