Τι ευτύχημα!

Τι συμβαίνει όταν ο καλύτερος σέντερ φορ που πέρασε από τα μέρη μας εδώ και πολλά χρόνια συναντά μια άμυνα που σαν εκείνη τη διαφήμιση… διαλύεται με την καρδιά ενός μαρουλιού; Ενα ντέρμπι με 6-5 τελικές που ολοκληρώνεται με το εμφατικό 3-0. Με ένα σκορ που ο ένας λογικά το νιώθει θρίαμβο και ο άλλος καταστροφή.

Καμία απορία: Ούτε για τον οίστρο του Γιουσέφ Ελ Αραμπί που απλά νιώθεις τυχερός που ο Ολυμπιακός τον έφερε στα μέρη μας. Ούτε για την τραγωδία που εξελίσσεται μπροστά από την εστία του άμοιρου Παναγιώτη Τσιντώτα και που προφανώς δεν λύνεται επειδή άλλαξε ο προπονητής στον πάγκο. Η ΑΕΚ αν δεν χάσαμε το μέτρημα έχει δεχθεί 28 γκολ στα τελευταία 14 ματς. Εχει να κρατήσει το «μηδέν» από τις 25 Οκτώβρη στα Γιάννινα  Δεν είναι ομάδα πρωταθλητισμού. Δεν τις επιτρέπεται να δηλώνει και τέτοια, ειδικά έπειτα από το χθεσινό που την έστειλε στο -11 από την κορυφή.

Ο Ολυμπιακός έπρεπε απλά να… ταΐσει το θηρίο στην αντίπαλη περιοχή. Το έκανε με μεγάλη επιτυχία σε ένα ματς δίχως πολλές ευκαιρίες. Πήρε από εκείνον δύο γκολ. Το δεύτερο, δευτερόλεπτα μετά την ευκαιρία της βραδιάς ώστε η ΑΕΚ να επιστρέψει στη διεκδίκηση της αναμέτρησης. Η Ενωση έπρεπε να βρει έναν τρόπο να απενεργοποιήσει τον υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο για την εστία της. Ούτε που κατάλαβε πώς βρέθηκε να την εκτελεί σε τουλάχιστον τέσσερις-πέντε φάσεις γκολ. Ο Τσιγκρίνσκι και ο ρουμάνος παρτενέρ του δεν μπόρεσαν ούτε μια φορά να βγουν πρώτοι στην μπάλα. Αρα έμενε το ποσοστό ευστοχίας του Μαροκινού.

Τα λόγια μοιάζουν περιττά. Σε βραδιές σαν τη χθεσινή το ποδόσφαιρο είναι απλό. Ο καλύτερος κερδίζει. Και μάλιστα με 3-0. Επειτα κλείνει τα αφτιά του και προσγειώνεται στην πραγματικότητα που λέει πως το πρωτάθλημα έχει ακόμη 23 αγωνιστικές. Ο άλλος; Μαζεύεται στη γωνιά του. Και μάλλον υποχρεωτικά αναθεωρεί για τους στόχους της σεζόν. Εκτός Κυπέλλων Ευρώπης, εκτός τροχιάς πρωταθλήματος. Και μόλις μπήκαμε στο ’21.