Και είναι μόνο 21 ετών

Πάμε πίσω 21 χρόνια; Στις πρώτες ημέρες της νέας χιλιετίας, τότε που προσπαθούσαμε να συνέλθουμε από το χανγκόβερ εκείνης της φαντασμαγορικής Πρωτοχρονιάς. Και προβλέπαμε τι πρωτόγνωρα και συναρπαστικά θα βλέπαμε στο άμεσο μέλλον, με τη βεβαιότητα του μικρού ανθρώπινου μεγέθους που μοιάζει τεράστιο μέσα στον μικρόκοσμό μας και δεν μας αφήνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πέρασμά μας από τη ζωή είναι ένα βλεφάρισμα του χρόνου.

Αφιερώματα επί αφιερωμάτων σε διεθνείς εφημερίδες και περιοδικά. Τούτο θ’ αλλάξει, ‘κείνο δεν θα είναι πια όπως το ξέραμε. Και όλα είχαν σχέση με την τεχνολογία. Κρατούσαμε ήδη στο χέρι μας το κινητό, ανταλλάσσαμε SMS, το Διαδίκτυο είχε μπει στη ζωή μας. Φανταζόμαστε ψηφιακές επαναστάσεις καταλυτικές ως προς την καθημερινότητά μας, νέα υλικά, «έξυπνα» ρούχα σε ευρεία χρήση, ελαχιστοποιημένο χρόνο ταξιδιών. Και όμως, ό,τι μας άφησε άφωνους μέσα σε αυτά τα 21 χρόνια, ό,τι ξερίζωσε τις σιγουριές μας, ό,τι ανέτρεψε τη σχέση μας με την κανονικότητα και ό,τι μας άλλαξε είχε σχέση με τον άνθρωπο. Τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του, τις μισαλλοδοξίες και τα ελλείμματά του, τις ψυχικές τοξίνες και τις αρχαίες σκουριές του. Και την τρωτότητά του απέναντι στον πιο παλιό, τον μέγιστο και σύμφυτο εχθρό του. Την αρρώστια.

Θυμάμαι, εκείνη την τόσο κοντινή και συγχρόνως τόσο μακρινή εποχή (αν σκεφθούμε τι έγινε στον κόσμο και την Ελλάδα την εικοσαετία 1980-2000 σε σχέση με αυτήν από το millennium έως σήμερα, θα καταλάβουμε τι σημαίνει συμπυκνωμένος χρόνος), να γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις αλματώδεις εξελίξεις στη γενετική. Πιστεύαμε ότι, θεωρητικά, μπορεί να είμαστε η τελευταία γενιά που θα πεθάνει – θυμάμαι έναν σχετικό τίτλο στο Discover. Και το πρώτο παγκόσμιο σοκ της χιλιετίας ήταν η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους με τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Δεν έχει σημασία να απαριθμήσουμε πόσες φορές από τότε μείναμε άφωνοι απέναντι στην ειδησεογραφία, πόσες φορές επαναλάβαμε «ποιος να το φανταζόταν!» για όσα μας επεφύλασσε αυτό το «μωρό» του 2000 που μόλις έγινε 21 ετών. Από το Παρίσι του Μπατακλάν και τη δική μας οικονομική κατάρρευση, με όσα επακολούθησαν στη χώρα μας, έως την πανδημία που οι συνέπειές της έχουν εξοστρακίσει προ πολλού τη φαντασία. Η εισβολή, την Πέμπτη, στο Καπιτώλιο, οι σκηνές που είδαμε και που δεν θα τολμούσε ούτε ο Μπόρατ να τις βάλει στις ταινίες του, πέρα από την κρισιμότητά τους, είναι ένα ακόμη «ποιος να το φανταζόταν!» σε έναν κόσμο που, τα τελευταία χρόνια, τρελάθηκε.

Η νέα χιλιετία που ξεκίνησε με φόρα προς τα εμπρός και μας πήγε πίσω, αυτό το 21χρονο «παιδί» που μας έταξε τεχνολογικά θαύματα και μας έφερε υγειονομικές, ανθρωπιστικές, κοινωνικές και θεσμικές κρίσεις, κουβαλά, ωστόσο, αταβιστικές αντιστάσεις και ανακλαστικά από το παρελθόν. Γι’ αυτό και την Πέμπτη, η διαδικασία επικύρωσης των αποτελεσμάτων των αμερικανικών εκλογών επανεκκίνησε την ίδια μέρα.