Τα μυστικά του ανασχηματισμού

Οταν γίνεται ανασχηματισμός, προσωπικώς, το πρώτο πράγμα που ρωτάω είναι ποιος ανέλαβε το κρίσιμο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης. Οταν είδα ότι, αυτή τη φορά, δόθηκε στον Σταύρο Καλαφάτη, ησύχασα. Τηρήθηκε ξανά η παράδοση, ένας βουλευτής Θεσσαλονίκης πριμοδοτήθηκε με θώκο που παράγει ψήφους. Ο αποχωρών Θεόδωρος Καράογλου, ο οποίος δεν έκανε τίποτα κακό. Το αντίθετο, τίποτα δεν έκανε. Αλλά έπρεπε να αλλάξει για να φανούν πολλές οι αλλαγές.

Θα επισπευσθούν, άραγε, οι εκλογές αν το φθινόπωρο έχει υποχωρήσει η πανδημία, με στόχο να καεί η απλή αναλογική σε μια ευνοϊκή συγκυρία για την κυβέρνηση; Διαβάζω πολλές αναλύσεις που το θεωρούν δεδομένο, επειδή λέει αντικαταστάθηκαν κάποιοι «τεχνοκράτες» υφυπουργοί με κομματικούς. Η τοποθέτηση Βορίδη και Πέτσα στο υπουργείο Εσωτερικών συνηγορεί, όντως, ότι το υπουργείο Εσωτερικών ενισχύει την επιρροή του στο παραδοσιακά δεξιό ακροατήριο της ΝΔ, γεγονός που ενισχύει τα επιχειρήματα όσων εκτιμούν ότι οι πρόωρες εκλογές είναι αναπόφευκτες. Προσωπικώς, ακόμα δεν είμαι πεισμένος. Είτε γίνουν είτε δεν γίνουν, η κυβέρνηση χρειαζόταν κομματική μετάγγιση, αφού οι βουλευτές, εκτός από το να πηγαίνουν στη Βουλή και να κρατούν δεσμούς με ψηφοφόρους, αισθάνονται αποξενωμένοι όταν απλώς στοιχίζονται με τις κυβερνητικές επιλογές τις οποίες δεν συνδιαμορφώνουν.

Το πιο κουραστικό πράγμα με τις ελληνικές κυβερνήσεις είναι η έκτασή τους. Τα μικρά και ευέλικτα σχήματα, με κάποιους ισχυρούς επικεφαλής που διαχειρίζονται τους βασικούς τομείς του κυβερνητικού έργου, στην Ελλάδα έχουν πολυδιασπαστεί, με αποτέλεσμα πολλά μικρά καπετανάτα, οι αλλαγές στα οποία δεν αλλοιώνουν τους βασικούς κυβερνητικούς στόχους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξαρχής έτσι το είχε σχεδιάσει, γι’ αυτό και το ενδιαφέρον του εστιάστηκε, και συνεχίζει να εστιάζεται, στο στενό επιτελείο που αποτελεί το περιβάλλον του. Από το επιτελείο αυτό απομακρύνθηκε ο Τάκης Θεοδωρικάκος, εικάζω λόγω φάλτσων που θεωρήθηκαν εκφράσεις παλαιοκομματισμού. Αλλά το ότι ήρθε πιο κοντά ο Θοδωρής Λιβάνιος ενώ προστέθηκε στο σχήμα ο νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Ταραντίλης, που είναι καθηγητής πανεπιστημίου, μπορεί ανέτως να σημαίνει ότι το πρωθυπουργικό περιβάλλον ενισχύεται με στελέχη που δεν έχουν να προσφέρουν στην ανάλυση ή στις πολιτικές συνθέσεις μόνο τον εμπειρισμό τους.

Ο Μητσοτάκης, παρά την πανδημία, φαίνεται περισσότερο ισχυρός από ποτέ. Η Ολγα Κεφαλογιάννη, για παράδειγμα, αυτή τη φορά δεν τον απασχόλησε για υπουργοποίηση, ενώ στα υφυπουργεία ανέτως χώρεσαν και εκπρόσωποι της λαϊκής Δεξιάς, και η Βούλτεψη, και ο ποταμίσιος Αμυράς για να συμβολίζει τον κεντρώο χώρο. Ο πιο άτυχος από τις καραμπόλες ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης, διότι στο υπουργείο Εργασίας πρέπει να στηρίξει μέτρα που πιθανόν δεν θα θεωρηθούν φιλολαϊκά.

Η παραμονή στο υπουργείο Παιδείας της Νίκης Κεραμέως, στο Τουρισμού του Θεοχάρη ή στο Συγκοινωνιών του Κώστα Καραμανλή δείχνει ότι οι σκιώδεις πρωθυπουργοί του Διαδικτύου, που ωρυόμενοι παύουν ή διορίζουν κατά το δοκούν, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ειδικά για την Παιδεία, φαίνεται ότι η υλοποίηση δύσκολων αλλά αναγκαίων μεταρρυθμίσεων παραμένει ουσιαστικός στόχος. Εξίσου σταθερός στόχος είναι η βελτίωση των υποδομών στις συγκοινωνίες, που φυσικά δεν γίνεται να αλλάξουν εντυπωσιακά σε τόσο μικρό διάστημα, μάλιστα εν μέσω υγειονομικής κρίσης.

Με άλλα λόγια, ήταν ένας ανασχηματισμός που επιβεβαιώνει τη σταθερότητα των κυβερνητικών στοχεύσεων. Και τη σταθερή πορεία του Πρωθυπουργού προς αυτές.