Στο χέρι μας είναι… κυριολεκτικά

Σταθµός η χρονιά που πέρασε, για πολλούς να μην ξαναγυρίσει, για άλλους, μας έφερε στο χείλος του τίποτα. Γα μένα προσωπικά και για κάποιους λίγους, ήταν η σημαντικότερη χρονιά. Ηταν η χρονιά που τα καμπαναριά λύγισαν, οι μιναρέδες γονάτισαν, οι πολιτικοί ταγοί τού σήμερα μπήκαν σε μια παραζάλη, αποδεικνύοντας πλήρη ανικανότητα να διαβάσουν το γεγονός. Μπήκαμε εν ολίγοις στη σελήνη της ανάγκης. Κι όπως σοφά στη Θεογονία ο Ησίοδος μας ενημερώνει, «ανάγκα και θεοί πείθονται».

Και άπαντες πειθήνιοι στις επιταγές της προ-δημιουργίας οντότητας, που το άρμα της σέρνουν οι Μοίρες και ηνίοχος στέργει η Νέμεσις. Κι όπως επισημαίνει στα «Μετά τα Φυσικά» του ο Αριστοτέλης, ανάγκη δημιούργησε τον κόσμο τούτο. Αυτή λοιπόν η οντότητα, που υπάρχει πάντα, και που όταν κάνει την εμφάνισή της τότε φωτογραφίζουμε την αδυναμία μας, και τη χρονιά που πέρασε την έκανε με το παραπάνω. Κι αυτό που διαβάσαμε, άνθρωποι και κοινωνίες, ήταν οι επιταγές της. Και για πρώτη φορά πήγαν περίπατο κόντρες, πολιτικές διαφωνίες, εντάσεις, προκλήσεις και πόλεμοι. Διαβάσαμε για πρώτη φορά τη συναίνεση κι ακόμα πιο έντονα την αλληλεγγύη. Σε όλα αυτά δεν φωτογραφίσαμε θεό, ισμό ή κυβερνήτη. Δόγματα, αξιώματα και παραλογισμοί μείναν στα ράφια. Και άπαντα στην υπηρεσία της ανάγκης.

Κοντά σ’ αυτά η παράµετρος αθλητισμός. Με ακυρωμένους πρώτα απ’ όλα τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οχι για λόγους συνθηκών πολέμου, αν και ο σοβαρότερος λόγος που ετελούντο ήταν η ανακωχή, που έδινε τον χρόνο στους εμπόλεμους να κάτσουν στο τραπέζι της ειρήνης. Τώρα οι λόγοι δρομολογούν για πρώτη φορά τον παράγοντα «ήθος». Για λόγους προστασίας, για λόγους υγείας, για λόγους ασφάλειας. Και το σημαντικό είναι ότι την απόφαση δεν την παίρνουν ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι οικονομικοί επικυρίαρχοι του πλανήτη. Την παίρνει η επιστήμη και μαζί μ’ αυτό παίρνει και τον πρώτο λόγο, τόσο στην πρόληψη με σειρά μέτρων, όσο και στην καταστολή, με την δρομολόγηση εμβολίων, που είναι το επιδιωκόμενο. Η απάντηση, που μόνο τα εργαστήριά τους μπορούν να δώσουν.

Συµπαροµαρτούντα οι κάθε λογής αθλητικές εκδηλώσεις, όλες στη λογική πειθαρχίας και σεβασμού του Γεγονότος. Αγώνες ναι μεν, πρόταση δε με χαρακτήρα ιάσεως, κατόπιν εισηγήσεως του Φόρουμ των ψυχιάτρων. Και τούτο γιατί παράλληλα με την πανδημία πολλαπλασιάστηκαν οι αυτοκτονίες και τα ψυχικά κρούσματα. Σε αδιέξοδο οι ψυχιατρικές κλινικές σε όλον τον πλανήτη. Πολύ χειρότερα από τις διασωληνώσεις. Και μοναδική θεραπεία οι αθλητικοί αγώνες. Μηδαμινές μπροστά τους οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσικές και θεατρικές.

Ετσι, πίσω από τα άδεια γήπεδα, από τις αποδεκατισμένες ομάδες, πίσω από την παντελή έλλειψη φιλάθλων, μακριά από τις κραυγές εμψυχώσεως, οι αγώνες γίνονται. Και οι θεαματικότητες στα ύψη. Ασφαλέστατος δείκτης οι εβδομαδιαίες μετρήσεις. Κι όπως διετυπώθη στο Παγκόσμιο Ιατρικό Συνέδριο στο Ινστιτούτο Γιουνγκ στη Βιέννη, οι αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ, συνετέλεσαν στην πτώση των δεικτών ψυχοπαθολογικών καταστάσεων. Λειτουργώντας έτσι σαν πρόδρομος των εμβολίων.

Ευχαριστούµε τον χρόνο που πέρασε και κρατάμε την υποθήκη πολυτιμότητας που μας σηματοδότησε προς αξιοποίησή της. Προστατεύοντας το θείο δώρο, από εγγενείς ασθένειες που το ταλαιπωρούν, χουλιγκανισμούς, βιαιότητες, παράνομα ποδοσφαιρικά στοιχήματα, στημένα παιχνίδια, δωροδοκίες. Στο χέρι μας είναι … κυριολεκτικά.